तदा बलखानीमभिमुखं महाबाहुं खड्गमादाय तस्याः कन्या प्रस्थितवती। तलनं देवसिंहं रामांशं च तथैव सा यथाक्रमं समभ्यधावत्। शीघ्रमेव सा मायया कृष्णांशं मोहयित्वा तं गृहीत्वा तस्य शिरः समादाय चितायां क्षिप्तवती। तस्मिन्नन्तरे दिव्यः स्वर उत्पपात—"शृणु बलखानि! पापकृतां फलं विवाहे भोक्तव्यम्।" इति। ततः सर्वे सैनिकाः परमसन्तोषेण पूर्णाः स्वकार्यसिद्धिं कृत्वा महापुर्यां समागच्छन्। अनन्तरं स्वपुरीं प्रतिनिवृत्ताः ते। ततः किं जातमिति मुनिं पप्रच्छ। ज्येष्ठमासे गृहं प्राप्ताः ते नानावाद्यनिनादेन हृष्टाः। इति श्रुत्वा राजा परिमलः स्वविजयीः पुत्रान् वीरांश्च आह्वयत्। भूमिपतिरपि बलखानीमहाबलं संनियोज्य समागतवान्। "मम समादायार्धकोटिपरिमाणं धनं प्रीणीत," इत्युक्त्वा, "प्रत्येकवर्षे तद्द्रव्यमादाय सुखी भव।" त्रयोदशवयस्के कृष्णपक्षे बलवति, भाद्रपदशुक्लत्रयोदश्यां अहलादः स्वभ्रात्रा सह निर्गतः। कृष्णपक्षे बिन्दुलः वत्सपुत्रः हरिण्यां स्थितः। चत्वारः ते द्विदिनान्ते पुण्यगयाक्षेत्रे समुपजाताः। शतानि शतानि गजानां, भूषितरथाः च, गावो हेमरत्नानि विविधानि वासांसि च तत्र समागच्छन्। लक्षावती नाम वेश्या बदरिकाश्रमं गता। यदा पूर्णिमा संप्राप्ता, राहुणा ग्रस्तेन्दुः तमसा चावृतः, तदा रम्ये हिमालये विविधधातुविभूषिते। यदा रत्नभानुः हतः, वीरः नेत्रसिंहः भयग्रस्तः अभवत्। द्वादशवर्षेभ्यः अनन्तरं देवः प्रहृष्टः धक्का-अमृतं दत्तवान्। तत् धक्का-अमृतं राजा प्रतिगृह्य शुभवचनं पुनः श्रावितः—"त्वदीया शत्रवः शीघ्रं विनश्यन्ति, महाबाहो।" इति। स तत्र एकां पुरीं निर्मितवान्, सर्वजनसंयुक्तां। सा 'नेत्रसिंहगड' इति भारतभूमौ प्रसिद्धा अभवत्। नेत्रसिंहेन पुत्रवत् रक्षिता सा। स राजा अपि—नेत्रसिंहः, महाबलयुक्तः, कामाक्षीवरप्रसादेन सर्वमायाविशारदः—तत्र आगतः। तत्र स एका कन्यां, नवचन्द्राननां, सर्वरत्नाभरणभूषितां दृष्ट्वा, हर्षसमाकुलः स मूर्च्छितः भूमौ पतितः; तां दृष्ट्वा सा अपि चेतना-शून्या अभवत्। तस्याः सखीः तां दोलायां आरोप्य राज्ञः समीपं नीतवत्यः। तं स्वबान्धवं तथा स्थितं दृष्ट्वा कृष्णांशः दुःखितः इदं वचनं अवदत्—"रजो रागस्वरूपं, मूढता मोहात् जायते।" इति। भ्रातृवचनं श्रुत्वा स मोहं त्यक्त्वा गृहं गतः। तत्र दुर्गां मध्यमचरित्रकपाठेन पूजयामास। सा निष्कलुषा कन्यां विवाहार्थं मोहयामास। प्रभाते तु जागरितः चिन्तयन् महन्मोहं प्राप्तः। यदा पौषमासः समुपस्थितः, शुभलक्षणैः कोमलस्वरेण च शुकः, तदा...