एवं श्रुत्वा, शान्तचित्तः सप्तलक्षसैन्येन सह नेत्रसिंहः, बलवत्तरः पर्वतराजैः सह, सहस्रगजशतसहस्राश्वैः सुसज्जितः अभवत्। योगसिंहः गजैः सह शत्रुसैन्यं प्रत्युद्यत्। विजयः च राजकुमारः सर्वैः राजभिः सह समागतः। तयोः सेनयोः मध्ये घोरं महद् युद्धं अभवत्; वीरैः संरक्षितं शत्रुसैन्यं द्विलक्षं निहन्यन्ते स्म। स्वस्य सैन्यं भग्नं दृष्ट्वा, चत्वारः मदोन्मत्तवीराः धक्कानिनादेन, अमृतवत्, सर्वं सैन्यं पुनः जीवितवन्तः। पुनः पुनः भृगुष्रेष्ठः युद्धाय अग्रे आगच्छत्। एवं सप्तदिनानि यावत्, युद्धं भीष्मं, भीरूणां भयकरं अभवत्। पुनः, जीवनं प्राप्त्वा, ते शत्रुसैनिकान् निहत्य, विजयोपायं न दृष्ट्वा, कृष्णांशस्य शरणं गतवन्तः। तत्र कृष्णांशः दिव्याश्वे स्थित्वा तान् सान्त्वयामास। अहं त्वां, शोभनां, राजमहलस्य तले सर्वशोभायुक्तां, शरण्यां, कामाक्ष्याः सदृशीं, उपगच्छं। सः महायुद्धे यथावत् घटितानि वृत्तान्तानि निवेदितवान्। ततः सा उवाच—"हे सिंह, कामाक्ष्याः देवालयं गच्छ।" धक्कानिनादेन सर्वकामदायिनीं पूजय। युद्धे अर्धशेषसैन्यं जित्वा, ते पलायितवन्तः। यदा शत्रुः नेत्रसिंहपुत्रैः सह पराजितः, नवमे दिवसे, देवी स्वर्णवती पितरं प्राह—"कस्य कृपया, भगवन्, दुष्प्राप्यान् विजयी अभवः?" इति। तच्छ्रुत्वा पिता उत्तरं दत्तवान्—"एवं स्वप्नः मया दृष्टः।" पितुः उक्तं शृत्वा, सा कन्या पितुः आज्ञया रात्रौ—कृष्णांशः मालाकारस्य पत्न्याः रूपे तत्र आगतः। तस्मिन्नेव काले षष्टिः वीराः वाहनैः सुसज्जिताः आगच्छन्। तान् आगतान् दृष्ट्वा, बलवान् खड्गं गृहीत्वा स्थितः। कृष्णांशः शीघ्रं तत्र रूपणस्य स्थितिं प्राप्तवान्। यदा दिव्यधक्कानादः अपहृतः, नेत्रसिंहः भयग्रस्तः अभवत्। प्रभाते, ते वीराः सैन्यैः सह आगच्छन्; दिवसान्ते, महायुद्धस्थलं प्राप्तवन्तः। कृष्णांशः तं पूजयित्वा, ततः बलवान् दिव्यधक्कानादं घोषयामास। तस्य सप्तलक्षसैन्यं गर्वमत्तं पुनः प्रत्यागच्छत्। यदा नगरं परितः घेरितं, नेत्रसिंहः भयाकुलः अभवत्। ततः करुणानिधिः प्रभुः राजानं सम्बोधयामास। तस्मै, योग्याय, कीर्तिमन्ते, कन्या रामांशा दत्ता। एवं उक्त्वा, देवः स्वयम् उमा-प्रियं धक्कानादं दत्तवान्। यदा स देवेशः निर्गतः, राजा ब्राह्मणैः सह आगतः। तं राजानं दृष्ट्वा, कृष्णांशः भूमिपतिः, उवाच—"राजन्, अत्र बलवान् अह्लादः भ्रातृभिः सह अस्ति।" ते आर्याभीराः इति प्रसिद्धाः; त्वं तु तान् न जानासि। अतः, वंशानुकूलं उपदेशं शृणु। विवाहाय तान् छलयित्वा, तेषां शिरांसि संग्रहय। तव कन्यया आहूताः वीराः रेवती एव। अन्यथा, त्वं कुलसहितः शृगालवत् नष्टः भविष्यसि।