तत्र भगवतः कृष्णस्य अंशः च बिन्दुलः तद्वद् इच्छाम् अकामयत्। हरिवरस्य भ्राता बलखानि च हरिनगरः च तत्र आसत्। रात्रौ तौ राज्ञः सेनाम् हत्वा तं स्वामिनम् अपि बद्ध्वा। तेषां स्वस्य सेना निर्भया बलवती च आगता। तदनन्तरं पञ्च मिथ्याचारीणां राज्ञां शृङ्खलाभिः संयोज्य बद्ध्वा। तेषु सुन्दरारण्यस्य भ्राता श्रीमान् नेत्रसिंहः अपि आसीत्। तत्र हरानन्दः नाम्ना युद्धविशारदः आगतः; तदा नेत्रसिंहस्य सेना चतुर्लक्षसंख्या आगता। तत्र पञ्चलक्षसप्तलक्षाणां सैन्यानां भीषणं युद्धम् अभवत्; शत्रुसैन्यस्य अर्धम्, यः हन्यते, शेषः तत्र पलायितः। हरानन्दः, आश्चर्यचकितः, रुद्रमायाविद्, शत्रुसैन्यस्य बलम् ज्ञात्वा, शिवध्यानम् आस्थाय। शम्बरमायां बहुरूपिणीं निर्माय, सर्वान् राज्ञः शिलारूपान् कृत्वा तेषां समीपम् आगतः। ततः स्वपुत्रेण, ज्येष्ठभ्रात्रा, राजा च समस्तबलसमेतः। ततः सा स्त्री उच्चैः रुदती, यत्र देवी स्वच्छन्दरूपिणी ध्यानम् आस्थाय, जगज्जननी तुष्टा, मूर्चितान् प्रमोदिता जागरयामास। यथा स्वामी बद्धः अपि स्वयम् उक्तवान्, तथा सा अपि उवाच—"अद्य अहम् शुकः भविष्यामि, त्वं च चन्द्रे स्थितः।" एवं उक्त्वा, सा कृष्णांशयुक्ता शुकरूपा अभवत्। सम्यक् सान्त्व्य तं कृष्णांशम् वर्णयामास। लक्षसंख्या रक्षकान् हत्वा, भ्रातरम् उपगच्छन्ती, पूर्णमधुर्या रात्रिं ज्ञात्वा, सर्वे उत्सुकाः अभवन्। स्नानध्यानादिव्रतानि समाप्त्य, स्वगृहं प्रत्यागच्छन्; समुद्रतीरम् आगत्य, महोत्सवम् आयोजितवन्तः; चैत्रमासस्य कृष्णपक्षे पञ्चम्यां पुनः स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। दूताः उष्ट्रारोहाः, स्वकल्याणाय उत्सुकाः, वैशाखस्य शुक्लपक्षे पञ्चम्यां पुनः स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। मलना च राजा च, सर्वगृहे महोत्सवम् विधिना कृत्वा, ब्राह्मणेभ्यः द्रव्यम् अददात्। सूतः उवाच—चतुर्दशे वर्षे, कृष्णांशस्य विषये, यथावत् शृणु। कलियुगे, सः स्वर्णवती गर्भे स्थित्वा जन्मग्रहणम् अकरोत्। चैत्रमासस्य शुक्लपक्षे नवम्यां, मध्याह्ने, गुरुवासरे। तस्मिन् उत्तमपुत्रे जाते, देवाः ऋषिसङ्घैः सहिताः उक्तवन्तः, तेन "इन्दुलः" नाम्ना अभवत्। आह्लादः हर्षेण जातकर्मादिकं शिशोः अकरोत्। इन्दुले पुत्रे द्विमासे भूमौ जातः, स्त्रियः तैलस्नेहसमेता नेत्रसिंहपुत्रं दृष्टवन्तः। शतशः नर्तकाः विविधवर्णाभरणाः समागताः। सप्तरात्रं स्थित्वा योगसिंहः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। पितृस्नेहेन स्वबलात् पुत्रम् आदाय। देवी शची स्नेहपूर्णा स्वस्तन्येन तं पाययामास। इन्दुः सुधासमप्रभः दिव्यरूपः अभवत्; स बालः पितृज्ञानं अधीत्य, श्रेष्ठता प्राप्तवान्। यदा बालः तत्र लीनः, तदा देवी स्वर्णवती। यथाऽह्लादस्य तादृशं घटितम्, दशग्रामे। आह्लादः स्वकुटुम्बेन सह, अन्नरहितः, इन्द्रियसंयतः स्थितः। तदा देवी प्रसन्ना, स्वरहितया वाचा स्वयं उक्तवती। जयन्तः इन्द्रपुत्रः स्वर्गलोकं गतः। यावत् त्वं भूमौ स्थितः, तावत् सः अपि भूमौ स्थितः। देवी उक्तवाक्ये श्रुते, ते दुःखात् विमुक्ताः अभवन्। ते शारदां, सर्वलोकनिवासिनीं देवीं, पूजयामासुः। सप्तशतीस्तोत्रं त्रिसन्ध्ये स्नेहेन जपन्तः। तत्र एकः सामन्तः, ब्राह्मणपुत्रः, "चामुण्डः" नाम्ना प्रसिद्धः। द्वादशवर्षे व्यतीते, त्रिचरित्रजपकाले सः जातः।