अवत्याः महानगरस्य पुष्पोद्यानं स गच्छति स्म। तत्र, वीर्यशाली तव अनुजः स्वजनः च अह्लादः नाम्ना अस्ति। एतद् ज्ञात्वा, पुनः तस्यै प्रियं प्रत्युत्तरं दातव्यं। तत् श्रुत्वा, वीरः उदयः उत्तमं पत्रं गृहीत्वा स्थितः। जम्बुकः अपि, वीरः राजा, रुद्रदत्तेन अनुगृहीतः शक्तिमान् आसीत्; तथा मम पितरः, इन्द्रदत्तेन अनुगृहीतः शत्रु, तादृशः आसीत्। एतद् ज्ञात्वा, अह्लादः तां धीरहृदयं स्त्रीं सान्त्वयामास। शुकः, यः पूर्वं सर्पः आसीत्, पुंडरीकस्य शापेन बाधितः अभवत्। तस्य रमणीयस्य शुकस्य निधनात् अनंतरं, देवी स्वर्णवती अभवत्। माघमासे कृष्णपक्षे पंचमी तिथौ आगते, तलेनादिभिः वीरैः स्वस्वयानि वाहनानि आरुह्य, वङ्गदेशं अतिक्रम्य शीघ्रं हिमालयं प्राप्तवन्तः। वीर, त्वं कवचेन युक्तः, करालः नाम अश्वः आरूढः, गच्छ। युद्धचिह्नं शरीरस्थं कृत्वा, शीघ्रं मम समीपं आगच्छ। स राजा सभां दृष्टवान्, यत्र बहवः वीराः उपस्थिताः। स नेत्रसिंहं, वीर्यशालीं राजानां श्रेष्ठं, सम्बोधितवान् – सप्तलक्षैः वीरैः रक्षितः अहं तव राज्ये आगतः। अतः शीघ्रं तव कन्यां अह्लादाय दत्तुम् अर्हसि। एतद् श्रुत्वा, राजा क्रोधवशात् द्वारं रुद्ध्वा तं बन्धनाय प्रयत्नं कृतवान्। शतं वीराणां, नगराधिपेन रक्षितान्, पाशैः सहितान्, तं ग्रहीतुं आगच्छन्। तान् हत्वा, शक्तिमान् तस्य राजस्य मुकुटं गृहित्वा आकाशे आरोहति स्म। तद् श्रुत्वा, शान्तचित्तः सप्तलक्षैः सह, नेत्रसिंहः पर्वतराजैः सह, सहस्रगजैः शतलक्षाश्वैः च, युद्धाय उद्युक्तः। योगसिंहः गजैः सह शत्रुसैन्यं आह्वयति। विजयः राजकुमारः च सर्वैः राजभिः सह, युद्धभूमौ उपस्थितः। उभयोः सेनयोः मध्ये महान् घोरः च युद्धः जातः; वीरैः रक्षितं द्विलक्षं शत्रुसैन्यं हतं। स्वीयस्य सैन्यस्य भग्नं दृष्ट्वा, चत्वारः मदोत्कटाः वीराः धक्कानादेन, इव अमृतेन, सैन्यं पुनः जीवितवन्तः। पुनः पुनः भ्रिगूणां श्रेष्ठः युद्धाय अग्रे आगच्छति। सप्तदिनानि यावत्, युद्धं भीषं भयावहं च अभवत्। पुनः जीवितं प्राप्त्वा, शत्रुसैन्यं हत्वा, जयाय निराशाः कृष्णांशस्य शरणं याचितवन्तः। तत्र कृष्णांशः दिव्याश्वे स्थितः तान् सान्त्वयामास। अहं तव समीपं अगच्छं, हे सुन्दरी, या राजप्रासादस्य शिखरे सर्वशोभायुक्ता, शरण्या, कामाक्षीवत् स्थितासि। स युद्धस्य महाघटनां यथावत् कथयामास। ततः सा उवाच – "हे सिंह, कामाक्ष्याः मंदिरं गच्छ।" धक्कानादेन सर्वकामदायिनीं देवीं पूजय। युद्धे शेषसैन्यं पराजित्य, ते पलायितवन्तः। शत्रुं नेत्रसिंहपुत्रैः सह पराजितं दृष्ट्वा, नवम्यां तिथौ, देवी स्वर्णवती पितरं उवाच – "केन कृपया, हे प्रभो, दुष्प्राप्येषु जयः प्राप्तः?" तद् श्रुत्वा, पिता प्रत्युत्तरं दत्तवान् – "एवं स्वप्नः मया दृष्टः।" पितरि एवं उक्ते, सा कन्या पितुः आज्ञया, रात्रौ...