अद्यापि तौ वीरौ, “हन्त पुत्र!” इति क्रन्दन्तौ, तयोः उत्थानं निष्फलं विज्ञेयम्, यशश्च तयोः प्रियं सन् व्यर्थमेव। एतदाकर्ण्य कृष्णांशः विनीतचित्तः राज्ञः संबोधितवान्। तत्र स राजा म्लेच्छैः नरशंसैश्च सह युद्धमकरोत्; तत्र ते म्लेच्छा हताः, एष प्रसिद्धा कथा श्रूयते। अद्य मातुलेन तयोः द्वयोः नूतनमरणं कथितम्। एवं तान् संबोध्य कृष्णांशः शीघ्रं मातरं प्रति वचनमुवाच। तानि वाक्यानि वज्रसमानानि श्रुत्वा सा माता रुरोद। पितुः वधं ज्ञात्वा, शैवदासं जम्बुकं च श्रुत्वा—जय जय जय ते जगदम्ब भवानि, या त्वं लोकेषु, देवेषु, पितृषु, ऋषिषु च माता सि! इति ध्यानं कृत्वा कृष्णांशः स्वगृहे स्वपितवान्; स शीघ्रं सर्वान् मोहयित्वा स्वपार्श्वं प्रेषयामास। तत्र चतुःशतानि सहस्राणि सैन्येन तालनः शीघ्रं समागतः। तस्मिन्नन्तरे बालखानी अपि लक्षेण सैन्येन समायातः। तान् सज्जान् सेनया सहितान् उद्याने दृष्ट्वा—राजानं दुःखितं विलोक्य—कृष्णांशः हर्षेण तं समाश्वासयत्। लक्षसैन्यं गृहीत्वा स सेनापतिः अभवत्। तत्र पञ्चसहस्रध्वजाः, सहस्रशिल्पिनः च। तत्र त्रिशतसहस्राणि अश्वाः, दशसहस्रश्च उष्ट्राः आसन्। तालनः समागत्य सर्वस्य सैन्यस्य सेनापतिः अभवत्। बालखानी सर्वस्य अश्वारोहीणां नायकः, कृष्णांशः सर्वपदातीनां प्रमुखः अभवत्। मालनाधिपतिः प्रणम्य बहून् दानान् दत्तवान्। तस्मिन्नुपक्रमे, केवलम् अर्धदिवसः एव युद्धमार्गे गतः; वीराः निर्भयाः तत्र सैन्यं न्यवेशयन्। देवसिंहस्य मतानुसारं, ते योगिनः तस्मिन्काले योगिनः अभवन्। मड्डुधारी तदा देववत् आसीत्, तालनः वीणां धारयामास। ते मातरं पुरतः स्थित्वा प्रेम्णा नृत्यन्ति स्म। मातरं मोहिता दृष्ट्वा ते परमं हर्षं प्राप्नुवन्। तां प्रणम्य सर्वे शुभां माहिष्मतीं पुरीं प्रतस्थिरे। दूतेन सह शत्रोः गृहमुपगम्य कार्यनिष्ठया स्थिताः। कृष्णांशः सर्वमोहकः रानीं मूर्च्छितां चकार। सा सुदर्शनं कृष्णवर्णं पुरुषोत्तमं दृष्ट्वा। तां समागतां स्त्रीं दृष्ट्वा, कृष्णांशः सौम्यवचनेन तां संबोधितवान्। सा उवाच—“देवकीपुत्र! यदि त्वं मम हस्तं गृह्णीयाः...”। स प्रत्युवाच—“एवमस्तु” इति, बलवान् सन् तस्याः हस्तं जग्राह। एतस्मिन्नन्तरे रानी दुःखिता योगिनं प्रति उवाच—“नृत्यगीतसंतुष्टा मोहिता च अहं त्वां स्वं करिष्यामि”। ततः वत्सपुत्रः तस्याः वचनं श्रुत्वा तां स्त्रीं स्तुत्वा स्वीकृतवान्। तत्र कृष्णांशः नृत्यं चकार, बालखानी गायनं चकार। तत्र कलियः राजा स्वजनैः सह मोहितः। शत्रुवचनं श्रुत्वा, वीरः बालखानः उवाच—“स्वकौशलं दर्शय, तदा तृप्तो भविष्यामि”। तदाकर्ण्य, स उत्तमः राजा लक्षसंख्यकं सन्नद्धिं चकार। तत्र वेश्या पुत्रस्य हर्षं योगबलप्राप्तिं च ज्ञात्वा, तस्याः अश्रूणि दृष्ट्वा, स अपि हर्षितः अश्रूणि मुमोच। तत्रैव कृष्णवंशजः तस्याः ग्रीवायां हारं न्यधात्।