शोकातुरं रानी शीघ्रं पालकीं समारुह्य गतवती। ततः गजपतिं प्रति, “गजराज, इन्द्रदत्त महाबल, नमस्ते,” इत्युक्त्वा प्रणामं कृतवती। तस्य श्रवणात् दिव्यकौशलयुक्तः गजः तत्र स्थितः। गजपतिं एवं संबोधितं कृत्वा, कृष्णस्य शक्तिप्रभवः वीरः, बालखानीसहितः करालः रूपणाय स्नेहस्मितं दत्तवान्, हस्तस्पर्शेन गजं उत्थाप्य। ततः स बलवान् शत्रुं कालयं दृढैः बन्धनैः बद्धवान्। सूर्यवर्मा स्वबन्धुं कालयं बद्धं विज्ञाय। तं समीपागतं दृष्ट्वा युद्धमदेन मत्ताः सैनिकाः। तेषां शस्त्राणि निस्तेजः जातानि, ते विस्मिताः अभवन्, हे मुने। तस्य शस्त्रैः महावीराः व्रणैः, पीडया, भयेन च अभिभूताः। एवं महान् युद्धः केचन दिनानि अभवत्, तेन वीर्येण मोहिताः, कृष्णांशे शरणं प्राप्नुवन्। परं कृष्णः तां तथा दृष्ट्वा—विश्वमोहिनीं देवीं—सन्तुष्टः अभवत्। ततः जगदम्बा दुर्गा दुःखनाशिनी तृप्तिः प्राप्तवती। तं निद्रया मोहितं दृष्ट्वा कृष्णांशः, बलसम्पन्नः। तुंडिलः, एतद् ज्ञात्वा, भ्रातृशोकवशात्, शत्रुसैन्ये मध्ये बहून् वीरान् हत्वा। महिष्मतीनां वीराः रामकनासहिताः। स्वसैन्यं पलायमानं दृष्ट्वा, तलनः, लोहदण्डधारी। वंकनं रामकनं च खङ्गेन हत्वा। शत्रुं कालयं बद्धं, सूर्यवर्माणं दृढं बद्धं कृत्वा। शेषाः सह सेनया सहस्त्रं म्लेच्छराजानां हतानि। प्रतिदिनं वीरः तलनः, अचलनायकः, युद्धं अकरोत्। शत्रुसैन्यस्य वीराः, भीताः, बलहीनाः, हताः; राजानः पतिताः। जम्बुकः एतद् श्रुत्वा, दुःखी, स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। मध्यरात्रौ तस्य पुत्री जयाकाङ्क्षिणी। पितरं सान्त्व्य, मायायाः कुशलिनी, निर्गता। भ्रातरः तत्र गत्वा, यत्र सा सर्वान् जागरयामास। सा पालकीं समारुह्य, स्वजनाः निरस्त्राः, निरकवचाः। प्रभाते, जागृताः सन्तः, स्नान, ध्यान, अन्यानि कर्माणि अकरोत्। मायया राक्षसीं सृज्य, तां गृहीत्वा स्वगृहं गतवती। विंध्याचले महावने, यत्र बहुजीवाः, इलाविला योगकौशलसम्पन्ना, कामवती, राक्षसासु निर्भया। तत्र जम्बुकपुत्री स्वजनैः प्रतिदिनं सह। सा माया वस्त्रे समाहितं, पुरुषान् मोहितुं सृष्टा; तद् श्रुत्वा, चत्वारः अह्रदं विना, वनं प्रविष्टाः। गायनं, नृत्यं, अभिनयैः तं दिवसे मोहयामास। तत्र नियमः—मम विवाहे। तं महापापं हत्वा, युद्धाग्रं गत्वा, तत्र स्थितवीरान्, शतार्गलविनाशकान्, हत्वा। ततः राजा जम्बुकः, पुण्यश्रेष्ठः, शैवयज्ञं तेषां नाम्ना समारभत्। रूपणः, एवं विज्ञाय, देवकीं वर्णयामास, मनसा शीघ्रं कृपया शरणं प्राप्तवान्। ततः प्रसन्ना जगदम्बा, स्वप्नान्ते तां वर्णयामास। राजा जम्बुकः, पुण्यश्रेष्ठः। ततः, मोहितं कृत्वा, अहं तस्य पुत्रान् मुक्तवान्।