चैत्रशुक्लनवम्यां गुरुवासरे मध्याह्ने तस्मिन् काले, सुतोत्कर्षेण जातस्य पुत्रस्य देवाः ऋषिगणैः सहिताः हर्षयन्तः वचनं प्राहुः, तेन स बालः "इन्दुलः" इति नाम्ना प्रसिद्धः। तस्य जन्मोत्सवे, आह्लादः प्रमुदितः स्नेहेन जातकर्मादिकानि संस्कारकार्याणि सम्यक् अकारोत्। द्वौ मासौ भूमौ स्थितस्य इन्दुलेः पुत्रस्य, स्त्रियः तैलाभ्यक्ताः स्नेहपूर्णाः नेत्रसिंहस्य सुतं दृष्ट्वा प्रमोदिता अभवन्। नानावर्णविभूषिताः नर्तकशतानी तत्र समागतानि। सप्तरात्रं तत्र स्थित्वा, योगसिंहः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। सः पितृस्नेहेन स्वबलात् पुत्रं गृहीत्वा न्ययच्छत्। तदा देवी शची स्नेहभरिता स्वस्तन्येन तं शिशुं पाययामास। इन्दुः सः बालः सोमसमानतेजाः दिव्यरूपधारी पितुः विद्यां सम्प्राप्य, परमोत्कर्षं प्राप्तवान्। यदा स बालः अन्तर्धानं गतः, तदा देवी स्वर्णवती—सा जानन्ती यत् आह्लादस्य एषा घटना दाशग्रामे जाताऽस्ति—आह्लादः कुटुम्बेन सहितः निराहारः इन्द्रियनिग्रहं कृत्वा स्थितः। तदा तुष्टा देवी स्वयं निर्गुणया वाचा उक्तवती—"जयन्तः, इन्द्रस्य सुतः, स्वर्गलोकं गतः। यावत् त्वं पृथिव्यां स्थितः, तावत् सः अपि पृथिव्यां वसति।" इति देवीवचनं श्रुत्वा ते दुःखमुक्ताः अभवन्। ते तदा सर्वलोकनिवासिनीं शारदां देवीं भक्त्या समर्चयन्। त्रिसन्ध्यायाम् सप्तशतीस्तोत्रं प्रेम्णा जपन्तः स्थिताः। तत्र चामुण्ड इति नाम्ना एकः सान्तः ब्राह्मणपुत्रः ख्यातः आसीत्। द्वादशवर्षपर्यन्तं त्रिचरित्रपाठे जातः सः। "भक्तजनाः, अहं युष्माकं पात्रं पूरयामि," इति देवी प्रोक्तवती। सुखखानि बलवान् मधु-पुष्प-फलैः पूरितः, बलखानि अपि मांसैः, मूलशर्मा रक्तमूलैः। तदा देवकी देवी सम्यग् अर्घ्यचन्दनादिभिः पूजनं चकार। आह्लादः सर्वाङ्गैः, उदयः स्वशिरसा, कृत्यं सम्यक् अकुर्वन्। देवी भक्तवत्सला स्वजनान् प्रति मधुरं वचनं प्राह। कालान्तरे महावीर्यवान् बलखानि मृत्युमुपगतः। देवकी चिरकालं स्वलोके निवसन्ती देवी जाता; एकः दिव्यः, द्वितीयः बलिष्ठः इति कथ्यते। देवसिंहः कामरहितः मृत्युपरान्तं मोक्षं प्राप्नोति। एवं पञ्चदशोऽध्यायः समाप्तः—भविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्वर्ण्यां कलियुगसंहितायाम्। शृणु, मुने, योगदृष्ट्या दृष्टं यदस्ति तत्। यदा रत्नभानुः राजा मृतः, तदा मरुधन्वा पृथिव्याः अधिपः अभवत्। सः अग्निदेवं यज्ञैः ध्यानैः व्रतैः कर्मभिः सम्यक् अर्चितवान्। तदा प्रसन्नः भगवाञ्छ्रेष्ठः अग्निजातं दिव्यं हयम् अदात्। अग्निजाताः चत्वारः पृथिव्यां प्रादुर्भूताः। सर्वेऽपि ते, विप्रश्रेष्ठ, अष्टादशवर्षीयाः आसन्। तत्र कन्यापि, तेजस्विनी, तावतीवयस्का आसीत्। सः शार्दूलवंशसम्भूतः राजा स्वयंवरं अकार्षीत्। मार्गशीर्षशुक्लाष्टम्यां सोमवारे, तस्याः मुखं विद्युत्प्रभया शोभितम्। स वीरं दृष्ट्वा सा कन्या, गजमुक्ताफलसमाना, स्फुरितचित्ता मूर्च्छिताभवत्।