पूर्णचन्द्रः राक्षसः राहुणा ग्रस्तः तमसा संवृतः आसीत्। हिमालयश्च रमणीयः, नानाविधमणिरत्नैः शोभितः, तत्र स्थितः। रत्नभानुना हते, वीरः नेत्रसिंहः भयेन ग्रस्तः अभवत्। द्वादशवर्षेभ्यः अनन्तरं, देवः हर्षेण ḍhakkā-अमृतं दत्तवान्। तत् अमृतं राजा प्राप्तवान्, पुनः शुभवचनानि उक्तानि। "महाबाहो, तव शत्रवः शीघ्रं विनष्टाः भविष्यन्ति," इति देवः उक्तवान्। तत्र नगरं निर्मितम्, सर्वजनैः पूरितम्। भारतभूमौ तस्य नगरस्य नाम नेत्रसिंहगडः प्रसिद्धम् अभवत्। नेत्रसिंहः पुत्रवत् तं नगरं रक्षितवान्, ऋषे। तत्र राजा नेत्रसिंहः अपि आगतः, महाबलः, कामाक्ष्याः वरात् सर्वमायाविद्यायुक्तः। सः तां रूपवतीं कन्यां, यस्याः मुखं नवचन्द्रवत्, दृष्टवान्। सर्वरत्नैः भूषितां तां दृष्ट्वा, सः हर्षपूर्णः मूर्छितः भूमौ पतितः; तं दृष्ट्वा सा अपि चेतनाहीनः अभवत्। तस्याः सख्यः तां कन्यां डोलायां स्थाप्य, राज्ञः समीपं आनयन्। तत्र कृष्टनांशः, स्वजनं तादृशं स्थितं दृष्ट्वा, शोकात् उक्तवान्। "रजः कामरूपं, मूढत्वात् मोहः जायते," इति। भ्रातुः वचनं श्रुत्वा, सः मोहं त्यक्त्वा गृहं गतः। दुर्गां पूजितवान्, मध्यचरित्रकं जपितवान्। दुर्गा दोषरहितः, विवाहार्थं तां कन्यां मोहयति स्म। किन्तु प्रभाते जागृतः, चिन्तयन्, महान् मोहः प्राप्तः। पौषमासे आगते, शुभलक्षणैः मधुरवाचः शुकः सह, सः अवति-महानगरस्य पुष्पोद्यानं गतः। "वीर, तव अनुजः च बान्धवः अह्लादः नाम, महाबलः," इति। एतत् ज्ञात्वा, पुनः तस्याः प्रियं उत्तरं देहि। तत् श्रुत्वा, वीरः उदयः उत्तमं पत्रं गृहीतवान्। जम्बुकः अपि, वीरराजः, रुद्रदत्तस्य प्रियः, शक्तिमान्। तथैव मम पिता, इन्द्रदत्तेन अनुगृहीतः, तादृशः। एतत् ज्ञात्वा, अह्लादः तां हृदयस्थिरां कन्यां सान्त्वयति स्म। शुकः पूर्वं सर्पः आसीत्, पुण्डरीकस्य शापात्। तस्य रमणीयस्य शुकस्य मृत्यौ, स्वर्णवती देवी अभवत्। मगहमासे आगते, कृष्णपक्षे पञ्चमी तिथौ, तलेनाद्याः वीराः स्वस्वयानि वाहनानि आरूढाः। वंगदेशं अतिक्रम्य, शीघ्रं हिमालयं प्राप्तवन्तः। "वीर, कवचेन युक्तः, करालः अश्वः आरूढः, गच्छ। युद्धचिह्नं शरीरस्थं कृत्वा, शीघ्रं मम समीपं आगच्छ।" सः राजसभां दृष्टवान्, यत्र अनेकवीराः उपस्थिताः। सः नेत्रसिंहं, बलशालीं राजानं, उवाच— "सप्तलक्षैः सेनानिकैः रक्षितः, तव राज्ये आगतः अस्मि।" "तस्मात्, शीघ्रं तव कन्यां अह्लादाय दत्त्वा।" इति श्रुत्वा, राजा कोपेन द्वारं रुद्ध्वा तं कारागारं कृत्वा। शतं वीराणां, पाशहस्तानां, नगरनाथेन रक्षितानां, तान् हत्वा, बलवान् राजमुकुटं गृहित्वा, आकाशे उत्पतितवान्।