रामांशाय तस्मै पुण्याय कीर्तिमन्तं कन्या दत्ता। ततः स्वयमेव देवता उमा-प्रियं ढक्का-वाद्यं तस्मै ददौ। तस्मिन्नेव देवाधिपे निर्गते, राजा ब्राह्मणैः सह स्थितः। तं समागतं राजानं दृष्ट्वा, कृष्णांशः पृथिवीपतिः उवाच— “राजन्, अयं बलवान् आह्लादः भ्रातृभिः सहितः अत्र स्थितः। एते आर्याभीराः इति प्रसिद्धाः, त्वं तु एतज्ज्ञानं न प्राप्नोषि। अतः, स्वकुलस्य हिताय मम वचनं शृणु। विवाहार्थं तान् वञ्चयित्वा तेषां शिरांसि संहृत्य गृहाण। त्वदीया कन्या येन वीराः आहूताः, ते एव रेवती। अन्यथा त्वं कुलसहितः शृगालवत् विनश्यसि।” एवं श्रुत्वा, शल्यस्य भागः, सुयोधनवचनेन, आह्लादस्य समीपं तस्य वञ्चनाय जगाम। तत्र आह्लादाय इति राजा उवाच— “मया देवश्रेष्ठात् ज्ञातं युष्माकं सर्वेषां अंशावतारत्वं। कुलधर्मेण कन्यां रामांशाय दास्यामि।” इत्येवमुक्त्वा, आह्लादं राजा वञ्चनाय प्रवृत्तः। सहस्रं नृपतीनां स्वबलैः सह मण्डपे स्थापयामास। विवाहस्य प्रथमपर्याये योगसिंहः उत्तमं खड्गं धारयामास। तदा तत्र प्राज्ञः तलनः तम् अवदत्— “यदेतत् कृतं त्वया, न उचितम्। सज्जनानाम् अस्माकं सशस्त्रेषु निरस्त्रेषु स्पर्धा न कदापि।" एतच्छ्रुत्वा, कृष्णांशः योगसिंहम् आरोहति। तृतीयपर्याये विजयः सौख्यस्य मार्गं रुद्धवान्, रूपन् शीघ्रं तम् आसीदन्, स्वबलैः सह युद्धम् अकरोत्। पञ्चमे पर्याये तलेन बहून् नृपतिं समारुह्य सैन्येन समरं चकार। तस्मिन्नन्तरे कालद्रष्टा देवः आगतः। तत्र कृष्णांशः देवः बिन्दुलः च तदर्थम् इच्छामपद्येताम्। हरिभ्राता बालखानी हरिनगरः च तत्र। रात्रौ तेन राज्ञः सैन्यं हत्वा तस्य स्वामिनं बन्धनं च कृतवन्तः। ततः स्वबलं निर्भयम् अधिकबलं समागतम्। पञ्चान् वञ्चकान् नृपतीन् शृंखलाभिः बद्धवन्तः। तेषु सुन्दरारण्यनाथः धर्मात्मा भ्राता नेत्रसिंहः अपि आसीत्। तत्र हरणन्दः नाम महाबलः सेनापतिः आगतः; नेत्रसिंहस्य चतुःलक्षसेना तस्मिन्काले समुपस्थिताः। तत्र पञ्चलक्षसप्तलक्षसैन्येन भीषणं युद्धं जातम्। शत्रुसैन्यस्य अर्धं निहतं शेषं तत्र पलायितम्। हरणन्दः विस्मितः, रुद्रमायाविशारदः, शत्रुबले अधिके ज्ञाते, शिवध्यानं समारभत। तेन शम्बरमायां निर्माय, बहुरूपधारिणीं, सर्वान् नृपतीन् शिलारूपेण कृत्वा समीपं जगाम। ततः स्वपुत्रेण ज्येष्ठभ्रात्रा च राज्ञा च सह सम्पूर्णबलसमेतः। तदा सा कन्या, स्वेच्छारूपिणीं देवीं ध्यानयन्ती, उच्चैः रोदितुम् आरब्धवती। तस्याः भक्त्या प्रसन्ना विश्वमाता, मूर्च्छितान् प्रमोदितवती। बध्नाति स्म स्वामी, बध्यमानः अपि स्वयमेव स्वयम् उक्तवान्— “अद्याहं शुकः स्याम्, त्वं चन्द्रमसि स्थितः।” इत्युक्त्वा, सा कन्या कृष्णांशयुक्ता शुकत्वं प्राप्तवती। सान्त्व्य तं सम्यक्, सा कृष्णांशस्य माहात्म्यं वर्णयामास। लक्षं रक्षिणः हत्वा, सा भ्रातरं प्रति जगाम; पूर्णमधुमासपूर्णिमां ज्ञात्वा, सर्वे उत्सुकाः अभवन्। स्नानध्यानादिव्रतानि कृत्वा गृहं प्रत्यागच्छन्; समुद्रतीरं गत्वा महोत्सवं चकारुः; कृष्णपक्षे चैत्रमासस्य पञ्चम्यां स्वगृहं पुनः प्रत्यागच्छन्। दूताः उष्ट्रारोहाः, तेषां कल्याणाय उत्सुकाः, शुक्लपक्षे वैशाखमासस्य पञ्चम्यां स्वगृहं पुनः प्रत्यागच्छन्। मलना च राजा च, प्रत्येकगृहे महोत्सवं विधिवत् आयोज्य, विप्रेषु दानानि दत्तवन्तः। सूतः उवाच— चतुर्दशे वर्षे, कृष्णांशस्य विषये, शृणु यथा जातम्— कलियुगे सः स्वर्णवत्याः गर्भे अवतीर्णः।