शतसहस्राणि सैन्यविभागानां पृथिवीं गुरुत्वेन पीडयन्ति स्म। तदा श्रीकृष्णः शूरवंशसम्भूतस्य वसुदेवस्य भार्यायाम् देवक्यां गर्भमविशत्। पृथिव्यां शताधिकत्रिंशद्वर्षाणि व्यतीयुः। चतुर्थयुगे समाप्ते हरीः जन्म स्मर्यते विदुषाम्। ततः जनमेजयः सहस्रसंवत्सराणि राज्यं चकार। तस्य पुत्रो यज्ञदत्तः पितृवत् राज्यं कृतवान्। ततः एकं राज्यं सहस्रसंवत्सराणि उष्ट्रपालेन पालितम्। तस्य पुत्रः स्थिरचित्तः पितृवत् राज्यं पालयामास। तस्यापि पुत्रः सुनीथः पितृवत् राज्यं पालयामास। तस्मात् पुत्रः न चक्षुः तद्वत् राज्यं पालयामास। तस्मात् पारिप्लवः पुत्रः पितृवत् राज्यं पालयामास। तस्य बुद्धिमान् पुत्रः तद्वत् राज्यं पालयामास। तस्मात् मृदुः पुत्रः पितृवत् राज्यं पालयामास। तस्मात् बृहद्रथः जातः, सः अपि पितृवत् राज्यं पालयामास। तस्मात् शतानिकः पुत्रः राज्यं पालयामास। तस्मात् अहीनरः पुत्रः पितृवत् राज्यं पालयामास। तस्मात् क्षेमकः पुत्रः राज्यं पालयामास। सः म्लेच्छैः हतः यमक्षेत्रं गतः। सः म्लेच्छानां कृते यज्ञं कृत्वा, तत्र म्लेच्छाः विनष्टाः। अथ त्रिकालज्ञ महर्षे, द्वापरयुगस्य नृपतीनां सर्वमाख्याहि। इत्युक्ते, नारदः तत्र आगतः। तम् दृष्ट्वा धर्मात्मा राजा हृष्टः सम्यक् पूजार्थं प्रायच्छत्। नारदः उक्तवान्—"तव पिता म्लेच्छैः हतः यमलोकं गतः।" इति श्रुत्वा वेदविदः ब्राह्मणाः क्रोधात् रक्तलोचना अभवन्। तत्र चतुर्भुजं षोडशयोजनमितं वेदीम् अकल्पयन्। हारान्, हूणान्, बर्बरान्, गुरुन्दान्, शाकांश्च समानीय, द्वीपवासिनः, कामरून्, चीनान्, समुद्रमध्यवासिनः च संगृह्य, ब्राह्मणेभ्यः दानानि दत्वा, दीक्षां चकार। सः सर्वत्र "म्लेच्छनाशक" इति ख्यातिं प्राप। स राजा स्वर्गलोकं गत्वा वेदवान् नाम्ना स्मृतः। ततः नारायणं पूजयित्वा दिव्यं स्तोत्रं रचयामास— "चतुर्व्याहृतिसाक्षिणं वासुदेवं त्वां स्तौमि। बलावताराय रामकृष्णाभ्यां नमः। भक्तावताराय, सृष्टिक्षेत्रनिवासिने, परवांश्यम् अपि नाशितवान्, तुभ्यं नमः।" एवं स्तुवतः साक्षात् भक्तवत्सलः हरिः प्रकटितः। सः बहुरूपधारी सन्तुष्टः अभिलषितं वरं दातुम् उक्तवान्। विष्णुकार्दमसम्भूताः ते म्लेच्छवंशप्रवर्तकाः अभवन्। सः नीलाचलपर्वतं गत्वा किञ्चित्कालं तत्र स्थितवान्। तस्य पितृवत् राज्यं पालयित्वा, सुतविहीनः सः दिवंगतः। तस्मात्, हे भृगुवर, ये हिमवत्पर्वतं गमिष्यन्ति, ते तत्र उत्पत्स्यन्ति।