ते वीराः तलनादयः स्वस्वयानि वाहनानि आरोह्य, वङ्गदेशं तीर्त्वा शीघ्रं हिमालयं प्राप्नुवन्। ततो वीरः कवचधारी, करालनाम्नि घोराश्वे समारूढः, युद्धचिह्नं शरीरे निधाय शीघ्रं मम समीपं गन्तव्यमिति समादिष्टः। स राजा-सभां ददर्श, या नानावीरैः समुपस्थितैः समायुक्ता आसीत्। तत्र स राजा-श्रेष्ठं नेत्रसिंहम्, महाबलिनं, सम्बोधितवान्—"सप्तलक्ष-योधिभिः संरक्षितः अहं तव राज्ये प्राप्तः।" "तस्मात् शीघ्रं तव कन्यां अह्लादाय दातुम् अर्हसि" इत्युक्ते, राजा कोपेन आविष्टः, तस्य बन्धनाय द्वारं रुद्धवान्। तदा शतं वीर्यवन्तः योधाः, नगरनाथेन संरक्षिताः, पाशहस्ताः तं गृहीतुं प्रयत्नं कृतवन्तः। किन्तु स महाबलः तान् हत्वा, राजमुकुटं गृहीत्वा, आकाशमारोहत्। एतद्वृत्तान्तं श्रुत्वा, नेत्रसिंहः शान्तचित्तः, सप्तलक्षैः सह, पर्वतराजैः सहितः, सहस्रगजशतसहस्राश्वसमन्वितः, युद्धाय प्रस्थितः। तत्र योगसिंहः गजैः सह शत्रुसैन्यं प्रत्युद्ययौ। विजयः राजपुत्रैः सह, अन्यैः सर्वैः नृपतिभिः सह, युद्धभूमिं प्रविश्य, दुर्धर्षं संग्रामं चक्रुः। तत्र वीरैः संरक्षितम् शत्रुसैन्यं द्विलक्षं निहतम्। स्वस्य सैन्यं भग्नं दृष्ट्वा, चत्वारः मदोन्मत्तवीराः धक्कानिनादेन समस्तबलं पुनः उत्साहितवन्तः। पुनः पुनः भ्रिगुष्रेष्ठः युद्धाय अग्रे प्रस्थितः। एवं सप्ताहं यावत्, युद्धं भीषणं, भीरूणां भीषणतरं जातम्। पुनः जीवितं प्राप्य, ते शत्रुसैनिकान् निहत्य, जयाशां त्यक्त्वा, कृष्णांशस्य शरणं प्राप्नुवन्। तत्र कृष्णांशः दिव्याश्वे स्थितः, तान् आश्वासयामास। अहं तव समीपं अगच्छं, या राजमहलस्य शृङ्गे सर्वशोभासम्पन्ना, शरण्या, कामाक्ष्याः सदृशी आसीत्। तस्मै महायुद्धे यथावृत्तं सर्वं निवेदितवान्। तदा सा उवाच—"सिंह, कामाक्ष्याः देवालयं गच्छ।" धक्कावाद्येन सर्वकामदां पूजय। युद्धे शेषितार्धसैन्यं जित्वा, ते पलायितवन्तः। शत्रुः नेत्रसिंहपुत्रैः सहितः पराजितः। नवमे दिने, देवी स्वर्णवती पितरं प्रति उवाच—"कस्य प्रसादेन, भगवन्, दुर्जयान् त्वं जेतुं शक्तः?" इति। तच्छ्रुत्वा पिता प्रत्यवदत्—"एवं स्वप्नः मया दृष्टः।" इत्युक्त्वा, तया कन्यया, पितुः आज्ञया, रात्रौ— कृष्णांशः मालाकारस्य वधूः भूत्वा तत्र आगतः। तस्मिन्नेव काले, षष्टिः वीराः वाहनैः समुपस्थिताः। आगतान् दृष्ट्वा महाबलः खड्गमादत्त। कृष्णांशः शीघ्रं तत्र यत्र रूपणः स्थितः, तत्र जगाम। दिव्यधक्काग्रहणेन नेत्रसिंहः भयग्रस्तः अभवत्। प्रभाते, ते वीराः सैन्यैः सहिताः आगम्य, दिवसेन महायुद्धभूमिं प्राप्तवन्तः। कृष्णांशः तं पूजयित्वा, महाबलः दिव्यधक्कां निनादयत्। तस्य सप्तलक्षबलम् अहङ्कारमत्तं पुनरागतम्। नगरस्य परिवेष्टने कृते, नेत्रसिंहः भयेन पीडितः अभवत्। तदा दयालुः प्रभुः राजानं प्रति इदं वचनं उवाच।