इति श्रुत्वा, भूमिपतिः बलखानीनां महाबलिनां सैन्यम् एकत्र समाहृत्य, अह्लादाय स्वर्णमर्धकोटिप्रमाणं वित्तं दत्त्वा तं प्रहृष्टं कर्तुम् इच्छति स्म। प्रतिवर्षं तद्वित्तं गृहाण, महाबाहो, इत्यपि स तस्मै न्यवेदयत्। त्रयोदशवयस्के काले कृष्णपक्षे बले, भद्रस्य शुक्लपक्षे त्रयोदश्यां दिवसे, अह्लादः स्वसहोदरस्य सहितः निर्गतः। कृष्णपक्षे तु वत्सतनयः बिन्दुलः हरिण्यां स्थितः समारुह्य गतः। द्वयोर्दिनयोः अन्ते चत्वारः ते पुण्ये गयाक्षेत्रे समुपाजग्मुः। तत्र शतशः हस्तिनः, समलङ्कृतरथाः च, गावः सुवर्णमणयः विविधवस्त्राणि च दृष्टानि। लक्षावती नाम वेश्या बदरिकाश्रमं प्रति जगाम। पूर्णचन्द्रे समुपगते राहुणा ग्रस्ते तमसा चावृतः सन्, रम्ये हिमालये विविधधातुभूषिते, रत्नभानौ निहते, वीरः नेत्रसिंहः भयेन पीडितः अभवत्। द्वादशवर्षे अतीते, देवो मुदितः धक्का-अमृतं दत्तवान्। तत् धक्का-अमृतं नृपाय दत्त्वा पुनः शुभवचनानि प्रोवाच—"शत्रवः शीघ्रं नाशं यास्यन्ति, महाबाहो।" तत्र नगरी निर्मिता सर्वजनसमाकुला। सा भारतभूमौ नेत्रसिंहगढ इति प्रसिद्धा अभवत्। नेत्रसिंहेन पुत्रवत् रक्षिता सा, मुनिवर। स च राजा नेत्रसिंहः, महाबलः, सर्वमायाविशारदः, कामाक्ष्याः वरदानेन, तत्र आगतः। स कन्यां सौम्यवदनां शशांककान्तिं दृष्ट्वा, सर्वाभरणभूषितां विलोक्य, हृष्टः सञ्जातः, मूर्च्छितः भूमौ पतितः; तां दृष्ट्वा सा अपि मूर्च्छा प्राप्तवती। तस्याः सखीः डोलिकायां आरुह्य तां नृपसंनिकटं नीतवत्यः। तदा स्वजनस्य तादृशं दशां दृष्ट्वा दुःखितः कृष्णांशः वाक्यम् अब्रवीत्—"रजोगुणः रागात्मकः, मोहः मूढत्वात् जायते।" भ्रातुः वचनं श्रुत्वा, स मोहं परित्यज्य स्वगृहं गतः। तत्र दुर्गां सम्पूज्य, मध्यचरित्रकं जपन्, सा निष्कलुषा देवी तां कन्यां विवाहहेतोः मोहितवती। किन्तु प्रभाते जागरितः चिन्तयन्, स महन्मोहं प्राप्तवान्। पौषमासे समुपगते, शुभलक्षणैः मधुरस्वरेण शुकेन सह, स अवत्यां महापुर्यां पुष्पोद्यानं गतः। "वीर, तव अनुजः बान्धवश्च अह्लादः नाम, महाबलः।" इत्येवं ज्ञात्वा, पुनः तस्यै प्रियतमा प्रतिवचनं दातव्यम्। इति श्रुत्वा, वीरः उदयः उत्तमं पत्रं गृहीत्वा, जम्बुकः अपि वीर्यवान् नृपतिः, रुद्रदत्तप्रसादेन बलसम्पन्नः, एवमेव मम पितरं च, शत्रुघ्नं इन्द्रदत्तानुग्रहेण युक्तं, ज्ञात्वा अह्लादः तां दृढहृदयं सान्त्वयामास। सः शुकः, पूर्वं सर्पः, पुण्डरीकेन शप्तः आसीत्। तस्य रम्यस्य शुकस्य मृत्यौ, तदा देवी स्वर्णवती अभवत्। माघमासे आगते, कृष्णपक्षे पञ्चमीदिने—इत्येवं कथा प्रवहति।