यदा कथा प्रवृत्ता आसीत्, तदा नारदः तत्र आगच्छत्। तं दृष्ट्वा धर्मात्मा नृपः हर्षितः सञ्जातः, तस्मै पूजनं समर्पयामास। ततः नारदः उक्तवान्—"तव पितरः म्लेच्छैः हतः, तेन यमलोकं गतः।" इति। एतद् श्रुत्वा वेदविदः ब्राह्मणाः क्रोधेन रक्तलोचनाः अभवन्। तत्र यज्ञवेदिः चतुर्भुजा आसीत्, योजनेषु षोडशसमाना। स नृपः हाराः, हूणान्, बर्बरान्, गुरुण्डान्, शाकान् च समागम्य एकत्रितवान्। द्वीपवासिनः, कामरूजनः, चीनाः, समुद्रमध्ये निवसन्तः च अपि संगृहीताः। ब्राह्मणेभ्यः दानं दत्त्वा, अभिषेकं कृतवान्। स सर्वत्र पृथिव्यां "म्लेच्छनाशकः" इति नाम्ना प्रसिद्धः अभवत्। स राजा स्वर्गलोकं प्राप्तः, वेदवान् इति पुत्रः स्मृतः। नारायणं पूज्य, दिव्यं स्तोत्रं रचितवान्। "त्वां वासुदेव, चतुर्युगसाक्षिणं नमामि। बलरूपावताराय रामकृष्णाय नमः। भक्तावताराय, सृष्टिक्षेत्रनिवासिने, पितृप्रियस्य म्लेच्छवंशविनाशकाय नमः।" इति स्तुतिः कृतवान्। तदानीं स भगवन् हरिः, भक्तवत्सलः, प्रत्यक्षं प्रादुरभवत्। "बहूनि रूपाणि धृत्वा, ते इच्छां पूरयामि।" इति उक्तवान्। विष्णोः कर्दमस्य च वंशे जाताः, म्लेच्छवंशप्रवर्तकाः अभवन्। स नृपः नीलाचलपर्वतं प्राप्तः, तत्र किञ्चित्कालं स्थित्वा, पितृवत् राज्यं कृतवान्; पुत्ररहितः, अन्ते दिवं गतः। तस्मात्, हे भृगुष्रेष्ठ, श्वेतपर्वतं गच्छन्तः वंशजाः उत्पत्स्यन्ति। एतद् श्रुत्वा, नैमिषारण्ये स्थितः द्विजः सर्वे, व्यासं कलिकल्पविदं पृष्टवन्तः। व्यासः अपि तेषां समस्तं कलियुगवृत्तान्तं कथितवान्। तद् श्रुत्वा, ते संतुष्टाः अभवन्। सूतोऽपि उक्तवान्—"द्वापरयुगे षोडशसहस्रवर्षेषु शेषेषु, केषुचित् स्थलेषु ब्राह्मणाः राजानः अभवन्, अन्यत्र क्षत्रियजाः। द्वापरयुगे द्विशत् अष्टसहस्रवर्षेषु शेषेषु, यः इन्द्रियनिग्रहं कृत्वा, आत्मध्याननिष्ठः आसीत्, स प्रादानपुर्याः पूर्वभागे महावने गतः। पापवृक्षस्य अधः गत्वा, पत्नीदर्शनलोलुपः अभवत्। तस्मात् दुष्टेन मोहितः, विष्णोः आज्ञा उल्लङ्घिता। उदुम्बरपत्रैः तौ वायुजीवनं कृतवन्तौ। तस्य आयुः नवशतत्रिंशद्वर्षाणि इति प्रसिद्धम्। तस्मात् श्वेतनामाख्यः पुत्रः उत्पन्नः, अनूहस्तस्य पुत्रः शताद् न्यूनं स्थानं प्राप्तवान्। तस्य पुत्रः महल्ललः, पञ्चनवतिवर्षायुः। तस्मात् विरदः उत्पन्नः, षष्टिवर्षाणि राज्यं कृतवान्। तस्य पुत्रः हनूकः, विष्णुपूजननिष्ठः। तस्य शासनकालः त्रिशत् पञ्चषष्टिवर्षाणि इति स्मृतः। तत्र सदाचारः, विवेकः, द्विजत्वं, देवपूजा, विष्णुभक्तिः, अग्निपूजा, अहिंसा, तपः, आत्मनिग्रहः च आसीत्। हनूकस्य पुत्रः मतोच्छिलः अभवत्, हे भार्गव।