स बलवान् तस्याः करं गृहीत्वा "एवं भवतु" इति प्रत्युवाच। तस्मिन्नेव काले दुःखिता सा रानी योगिने वचः प्राह—"नृत्यगीतयोः परितुष्टा मोहिता च अहं तुभ्यं आत्मानं दास्यामि" इति। तत् श्रुत्वा वत्सपुत्रः तां प्रशस्य स्वीकृतवान्। तत्र कृष्णांशः नृत्यं कृतवान्, बालखानि गीतं गायति स्म। तत्र राजा कालियः स्वजनैः सह मोहितः अभवत्। रिपोः वचः श्रुत्वा बलवान् बालखानः अवदत्—"स्वकौशलं दर्शय, तदा अहं तुष्टः भविष्यामि" इति। तत् श्रुत्वा च तथा चिन्तयन् स उत्तमराजा लक्षं योजनानि कृतवान्। सा वेश्या पुत्रस्य हर्षं योगबलप्राप्तिं च ज्ञात्वा, सुतं विलपन्तं दृष्ट्वा, सापि हृष्टा अश्रूण्यपातयत्। कृष्णवंशजः तत्र सा हारं तस्याः ग्रीवायाम् अधत्त। "अहं सिंहः, पितृवधस्य प्रतिकारेण आगतः" इति सः अवदत्। एतानि वचनानि श्रुत्वा कालियः अधिकं बलवान् अभवत्। स तान् बन्धनाय द्वारं रुरोध। क्षत्रियाः स्वस्वखड्गान् उत्पाट्य अन्योन्यं ताडयन्त। पितरं परित्यज्य ते पलायन्त; गृहात् बहिः गत्वा नर्मदातटे शिबिराणि कृतवन्तः। नर्मदायाः तीरे दृढं सेतुं नालपरिमाणं निर्मितवन्तः। बालखानः स्वबलैः सहितः सर्वां नगरीं परिव्याप्य माहिष्मतीशालान् भूमौ पतितवान्। तत्र नराः स्वपरिवारैः मुख्यवस्तुभिः सह स्थिताः। कालियः गजानिकायां पञ्चशब्दाख्ये गजे स्थितः। तस्य अनुजः सूर्यवर्मा त्रिलक्ष्यश्वैः सहितः। रंकनः वंकनश्च चतुरक्षजनसेनया दक्षिणग्रामसेनां नेतारौ भूत्वा अग्रे ययुः। उभयोः सेनयोः संगमे युद्धाय अवसरः अभवत्। तृतीययामे रक्तनदी शीघ्रं प्रवहन्ती जाताः; वीर्येण अप्रमेयः बालखानि खड्गहस्तः अग्रे गतः। तदा देवः शूलधारी कामरथस्थः तत्र स्थितः। आह्लादः गदया सेनां ताडयामास; तालनोऽपि खड्गहस्तः माहिष्मतीं हन्तुं प्रस्थितवान्। एवं महती भीः तस्मिन् रणाङ्गणे महान् बलसमूहे जातः। स्वबलं भग्नं दृष्ट्वा कालियः बालखानिं प्रत्यूद्धत्। अश्व्याः स्वामी दुःखितः इति ज्ञात्वा सा अश्वी अपि शोकिता अभवत्। वीरः कालियः पतिते, पञ्चशब्दाख्यः महागजः तत्र स्थितः। पञ्चवीराः मूर्च्छिताः सन्नः, रूपणः भीत्या संतप्तः। तदा शोकाकुला रानी शीघ्रं पालकीमारोहत्। "गजेन्द्र महाराज, इन्द्रदत्त महाबल, नमस्ते" इति तस्याः वचः श्रुत्वा दिव्यकौशलसम्पन्नः स गजेन्द्रः। गजेन्द्रे एवमुक्ते, स बलवान् कृष्णांशः, बालखानिसहितः, करालः करस्पर्शेन तं उत्तोल्य रूपणाय सान्त्वनपूर्वं स्मितं दत्तवान्। स शृङ्खलाभिः दृढाभिः मूर्च्छितं शत्रुं कालियं बबन्ध। सूर्यवर्मा स्वबान्धवं कालियं बद्धं ज्ञात्वा, तं समीपं गच्छन्तं दृष्ट्वा रणमदेन प्रमत्ताः ते वीराः। तेषां शस्त्राणि मृदितानि दृष्ट्वा विस्मिता अभवन्, मुनिवर। तस्य शस्त्रैः ते महावीराः व्रणैः पीडया च भीत्या च पीडिताः।