एवं श्रुत्वा, पुण्यशीला देवी महेश्वर्याः समीपं गत्वा विनम्रं प्रणमाम्। तस्मिन्नेव काले, राजा जम्बुकः दिव्यया मायया मोहितः अभवत्। तस्य राज्ञः दृढैः लौहकम्बलैः बन्धनं कृतम्। तत्रैव, त्रीणि पुत्राणि—कालियादयो—समागच्छन्। पुनः तयोः सेनयोः मध्ये तीव्रं युद्धम् अभवत्। तत्र, शत्रुत्रयं कक्षायां बद्ध्वा, वीराः स्वैः शस्त्रैः तान् हत्वा। कालियः दुःखेन पीडितः, हृदि हरं स्मरन् अभवत्। तस्मिन्नेव क्षणे, देवी देवकी पतिसंयुक्ता, कृष्णस्य अंशं पञ्चाक्षरे गजस्थाने जागारयाम्। देवी स्वयं प्रसन्ना, हर्षेण तान् जागारयत्। अह्लादः, सूर्यवर्मा, कालियः च तस्य अनुजः, तत्र आसीत्। पूर्वजन्मनि, हे ब्राह्मण, जरासन्धः कालियसहितः आसीत्। त्रिशिरः शृगालरूपेण जातः, स एव शृगालः जम्बुकः अभवत्। शत्रुपुत्रेषु हतेषु, देवकी जम्बुकं शत्रुं दृष्टवती। कृष्णस्य अंशः, गाढस्नेहेन, पितृयोः शिरः गृहीत्वा। तदा स्मितं कृत्वा, तत्र मधुरं वाक्यं उचुः; मृतदेहेषु अपि तयोः मध्ये संवादः अभवत्। देवी तलं गृहीत्वा, शत्रुं शिलायन्त्रे स्थापयाम्। "हे पुत्राः, पितुः शत्रुं जम्बुकं, नृशंसतमं, मर्दयत।" "तस्य देहं तैः मदविलासितैः तैलैः चूर्णयत।" इति उक्त्वा, पुत्राः राणी पुत्रसहिताः तद् कृतवन्तः। ततः राणी गन्धं दृष्ट्वा, स्वं पतिं व्यथितं अवलोकयत्। तस्या कन्या तलं गृहीत्वा, बलखानीं वीरबाहुं प्रति गतवती। तलनं, देवसिंहं, तथा रामस्य अंशः तत्रैव। शीघ्रं मायया कृष्णस्य अंशं मोहित्वा, तं गृहीत्वा, शिरः श्मशानाग्नौ निक्षिप्य। तदा शब्दः उत्पन्नः—"शृणु हे बलखानि!"। पापकर्मणा कृतस्य फलम् विवाहे अनुभवनीयम्। ततः सर्वे सैनिकाः महाहर्षेण पूर्णाः, महानगरं गत्वा, स्वकार्यं सिद्धं कृतवन्तः। ततः, स्वनगरं प्रत्यागच्छन्। तदनन्तरं, हे मुने, किम् अभवत्? ज्येष्ठमासे गृहम् आगत्य, बहूनि वाद्यानी वादयाम्। तद् श्रुत्वा, राजा परिमलः विजयी पुत्रान् वीरान् आह्वयत्। तथा श्रुत्वा, भूमिपति बलखानिनां महाबलिनां सेनां संकलीनम्। "ममातः धनं अर्धकोटिमितं गृह्णीत, सुखी भवत।" "प्रत्येकवर्षे, हे महाबल, तत् धनं गृह्णीत।" त्रयोदशवर्षे, कृष्णस्य दृढांशे, भद्रपक्षे त्रयोदश्यां, अह्लादः अनुजसहितः निर्गतः। कृष्णपक्षे, वत्सपुत्रः बिन्दुलः, हरिण्यां स्थितः, आरोहितः। चत्वारः, द्विदिनान्ते, गयाक्षेत्रे आगच्छन्। शतशः गजानि, रथानि अलङ्कृतानि, गोरत्नानि, सुवर्णं, वस्त्राणि च। लक्षावती गणिका, बदरिकाश्रमे गता।