बालखानः पातालात् समुत्थाय तस्यां पुरीं परिवव्रे। स सूर्यसमप्रभः त्रिशतसहस्राश्वैः सह समागतः। तयोः सैन्ययोर् महद् युद्धं प्रववृते, यत् दिनरात्रम् अविरतम् अभवत्। द्वितीयदिने प्राप्ते, गजसेनः बलसम्पन्नः, तालनादिभिः रक्षितं तद् बलं दग्धवान्। तस्य सैन्यस्य भस्मीकृतं दृष्ट्वा, तालनः शत्रुसमीपं स्थितवान्। नृपस्य मूर्च्छितं विज्ञाय, सूर्यद्युतिः समागतः। तस्मिन्न् एव काले, वीरौ देवौ—आह्लादः कृष्णकश्च—प्रादुरासाताम्। भ्रातरं बद्धं विज्ञाय, कृष्णांशः शोभनं तुरंगमम् आरोह्य, तं गृह्णाति स्म, तेजः च संहितवान्। ततः सप्तशतसहस्रबलं सर्वं वह्निसदृशं जातम्। तैः सर्वैः गजसेनस्य सैन्यस्य अर्धं विनष्टम्; राजा च जयम् प्राप्त्वा हृष्टः स्वगृहं प्रतिनिवृत्तः। कृष्णांशं वह्निरूपं दृष्ट्वा, आह्लादः परमविषण्णः अभवत्। तदा देवी उवाच—"वत्स, एषः तव एव पुत्रः" इति। एवं देव्या उक्ते, वासवाज्ञया इन्दुलः दिव्यं तुरंगमम् आरुह्य तत्र आगतः। तस्य शरीराज् जाताः अश्वाः मेघसमूहवत् सर्वतः व्याप्ताः। वह्निः शमिते, सः स्वसख्याः सह स्वमुखात् हृष्टः निर्गतः। सप्तशतसहस्रबलस्य पुनरुत्थाने वह्निः शमितः। शेषितशतसहस्रसैनिकाः सर्वे भयाकुलाः अभवन्। केचन संयासिनः अभवन्, केचन ब्रह्मचर्यव्रतं स्वीकृतवन्तः। ततः तालनः गजसेनादीन् वीरान् बद्धवान्। सेनाविभागं निष्कास्य, तालनः तान् वीरान् दण्डैः ताडितवान्, स्तम्भेषु बद्धवान्। गजेन्द्रमणेर् आज्ञया बुद्धिमान् सेनापतिः रणरथम् आरोह्य, गजेन्द्रमणिः अपि शिबिकायाम् आसीत्। ततः गजसेनः तान् दिव्येन भोज्येन तर्पयित्वा, शतसहस्रसैनिकान् स्थापयित्वा, स्वयम् रुद्रपुरं गतवान्। ते लोहदुर्गेषु रात्रिं व्यतीत्य, बलात् यत्नं कृतवन्तः; शीघ्रं द्वारं उद्घाटय, अन्यथा प्राणान् ह्रास्यसि। इति श्रुत्वा सेनापतिः शतसहस्रसैनिकान् आज्ञापयत्। एतद् श्रुत्वा, तान् वीरान् शतघ्नास्त्रैः ताडितवन्तः। दशसहस्रेषु निहतेषु, कृष्णांशस्य अंशः बिन्दुलः तुरंगमम् आरोह्य गतवान्। अवशिष्टाः, भयभीताः स्वसखिभिः सह, अशीतिः अभवन्। एतत् श्रुत्वा, भीतः राजा स्वद्वाभ्यां पुत्राभ्यां सह, कनीयसीं कन्यां विधिपूर्वकं दत्त्वा, स्वपापं प्रक्षालितवान्। षोडश सुवर्णोष्ट्रीः गृहीत्वा, हर्षेण पूर्णः अभवत्। हर्षः गृहे प्रविष्टे, स्वयम् रानी सुवर्णेन भूषिता अभवत्। "अहं मृतः आसम्, वत्स, त्वया तु पुनरुत्थापितः अस्मि।" इति श्रुत्वा, बिन्दुलः वीरः मातरं हृष्टः प्रणम्य अब्रवीत्। हर्षे गृहे प्रविष्टे, राजा परिमलः प्राज्ञः तत्र स्थितः। कृष्णकुमारराज्ञः मृत्यौ, रत्नभानुः राज्यं प्राप्तवान्। स राजा महान्, शोकसमाक्रान्तः, लक्षचण्डिकाहवनं कृतवान्। प्रतिवर्षं सप्त जना भविष्याङ्गात् जायन्ते। एवं उक्ते, रानी गर्भं धारयामास। द्वितीयवर्षे, दुष्शासनस्य पुण्यांशात् पुत्रः जातः। उद्धर्षांशः शरदनः, दुर्मुखः मर्दनः। वर्धनः चित्रबाणस्य अंशः, ततः वेला तस्यां अनन्तरं जाता।