कृष्णांशस्य तेजसा अग्निरूपं प्राप्तं दृष्ट्वा अह्लादः अत्यन्तं संतप्तः अभवत्। तदा देवी तं सम्बोध्य उवाच—"वत्स, एषः नूनं तव एव पुत्रः।" एवं देवी उक्तवती। तस्यां क्षणे वासवस्य आज्ञया इन्दुलुः दिव्यं अश्वं आरुह्य तत्र अगच्छत्। तस्य शरीरेभ्यः अश्वाः मेघसमूहवत् सर्वतो व्याप्ताः संजाताः। यदा अग्निः शमितः, तदा सः स्वसख्याः सह स्वमुखात् प्रमुदितः निर्गतः। सप्तशतानि सहस्राणि पुनः जीवितानि अभवन्, अग्निः च शान्तः। शेषशतेषु सहस्रेषु सैनिकानां सर्वे भयग्रस्ताः अभवन्। केचिद् यतयः अभवन्, केचिद् ब्रह्मचर्यव्रतं समारब्धवन्तः। ततः तालनः गजसेनादीन् वीरान् बद्धवान्। सः सेनाविभागं निष्कास्य, तान् वीरान् दण्डैः ताडयित्वा स्थम्भेषु बद्धवान्। गजेन्द्रमणेशाज्ञया बुद्धिमान् सेनापतिः रथं समारुह्य, गजेन्द्रमणिः अपि शिबिकायाम् आसीत्। तदा गजसेनः तान् दिव्येन अन्नेन तर्पयित्वा, शतसहस्रं सैन्यं स्थापयित्वा, स्वयम् रुद्रपुरं गतः। ते रात्रिं लौहमयेषु दुर्गेषु बलात् स्थिताः। शीघ्रं द्वारं उद्घाटय, अन्यथा प्राणान् नष्टुम् इच्छसि। इति श्रुत्वा सेनापतिः शतसहस्रं सैन्यं आज्ञापयत्। तद्वचनं श्रुत्वा ते वीराः शतघ्नास्त्रैः ताडिताः। दशसहस्रेषु हतेषु, कृष्णांशः बिन्दुलः अश्वं आरुह्य निर्गतः। शेषाः भयभीताः स्वसख्यः सहिताः अशीतिः संख्या अवशिष्टाः। एतत् श्रुत्वा भीतः राजा स्वद्वाभ्यां पुत्राभ्यां सहितः, स्वदुहितरं शास्त्रानुसारं दत्त्वा, स्वपापं प्रक्षालयामास। षोडश सुवर्णोष्ट्रीः गृहीत्वा, सः हृष्टः अभवत्। हर्षः गृहे प्रविष्टे, स्वयम् रानी सुवर्णेन भूषिता अभवत्। "अहं मृतः आसम्, पुत्र! त्वया पुनः जीवितः अस्मि," इति सा मातरं उवाच। तच्छ्रुत्वा बिन्दुलः सः वीरः हर्षपूर्णः मातरं प्रणम्य वाक्यम् उवाच। हर्षे गृहे प्रविष्टे, राजा परिमलः प्राज्ञः तत्रासीत्। कृष्णकुमारस्य राज्ञः निधनं समुपस्मृत्य, रत्नभानुः राज्यं प्राप। सः महाप्रभुः दुःखेन अभिभूतः, लक्षचण्डिकायाः अनुष्ठानं कृतवान्। प्रतिवर्षं सप्त जना भविष्याङ्गेभ्यः जायन्ति। एते शब्दाः उक्ते, रानी गर्भं धारयामास। द्वितीयवर्षे, दुःशासनस्य पुण्यांशात् पुत्रः जातः। उद्धर्षांशः शरदनः, दुर्मुखः मर्दनः। वर्धनः चित्रबाणांशः, अनन्तरं वेला जाता। सा भूमौ जाता, भीषणं भूकम्पः अभवत्; नगरे असृगस्थिमिश्रितशर्करावृष्टिः अभवत्। ब्राह्मणाः संगम्य जातकर्मादिकं कृतवन्तः। इला सोममाता अपूर्वेण प्रकारेण भूमौ जाता। कन्यायाः जन्मे पिता ब्राह्मणेभ्यः श्रेष्ठं दत्तवान्। द्वादशवर्षेषु गतेषु, सा कन्या शुभवर्णा अभवत्। "यो मां शिबिकायाम् रक्तधाराभिः स्नापयेत्," इति सा उक्तवती। तदा राजा सुवर्णपट्टे वेलामुखसम्भूतं श्लोकं रचयामास। त्रिसप्ततिसहस्रं धनं, लक्षसैन्यं च गृहीत्वा, सः सिन्धुं आर्यदेशं च गतवान्। सः शक्तिमान् प्रतिराजं प्राप्त्वा, मातुलं प्राप्त्वा, इदं वचनं उवाच। तद्वाक्यं श्रुत्वा, सः उक्तवान्—"वीर! ब्रह्मानन्दः महाबलवान्।