भविष्यपुराणम्

माता पुत्रं प्रति स्नेहपूर्णं वचनं उवाच — "मृतास्मि अहं, पुत्र, किन्तु त्वया पुनः जीवनं प्राप्तवती अस्मि।" इत्येवं श्रुत्वा वीरः बिन्दुलः मातरं हर्षेण नमस्कृत्य उवाच। तस्मिन्नेव काले, गृहे हर्षः प्रविष्टः, तत्र राजा परिमलः, प्रज्ञावान्, उपस्थितः आसीत्। कृष्णकुमारः राजा मृतः सति, रत्नभानुः राज्यं प्राप्नोत्। स महा-राजा विषादेन आकुलः, लक्षशः चण्डिका-यागान् अकरोत्। वर्षे वर्षे, भविष्याङ्गात् सप्त जना उत्पद्यन्ते इति आकाशवाणी अभवत्। तद्वचनं श्रुत्वा, रानी गर्भं धारयामास। द्वितीयवर्षे, शुभदुष्शासनाङ्गात् शिशुः जातः। उद्धर्षांशः शरदनः, दुर्मुखः मर्दनः अभवत्। चित्रबाणाङ्गात् वर्धनः, तदनन्तरं वेला जाता। वेलायाः पृथिव्यां जन्मे, भीषणं भूकम्पः अभवत्, नगरे रक्तं अस्थिभिः शर्करया च मिश्रितं वर्षितम्। ब्राह्मणाः समागत्य जातकर्मादि संस्कारान् अकरोत्। इला, सोममाता, पृथिव्यां अद्भुतरूपेण जाता। कन्यायाः जन्मे, तस्य पिता ब्राह्मणान् श्रेष्ठं दानं अकरोत्। द्वादशवर्षे व्यतीते, सा कन्या उत्तमवर्णा अभवत्। "यः मां रक्तधाराभिः मण्डपे स्नापयति," इत्यादि वचनं उक्तम्। ततः राजा सुवर्णपात्रे वेलामुखात् उत्पन्नं श्लोकं रचयामास। त्रिशतसहस्रं धनं संगृहीत्वा, लक्षसैन्येन सह, सिंधु-आर्यदेशयोः गतः, प्रत्येकं राज्ञः समीपं अगच्छत्। मातुलस्य समीपं आगत्य, तं वचनं उवाच। श्रुत्वा, स उक्तवान् — "वीर, ब्रह्मानन्दः महाबलवान् अस्ति।" "किं न ज्ञातम्? तस्य कर्म प्रसिद्धम्।" सर्वे ब्रह्मानन्दस्य वशे स्थिताः। एवं श्रुत्वा, तारकः शीघ्रं स्वसैन्येन गतः। कृष्णं गृहीत्वा, त्वरया श्लोकं उवाच। ततः सर्वे मौनं प्राप्ताः, तारकः द्विजैः सह मौनः अभवत्। माघमासे, शुक्लपक्षे, शुभे त्रयोदश्यां दिवसे, सप्तशतसहस्रसैन्येन, लक्षणः सतालनसहितः अभवत्। आह्लादः लक्षसैन्ययुक्तः, कृष्णांशसम्पन्नः अभवत्। नेत्रसिंहः लक्षसैन्ययुक्तः, योगरसान्वितः अभवत्। एवं द्वादशशतसैन्यनायकः बलवान् अभवत्। तालनः द्वादशशतसैन्येन युक्तः अभवत्। देवः कामरथस्थः विंदुले स्थितः, स कृष्णकः अभवत्। रूपणः कराले, आह्लादः पपीहके स्थितः। रणजिन्मलनायाः पुत्रः हरिनगरे स्थापितः। उत्तमं विमानं आरोह्य, मत्स्यकारैः शताश्वारोहेभिः च सह, दशसहस्रध्वजैः दण्डधरैः च सह, महिषयुतरथैः पञ्चसहस्रैः च सह, तेषां घोषं श्रुत्वा, भूमिपति राजा, राज्ञां श्रेष्ठः, दुर्गद्वारे विधिवत् रमणीयं यज्ञं अकरोत्। इन्दुलस्तुः स्वर्गं गत्वा, वासवाय वचनं उवाच।