पूर्वजन्मे, हे ब्राह्मण, जरासन्धः कालियेन सह आसीत्। तत्र त्रिशिराः शृगालरूपेण जातः, स एव शृगालः जम्बूकः अभवत्। शत्रुपुत्राणां वधसमये देवकी जम्बूकं शत्रुं दृष्टवती। कृष्णांशः, गाढस्नेहेन, स्वपितृयोः शिरांसि आदत्त। ततः स्मितं कृत्वा तत्र मधुरं वचनं उक्तवन्तः, मृतदेहयोः अपि तयोः मध्ये संवादः उत्पन्नः। तदा देवी, खड्गं हस्ते धृत्वा, शत्रुं शिलायन्त्रे स्थापयामास। सा उवाच—"हे पुत्राः, पितुः शत्रुं जम्बूकं, पुरुषाधमं, दलयत।" "मदविलासितैः तैलैः तस्य शरीरं चूर्णयत।" एवं कृत्वा पुत्राः रानी पुत्रेण सह तत्र स्थिताः। रानी गन्धं दृष्ट्वा स्वपतिं क्लिष्टमवलोकयत्। तस्या पुत्री खड्गं आदाय, बलखानि महाबाहुं प्रति अगच्छत्। तलनं, देवसिंहं, तथा रामांशः तेन प्रकारेण तत्र आसन्। शीघ्रं मायया कृष्णांशं मोहितवती सा तं गृहीत्वा शिरः समारोप्य चितायां निक्षिप्य। ततः शब्दः उत्पन्नः—"शृणु, हे बलखानि!"। पापकर्मणा विवाहे फलं अनुभव्यम्। ततः सर्वे सैनिकाः महोत्साहेना पूर्णाः, महापुर्यां कृतार्थाः आगच्छन्। ततः स्वनगरं प्रत्यागच्छन्; ततः किं अभवत्, हे ऋषे? ज्येष्ठमासे स्वगृहं आगत्य बहूनि वाद्यानी वादयामासुः। एतत् श्रुत्वा राजा परिमलः विजयीपुत्रान् वीरान् आह्वयत्। एवं श्रुत्वा भूमिपतिः बलखानि सेना संगृहीतवान्। "मम आधि-कोटि-समानं धनं गृह्णीत, सुखी भवत।" "प्रत्येकवर्षे, हे महाबल, तत् धनं गृह्णीयात्।" त्रयोदशवयस्ये कृष्णांशे बलवति, भाद्रशुक्लत्रयोदश्यां अह्लादः भ्रातृसहितः निर्गतः। कृष्णपक्षे वत्सपुत्रः बिन्दुलः हरिण्यां स्थितः आरोहितः। चत्वारः द्विदिनान्ते पवित्रायां गयाक्षेत्रे आगच्छन्। शतशः गजाः, भूषितरथाः च, गोः, सुवर्णं, रत्नानि, विविधवस्त्राणि च तत्र दृष्टानि। लक्षावती नाम वेश्या बदरिकाश्रमं गता। पूर्णचन्द्रमासे राहुणा ग्रस्तः तमसा आवृतः अभवत्। रम्ये हिमालये, विविधमणिभिः शोभिते, रत्नभानौ हते, वीरः नेत्रसिंहः भयेन गृहीतः। द्वादशवर्षे देवः हर्षेण ढक्का-अमृतं दत्तवान्। स राजा अमृतं दत्त्वा पुनः शुभवचनं उक्तवान्—"हे महायोध, तव शत्रवः शीघ्रं विनश्यन्ति।" तत्र सर्वजनसम्पूर्णं नगरं निर्मितवान्। नेत्रसिंहगडः नाम्ना भारतभूमौ प्रसिद्धः अभवत्। नेत्रसिंहः पुत्रवत् तस्य नगरं रक्षितवान्, हे ऋषे। स राजा अपि—नेत्रसिंहः, महाबलः, कामाक्ष्याः वरात् सर्वमायाविदः—तत्र आगच्छत्।