वासुदेवाय, चतुर्षु युगेषु साक्षिणे, अहं स्तुतिं विधद्मि। बलस्वरूपिणे, रामकृष्णरूपिणे, नमः पुनः पुनः। भक्तजनावताराय, सृष्टिक्षेत्रनिवासिने, पितुः प्रियस्य म्लेच्छवंशस्य नाशकाय, नमस्करोमि। स एव हरिः भक्तवत्सलः प्रभुः प्रत्यक्षमिव प्रादुरासीत्। स भगवान् अनेकानि रूपाणि धारयन्, भक्तानां कामान् पूरयामास। विष्णोः कर्दमस्य च सम्भूताः केचन म्लेच्छवंशप्रवर्तकाः अभवन्। तेषां प्रमुखः नीलाचलपर्वतम् अगच्छत्, तत्र च किञ्चित्कालं वासं कृतवान्। स पितुः समं राज्यं कृत्वा, सुताभावात् देहम् अत्यजत्। तस्मात्, हे भृगुवर, ये हिमपर्वतं प्रति गमिष्यन्ति, ते तत्रैव जायन्ते इति श्रूयते। एवं श्रुत्वा, नैमिषारण्ये वसन्तः सर्वे द्विजातयः, तुष्टिं प्रापुर्य। व्यासः, कलिकालविषये निपुणः, एवं वक्तुम् आरब्धवान्। कलियुगस्य सम्पूर्णकथां श्रुत्वा, ते सर्वे सन्तुष्टाः अभवन्। सूत उवाच—द्वापरयुगे षोडशसहस्रेषु वर्षेषु शेषे, केचित् ब्राह्मणाः राजानः अभवन्, केचित् क्षत्रियकुलसम्भूताः। द्वापरयुगे द्वादशद्विसप्ततिसहस्रेषु वर्षेषु शेषे, यः आत्मनि ध्याननिष्ठः इन्द्रियनिग्रहे स्थितः, स प्रादानस्य नगरे पूर्वदिशि महद्वने न्यवसत्। तत्र पापवृक्षस्य अधः गत्वा, स्वपत्न्याः दर्शनाय प्रवृत्तः। तं दुष्टेन मोहितः, विष्णोः आज्ञां उल्लंघितवान्। तत्रैव, उदुम्बरपत्रैः जीवनं कृत्वा, तौ वायुभक्षणेन स्थितौ। तस्य आयुः नवशतानि त्रिंशच्चैव कथ्यते। तस्मात् श्वेतनामाख्यः पुत्रः अभवत्, यः ख्यातिम् उपलभ्य राज्यं चकार। अनुहस्तस्य पुत्रः शताधिकं स्थानं प्राप्नोत्। तस्य पुत्रः महल्ललः, पंचनवतिवर्षपर्यन्तम् अयुत। तस्मात् विरदः जातः, षष्टिवर्षपर्यन्तम् अधिराज्यं कृतवान्। तस्य पुत्रः हनूकः, विष्णुपूजनपरायणः, त्रिशतषष्टिपञ्चवर्षाणि राज्यं कृतवान्। सदाचारः, विवेकः, द्विजत्वं, देवपूजा, विष्णुभक्तिः, अग्निपूजनं, अहिंसा, तपः, आत्मसंयमः—एतानि तत्र दृष्टानि। हनूकस्य पुत्रः मतोच्छिलः, तस्य च लोमकः पुत्रः सप्तशतवर्षाणि राज्यं कृतवान्। तस्मात् न्यूहः नामकः पुत्रः जातः, यः तस्मात् देशात् निर्गतः। तस्य त्रीन् पुत्रान्—सीमं, शमं, भावं—अजनयत्। कदाचित्, भगवतः विष्णोः दर्शनेन स्वप्ने न्यूहः समभ्यगच्छत्। स भगवान् न्यूहं प्रति अवदत्, "वत्स न्यूह, शृणु—सप्तमे दिने महाप्रलयः भविष्यति। भक्तजनानां रक्षां कुरु, त्वं सर्वेषां श्रेष्ठो भविष्यसि।" इति। स तदा त्रिशतयोजने दीर्घां, पञ्चाशद्योजने च विस्तीर्णां नौं निर्माय, स्वकुटुम्बेन सह तत्रारूढः विष्णुध्यानपरायणः अभवत्। चत्वारिंशद्दिनानि महावृष्टिं संवर्तयामास। तत्र चत्वारः समागताः, किन्तु महापुरं न प्राप्तवन्तः।