युवतीं तां रम्यवदनां, यौवनचन्द्रमुखीं, स राजा दृष्ट्वा, सर्वाभरणभूषितां, हर्षपूर्णः सञ्जातः, मूर्चितः भूमौ पतितः। तं तथा पश्यन्ती सा अपि चेतनाहीनाभवत्। तस्याः सखीगणः, तूर्णं डोलायां स्थापयित्वा, तां राज्ञः समीपं आनयन्। तं स्वजनं तथा स्थितं दृष्ट्वा, दुःखितः कृष्णांशः उवाच— “राजः रजोगुणः कामस्वभावः, मूढता मोहस्य कारणम्।” भ्रातृवचनं श्रुत्वा, स मोहं त्यक्त्वा गृहं गतः। दुर्गां पूजयामास, मध्यचरित्रकं पठन्। सा दोषरहिताः, तां युवतीं विवाहहेतोः मोहयामास। प्रभाते जागरितः, चिन्तयन्, स पुनः महन्मोहं प्राप्तः। पौषमासे शुभलक्षणैः, मधुरवाणीशुकसहितः, स अवतिनगर्यां पुष्पोद्यानं गतः। वीर, तव अनुजः बन्धुश्च अह्लादः नाम, बलशाली। इदं ज्ञात्वा, पुनः तस्यै प्रियं प्रत्युत्तरं दत्त्वा। ततः शृण्वन्, वीरः उदयः उत्तमं पत्रं गृह्णाति। जम्बुकः वीरराजः, रुद्रदत्तप्रियः, तथा मे पिता, इन्द्रदत्तकृपितः, शत्रु— एतद्विज्ञाय अह्लादः तां दृढहृदयं सान्त्वयामास। शुकः पूर्वं सर्पः, पुंडरिकेन शप्तः। तस्य रम्यशुकस्य मृत्यौ, देवी स्वर्णवती। मागमासे कृष्णपक्षे पंचमीदिवसे, तलेनाद्यैः वीरैः, स्वस्वयानि वाहनानि आरूढानि। वंगदेशं पारगत्य, हिमालयं शीघ्रं प्राप्तवन्। वीर, त्वं कवचधारी, करालाश्वारूढः गच्छ। युद्धचिह्नं शरीरं कृत्वा, शीघ्रं मम समीपं आगच्छ। स राजसभां दृष्टवान्, यत्र अनेकवीराः उपस्थिताः। स राजा नेत्रसिंहं, बलशालीं, उवाच— “सप्तलक्षसैन्यसंरक्षितः, तव राज्ये आगतः। अतः शीघ्रं तव कन्यां अह्लादाय दत्तुम्।” एतद्वचनं शृण्वन्, राजा कोपवशात् द्वारं रुद्ध्वा तं कारागारं स्थापयितुम्। शतं वीराणां, पाशहस्तानां, नगराधिपेन संरक्षितान्। तान् हत्वा, बलवान् राजमुकुटं गृह्य, आकाशे आरोहत्। एतद् शृण्वन्, शांतचित्तः सप्तलक्षसैन्यसहितः, नेत्रसिंहः बलवान्, पर्वतराजैः सह। सहस्रगजाः, लक्षाश्वान्। योगसिंहः गजैः सह शत्रुसैन्यं अभ्यह्वयत्। विजयः राजकुमारः सर्वराजैः सह। उभयसेनयोः मध्ये महायुद्धं अभवत्, द्विलक्षवीरसंरक्षितं शत्रुसैन्यं हत्वा। स्वसैन्यं भग्नं दृष्ट्वा, चत्वारः मदोन्मत्तवीराः, धक्कानादेन, अमृतवत्, सम्पूर्णं सैन्यं पुनः जीवनं दत्त्वा। पुनः पुनः, श्रेष्ठः भृगुवंशीयः युद्धाय अग्रे गतः। सप्तदिनानि यथाक्रमं, युद्धं भीषणं अभवत्, भीरूणां भयदायकम्। पुनः जीवनं प्राप्ताः, शत्रुसैनिकान् हत्वा, जयाशां त्यक्त्वा, कृष्णांशे शरणं ययुः।