किं त्वया न ज्ञातं? तस्य कर्माणि सर्वत्र प्रसिद्धानि। सर्वे अपि ते ब्रह्मानन्दस्य प्राज्ञस्य वशे स्थिताः। एतत् श्रुत्वा तारणः शीघ्रं स्वबलैः सह जगाम। स कृष्णं गृहीत्वा त्वरितं श्लोकं व्याजहार। ततः सर्वे मौनिनः अभवन्, तारणः च द्विजैः सह तत्रैव स्थितः। माघमासे शुक्लपक्षे पुण्ये त्रयोदश्यां दिने, लक्षणः सप्तशतसहस्रैः सैन्यैः सतालनं सहागतः। आह्लादः लक्षसैन्ययुक्तः कृष्णांशेन समन्वितः। नेत्रसिंहः लक्षसैन्ययुक्तः योगभोगसमन्वितः। एवं द्वादशशतसहस्रसेनापतिः बलवान् प्रभुः संस्थितः। तालनः अपि द्वादशशतसहस्रसैन्यैः सह शक्तिमान् अभवत्। देवः कामरथारूढः विंदुले स्थितः, स एव कृष्णकः। रूपणः कराले, आह्लादः पपीहके स्थितः। रणजिन्मलनायाः पुत्रः हरिनगरे प्रतिष्ठितः। उत्तमं विमानमारोह्य मत्स्यैः शताश्वैः च सह, दशसहस्रध्वजैः दण्डधरैः च सह, महिषयुतरथैः पञ्चसहस्रैः च सह, सर्वे समागताः। तेषां निनदं श्रुत्वा भूमिपतिः नृपश्रेष्ठः, दुर्गद्वारे विधिपूर्वकं रम्यं कर्म अकरोत्। इन्दुलस्तुः स्वर्गं गत्वा वासवाय उक्तवान्। स कुबेरात् दिव्यं भूषणं आनयित्वा दत्तवान्। आह्लादः अपि स्वयमेव तटं गत्वा भूषणं दत्तवान्। प्रथमचक्र आगते तारणः खड्गं उद्यम्य स्थितः। द्वितीयचक्रे नृहरिः कृष्णांशं भूषयामास। स चतुर्थचक्रे क्लेशं सहित्वा विश्रामं लब्धवान्; सप्तमे चक्रे देवः बलवृद्ध्या क्रमशः अगच्छत्। तस्मिन् काले शतं नृपाणां, खड्गधारिणां गजानां च नायकाः आसन्। स्वस्य नृपसेनां भग्नां हतां च दृष्ट्वा, स राजा क्रोधेन पूर्णः अभवत्। नेत्रसिंहादीन् नायकान् विजित्य, स नृपश्रेष्ठः शब्दवेध्यविद्यायुक्तः विजयी अभवत्। शिवं चित्ते स्थाप्य, स क्रुद्धः तान् विजित्य बद्धवान्। एतत् श्रुत्वा नृपः परिमलः कृष्णांशभयात् निर्गतः। तं अजितं कृष्णांशं आकाशमार्गे प्रासादं प्रति गतवान्। ततः वीरः लक्षणः स्वश्रेष्ठान् बन्धनान् परित्यज्य, शास्त्रं च शिबिकां च गृहीत्वा स्वयम् एव सेनानिवेशं प्राप्य स्थितः। एतस्मिन्नन्तरे सर्वे अपि सर्वत्र मूर्च्छां त्यक्त्वा, स्वजनैः सह शतं नृपाणां निहताः, रक्तप्रवाहः अभवत्। विवाहान्ते सर्वे ते सेनानिवेशेषु आगताः। यदा वीराः सह पुत्रसहस्रैः भोज्यं भुक्तवन्तः, सहस्रवीरान् हत्वा पुनः बलिनः बद्धवन्तः। स शक्तिमान् नृपः लक्षसुवर्णानि जग्राह। हे नृप, प्रद्योतपुत्र, स लक्षणः अतीव बलवान् आसीत्।