देवसिंहस्य मतानुसारं तस्मिन्नेव काले ते योगिनः तादृशाः समभवन्। तदा मड्डुधारी देववत् बभूव, तालनो वीणां धारयन् तस्थौ। मातरं पुरतः स्थित्वा, ते प्रेम्णा सम्प्रेरिताः नृत्यन्ति स्म। मातरं मोहितां दृष्ट्वा, ते महतीं हर्षानुभूतिं प्राप्नुवन्। ततो मातरं प्रणम्य, सर्वे शुभां माहिष्मतीं पुरीं प्रति प्रस्थिताः। दूतसहिताः, शत्रोः गृहम् आगत्य, स्वकार्ये संलग्नाः अभवन्। तत्र कृष्णांशः, सर्वमोहकः, राज्ञीं विमोहयामास। सा रम्यं रूपं, कृष्णवर्णं परमपुरुषं दृष्टवती। तां स्त्रीं समागतां दृष्ट्वा, कृष्णांशः सान्त्वनपूर्वकं वचनं प्राह। सा उवाच—"देवकीपुत्र! यदि त्वं मम हस्तं गृह्णासि..."। सः प्रत्युवाच—"एवं भवतु" इति, बलवान् सन् तस्याः हस्तं जग्राह। एतस्मिन्नन्तरे, राज्ञी व्याकुला सती, योगिनं प्रति उवाच—"नृत्यगीताभ्यां तुष्टा मोहिता च अहम्, तव आत्मानं दास्यामि।" इति। तत् श्रुत्वा वत्सपुत्रः तां स्तुत्वा, ताम् अङ्गीकारोत्। तत्र कृष्णांशः नृत्यं चकार, बलखानि गायति स्म। तत्रैव राजा कालियः स्वजनैः सह मोहितः अभवत्। शत्रोः वचनं श्रुत्वा, बलवान् बलखान् उवाच—"स्वकौशलं दर्शय, ततः अहं तुष्टो भविष्यामि।" इति। तत् श्रुत्वा, विचार्य च, श्रेष्ठः राजा लक्षशतं उपायान् अकरोत्। सा गणिका, स्वपुत्रस्य प्रमोदं योगसिद्धिं च ज्ञात्वा, रुदतीं तां दृष्ट्वा, सः अपि प्रमुदितः अश्रूणि मुमोच। तत्र कृष्णवंशजः तस्यै हारं ग्रीवायाम् अर्पयामास। "अहं सिंहः, पितुः प्रतिकारार्थं आगतः।" इति। एतद्वचनं श्रुत्वा, कालियः अधिकं बली अभवत्। सः द्वारं रुद्ध्वा, तान् बन्धयितुं यत्नं चकार। क्षत्रियाः स्वस्वखड्गान् निष्कृष्य, परस्परं प्राहरन्। पितरं परित्यज्य, ते पलायिताः; गृहात् बहिर्गत्वा, नर्मदातटे शिविराणि चकारुः। ते नर्मदायाः पुलिनं दृढं नालपरिमाणं सेतुम् अकारयन्। बलखान् स्वसेनया सहितः, सम्पूर्णां पुरीं परिवृत्य, माहिष्मत्याः प्रासादान् भूमौ पतितान् अकारयत्। पुरुषाः स्वजनैः मुख्यधनैः सह पलायिताः। कालियः गजानिकायाम्, पञ्चशब्दनाम्नि गजे स्थितः। तस्य अनुजः सूर्यवर्मा त्रिलक्षाश्वसहितः। रङ्कनः वङ्कनश्च, चतुर्युतिसैनिकैः, दक्षिणग्रामसेनां नेतारौ भूत्वा अग्रे ययातुः। यदा उभे सेन्ये समागच्छतां, युद्धस्य सन्निकर्षः अभवत्। तृतीययामे, तेषां रक्तं शीघ्रं नदीरूपेण प्रवाहितम्; वीरः बलखानि, अपरिमितविक्रमः, खड्गहस्तः अग्रे प्रस्थितः। तदा देवः, शूलधारी, इच्छारथस्थः तस्थौ। आह्लादः, गदायुधः, सेनां प्राहरत्; तालनो, खड्गहस्तः, माहिष्मतीं हन्तुं ययौ। एवं, तस्मिन् महायुद्धे, महाबलिनां मध्ये, महाभयं समुत्पन्नम्। स्वसेनां भग्नां दृष्ट्वा, कालियः बलखानिं प्रति प्रतियातः। तस्य स्वामिनः क्लेशं ज्ञात्वा, अश्व्या अपि संवेदनम् अभवत्। यदा वीरः कालियः पतितः, महागजः पञ्चशब्दः अपि निपतितः। पञ्चवीराः मूर्च्छिताः सन्, रूपणः भयभीतः अभवत्।