प्रतिदिनं तु वीरः तलनः, दुर्निवार्यः सेनापतिः, शत्रुभिः सह युद्धं समारभत। तस्य वीर्येण शत्रुसैन्यस्य बलं नष्टं, ते भयभीताः सन्निपात्य विनष्टाः, राजानः पतिताः। तत् सर्वं श्रुत्वा, शोकाविष्टः जम्बुकः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। तस्य मध्यरात्रौ, तस्य पुत्र्या विजयं कामयन्त्या, पितरं सान्त्व्य, मायायाः कुशलया सा निर्गता। तस्य भ्रातरः यत्र सा तान् सर्वान् जागरयामास, तत्र गच्छन्ति। सा स्वजनैः निरस्त्रैः निरवच्छादनैः सह पालकीं समारुह्य निर्गता। प्रातः सर्वे जागृताः, स्नानं, ध्यानं, अन्यानि कर्माणि च समाचरन्। सा मायया राक्षसीं सृज्य, ताम् आदाय स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। विंध्यपर्वते, महावने, यत्र बहूनि प्राणिनि विचरन्ति, इलाविला योगेच्छायाः सिद्धा, राक्षसैः निर्भया। तत्र जम्बुकस्य पुत्री, स्वजनैः प्रतिदिनं सह गच्छति। तस्या मायया, वस्त्रे समन्विता, पुरुषान् मोहितुम् उपपादिता; तद् श्रुत्वा, चत्वारः अह्रदं विना, वनं प्रविशन्ति। तत्र गीतनृत्यनाट्यैः तं दिनं तं मोहयामासु। तत्र तेषां नियमः—यदा मम विवाहः स्यात्। यदा स महापापी हतः, युद्धमूर्धनि गत्वा, तत्र स्थितान् वीरान्, शतशः विनाशकान् खनिकान् च, हत्वा। ततः जम्बुकः राजा, शुभानां श्रेष्ठः, शिवयज्ञं तेषां नामभिः समारब्धवान्। रूपणः तद् ज्ञात्वा, देवकीं वर्णयामास, तस्य चित्ते शीघ्रं कृपया शरणं प्राप। ततः प्रसन्ना जगन्माता, स्वप्नान्ते तां वर्णयामास। यदा जम्बुकः राजा, शुभानां श्रेष्ठः, तदा मोहयित्वा, तस्य पुत्रान् मुक्तवान्। तत् श्रुत्वा, पुण्या देवी महेश्वर्यै नमस्कृत्य। तस्मिन्नेव काले, राजा दिव्यया मायया मोहितः। जम्बुकः राजा तैः दृढलोहेन बन्धनैः बद्धः। तत्रैव, त्रीणि पुत्राणि—कालियं चान्ये—स्थिताः। पुनः तत्र द्वयोः सेनायोः तीव्रं युद्धं अभवत्। त्रीन् शत्रून् कक्षायाम् बद्ध्वा, महाबलिनः स्वशस्त्रैः हत्वा। कालियः शोकातुरः, हरेः स्मरणं चित्ते कृतवान्। तस्मिन्नेव क्षणे, देवी देवकी, पतिसंयुक्ता, कृष्णांशं पञ्चाक्षरगजे स्थितं जागारयामास; देवी स्वयं हर्षात् तान् जागारयामास। अह्लादः, सूर्यवर्मा, कालियः च तस्य अनुजः, तत्र। पूर्वजन्मनि, हे ब्राह्मण, जरासन्धः कालियेन सह आसीत्। त्रिशिराः शृगालः जातः, स एव शृगालः जम्बुकः अभवत्। यदा शत्रुपुत्राः हताः, देवकी जम्बुकं शत्रुं ददर्श। कृष्णांशः, स्नेहात्, पितृमातृशिरांसि आदाय। तत्र स्मित्वा, तत्र मधुरं वचनं उक्तवन्तः; तयोः मृतदेहयोः अपि संवादः जातः। सा देवी, खड्गं हस्ते धारयन्ती, शत्रुं शिलायंत्रे स्थापयामास। "हे पुत्राः, पितुः शत्रुं जम्बुकं, अधमं नराणां, विदारयत।" "मदविषयैः तैः तैलैः तस्य शरीरं मर्दयत।" एवं कृत्वा, तैः पुत्रैः सह, रानी पुत्रेण च। ततः रानी, सुगन्धं दृष्ट्वा, स्वपतिं क्लिष्टं अपश्यत्।