कृष्णांशः पुष्पकारस्य वधूः भूत्वा तत्र समुपजगाम। तस्मिन्नन्तरे षष्टिः शूराः रथादिभिः सहिताः समुपस्थिताः। तानागतान् दृष्ट्वा बलवान् सः खड्गमादत्त। कृष्णांशः शीघ्रं तत्र यत्र रूपणः स्थितः तत्र गतवान्। दिव्यधक्का-वाद्यं हृतं ज्ञात्वा नेत्रसिंहः भयेन पीडितः अभवत्। प्रभाते तेषां शूराणां बलैः सहितानां आगमनम् अभवत्, दिनान्ते तु ते यत्र महायुद्धं जातं तत्र समुपजग्मुः। कृष्णांशः तं पूजयित्वा, ततः बलवान् दिव्यधक्का-वाद्यं निनादयामास। तस्य सप्तलक्ष-सैन्यम् अहंकारेण मदमत्तम् पुनः प्रतिनिवृत्तम्। नगरे परिवेष्टिते नेत्रसिंहः पुनरपि भयग्रस्तः अभवत्। तदा कृपया युक्तः भगवान् राजानं समभाषत। तस्मै यशस्विने योग्याय कन्या रामाांशा दत्ता। एवं उक्त्वा देवः स्वयम् उमायाः प्रियतमं धक्का-वाद्यं तस्मै दत्तवान्। तस्मिन् देवेशे निर्गते राजा ब्राह्मणैः सहितः तत्र स्थितः। तत्र समुपागतं राजानं दृष्ट्वा, पृथिवीश्वरः कृष्णांशः उवाच— "राजन्, अत्र अह्लादः बलवान् भ्रातृभिः सहितः उपविष्टः। एते आर्याभीराः इति विख्याताः, त्वं तु एतत् न जानासि। अतः स्वकुलस्य योग्यं वाक्यं शृणु। विवाहहेतोः तान् विभ्रम्य तेषां शिरांसि संग्रहय। तव कन्यया आहूताः शूराः एव रेवती। अन्यथा त्वं कुलसहितः शृगालवत् विनश्यसि।" एवं श्रुत्वा शल्यांशः, सुयोधनवाक्यं गृहित्वा, अह्लादं विभ्रमणाय गतः। "सर्वे यूयं देवांशांशाः इति मया श्रुता, कुलधर्मेण कन्यां रामांशाय दास्यामि" इति। एवं अह्लादं शिक्षयित्वा राजा मायाम् उपनिनाय। सहस्रं राज्ञः स्वबलैः सहितः मण्डपे स्थापयामास। विवाहप्रथमवृत्ते योगसिंहः उत्तमं खड्गं धारयामास। तदा प्राज्ञः तलनः तम् अवदत्— "यत् त्वया कृतं तत् न उचितम्; सशस्त्राणां निर्शस्त्रेषु स्पर्धा न अस्माकम्।" इति। तत् श्रुत्वा कृष्णांशः योगसिंहे समारुह्य स्थितः। तृतीयवृत्ते विजयः सुखमार्गं रुद्धवान्; रूपणः तं शीघ्रं गृहित्वा स्वबलैः सह युद्धम् अकरोत्। पञ्चमे वृत्ते तलनः अनेकेषां राज्ञां प्रति समारुह्य स्थितः। एवम् अन्तरे कालद्रष्टा देवः समुपस्थितः। तत्र कृष्णांशः देवांशः बिन्दुलः च तदर्थं स्पर्धां चक्रतुः। हरिभ्राता बलखानी हरिनगरः च तत्र स्थिताः। रात्रौ तं राज्ञः सैन्यं हत्वा तस्य स्वामिनं बध्नन्। तदनन्तरं स्वसैन्यम् अभयम् अधिकबलम् आगतम्। पञ्च दुष्टान् राज्ञः शृङ्खलाभिः बद्धवन्तः। नेत्रसिंहः सुन्दरारण्यनाथः भ्राता च तेषां मध्ये आसीत्। तत्र हरानन्दः नाम महाबलः समुपजगाम; नेत्रसिंहस्य चत्वारि लक्षाणि सैन्यस्य तदा आगतम्। तत्र पञ्चलक्ष-सप्तलक्षबलैः घोरं युद्धं जातम्; शत्रुसैन्यस्य अर्धं शेषं हत्वा पलायितम्। तद् दृष्ट्वा हरानन्दः, रुद्रमायायाम् कुशलः, शत्रुबले दृष्ट्वा शिवध्यानपरः अभवत्। तेन शम्बरमायां निर्माय, रूपान्तरकुशलाम्, सर्वान् राज्ञः शिलारूपे परिवर्त्य तेषां समीपम् उपाजगाम।