दशग्रामे आह्लादस्य तादृशं घटितं ज्ञात्वा, आह्लादः स्वकुटुम्बसमेतः अन्नविहीनः, यत्नेन इन्द्रियाणि निगृह्य तस्थौ। तदा देवी प्रसन्ना, स्वरूपेण विहीनया वाणीया स्वयं उक्तवती। इन्द्रपुत्रः जयन्तः स्वर्गलोकं गतः। यावत् त्वं पृथिव्यां तिष्ठसि, तावत् सः अपि पृथिव्यां वसति। देवीया उक्तेषु वाक्येषु, ते दुःखात् विमुक्ताः अभवन्। ते सर्वे शारदां, विश्वेषु लोकेषु स्थितां देवीं, पूजयामासुः। त्रीषु दिनवेलासु, सप्तशतीस्तोत्रं भक्तिपूर्णया श्रद्धया जपन्तः। तत्र सान्तः, ब्राह्मणपुत्रः, चामुण्डा नाम्ना, प्रसिद्धः अभवत्। द्वादशवर्षे व्यतीते, त्रिचरित्रजपकाले सः जातः। भक्तजनाः, अहं भवतः पात्रं पूर्णयामि इति देवी उक्तवती। सुखखानि बलवान्, मधु- पुष्प- फलैः पूरितम्; बलखानि अपि मांसैः; मूलशर्मा रक्तमूलैः। तस्मिन्काले देवकी चन्दनादिभिः, विविधैः विधिभिः, पूजां अकरोत्। आह्लादः सर्वाङ्गैः, उदयः स्वशिरसा, स्वकार्याणि अकरोत्। देवी भक्तवत्सला, स्वभक्तेभ्यः स्निग्धं वचनं उक्तवती। दीर्घकालात् पश्चात्, बलखानि महावीरः मृत्युम् प्राप्तः। देवकी देवीरूपे, स्वलोके दीर्घकालं स्थितवती; एकः दिव्यः, द्वितीयः बलिष्ठः इति घोषितम्। देवसिंहः, कामरहितः, मृत्युपर्यन्तम् मोक्षम् प्राप्तः। एवं भविष्यमहापुराणे, प्रतिसर्गपर्वणि, चतुर्युगविभागे, कलियुगवृत्तान्तसंग्रहे, पञ्चदशोऽध्यायः समाप्तः। ततः, हे मुनिशार्दूल, योगदृष्ट्या दृष्टं यत्, तत् शृणु। राजा रत्नभानौ मृते, मरुधन्वा भूमिपालः अभवत्। सः अग्निदेवम् यज्ञैः, ध्यानैः, व्रतैः, विधिभिः पूजयामास। तदा भगवतः प्रसन्नः, अग्निजातं उत्तमं अश्वं दत्तवान्। तत्र अग्निजाताः चत्वारः पृथिव्यां प्रादुरभवन्। सर्वे, हे मुनिवर, अष्टादशवर्षीयः अभवन्। कन्या अपि, सौन्दर्ये दीप्तिमती, अष्टादशवर्षीयैव। शार्दूलवंशीयः राजा स्वयंबरं आयोजितवान्। शुक्लपक्षे मार्गशीर्षमासस्य, अष्टम्यां सोमवारे। तस्याः मुखम् विद्युत् वर्णेन चञ्चलम् प्रकाशमयम्। वीरं दृष्ट्वा, गजदन्तात् मुक्ताफलवत्, सापि मूर्छिता अभवत्। तारकादयः राजानः, सर्वशस्त्रास्त्रसंपन्नाः, तत्र आगताः। पञ्चशतानां राज्ञां बलवान् सैन्यं दृष्ट्वा, तारकः सर्वतः आवृतं सैन्यं पराजितवान्। राजपुत्रः ज्येष्ठः, खड्गं निष्कर्ष्य, तं दृष्ट्वा। राजस्य सैन्ये पराजिते, बलखानि महाबलः स्थितः। पुत्र्याः निर्गमनं दृष्ट्वा, गजसेनः राजा। मायया, जम्बुकवधं कृतवान् वीरम् मोहितवान्। क्रोधेन शीघ्रं, दृढैः लौहशृङ्खलैः तं बद्धवान्। तत्र स्थितान् उग्रांश् चाण्डालान् आह्वयत्। ते उग्राः पुरुषाः, तं बद्ध्वा, नित्यं ताडयामासुः।