कुबेरात् दिव्यं भूषणं प्राप्तं तेन समर्पितम्। ततः आह्लादः स्वयं तटं गत्वा भूषणं दत्तवान्। प्रथमकाले आगते तारकः खड्गं समादत्त। द्वितीयकाले नृहरिः कृष्णस्य अंशं अलङ्कृतवान्। चतुर्थे च काले दुःखं सहित्वा सुखं प्राप्तवान्, देवः च बलवृद्धिं कृत्वा सप्तमे काले क्रमशः गतवान्। तस्मिन्नेव काले शतं राज्ञः, खड्गधारिणः, गजसेनानायकाः आसन्। स्वस्य राजसेनां भग्नां पराजितां च दृष्ट्वा राजा कोपपूर्णः अभवत्। नेत्रम् सिंहमित्यादीन् सेनानायकान् विजित्य, श्रेष्ठः राजा शब्दवेध्यबाणविद्यायां निपुणः विजयी अभवत्। शिवं मनसि स्थाप्य, कोपपूर्णः तान् विजित्य बध्नीत्। एतत् श्रुत्वा पारिमलराजा कृष्णांशस्य भीतः निर्गतः। तदा अजितः कृष्णांशः आकाशमार्गेण राजमहालयं गतः। ततः वीरः लक्षणः उत्तमबन्धनं परित्यज्य, शास्त्राणि च शिबिकां च गृहित्वा स्वयम् शिबिरं प्राप्तवान्। तदानीं सर्वे मूर्छां परित्यज्य सर्वत्र, स्वपक्षैः सह शतं राज्ञः हताः, रक्तप्रवाहः अभवत्। विवाहान्ते सर्वे शिबिरं प्राप्तवन्तः। वीराः भोजनं कृत्वा सह सहस्रपुत्रैः, सहस्रवीरान् हत्वा पुनः महाबलिनः बध्नीत्। शक्तिमान् राजा लक्षणः शतसहस्रं सुवर्णं गृहीत्वा। हे राजन् प्रद्योतपुत्र, लक्षणः अतीव बलशाली आसीत्। एतत् श्रुत्वा पारिमलः सर्वैः राज्ञः सह, महात्मा वेला पुनः पुनः विलप्य, तां सान्त्व्य आकाशमार्गेण गतः। लक्षणं भीषयित्वा, आगमनचिह्नं हर्षेण गृहीत्वा। सप्तपुत्रान् राज्ञः सह परित्यज्य, दशरात्रं तत्र स्थित्वा, अन्ते निर्गमनाय प्रवृत्ताः। तदा बलवान् राजा भूमिपतिं पादौ गृहीत्वा। हे महराजन्, तव वधू द्वादशवर्षीया अभवत्। अतः तां त्यक्त्वा गृहं गच्छ, सुखी भव। एवं उक्त्वा राजा स्नेहात् तं गोदं स्पृष्ट्वा, भूमिपतिं स्पृष्ट्वा, स राजा रजः अभवत्। उभौ राजानौ भग्नास्थौ, पावकस्य वैद्यैः उपचारितौ। मलना स्वपुत्रं विवाहानन्तरं गृहं आगतम् दृष्ट्वा, चण्डिकायाः कृपया होमं कृतवती। सभायां वीरः लक्षणः निर्गमने समये तं उक्तवान्—शिवाज्ञया द्वौ योगिनौ आकाशमार्गेण आगतौ। तौ मां विजित्य, तीव्रभयविमूढौ, नमस्कृत्य उक्तवक्ता प्रति निर्गत्य, राज्ञः स्वगृहं प्रत्यागताः। एकदा सागराख्यस्य सरस्य तटे इन्दुलः महाबलः स्थितः। तस्मिन्नेव काले, हंसाः आकाशात् भूमिं अवतीर्णाः। ते वदन्ति—'धन्यः सः दिव्यरूपधारी।' सागरः नगराणां सरसां च श्रेष्ठतमः। हे इन्दुल, त्वं परमबुद्धिमान्, वयं मानससरसि स्थिताः। तत्र सर्वाभरणभूषितां शुभां नारीं दृष्ट्वा। तां दृष्ट्वा वयं मोहिताः अन्यदेशं गतवन्तः; अत्र तव तुल्यः नास्ति, न च कमलवदनायाः योग्यः वरः। अतः त्वं अस्माभिः सह तां देवीं द्रष्टुं आरोह।