त्रिधन्वा नाम पुत्रः तस्य राज्ये स्थित्वा सहस्रवर्षहीनं कालं राज्यं कृतवान्। तेनैव सत्यम् आपाद्यते, अत्रैव द्वितीयः भारतस्य सन्तानचक्रः समाप्तः। स च त्रिधन्वा, सहस्रवर्षहीनं राज्यं कृत्वा, दिवं गतवान्। तस्य पुत्रः हरिश्चन्द्रः, युक्त्या न्यूनवृत्तौ जातः। तस्यापि पुत्रः हारितः पितुरिव राज्ये प्रतिष्ठितः। हारितस्य पुत्रः विजयः, स च पितुरनुगतः धर्मेण राज्यं कृतवान्। विजयस्यानन्तरं सगरः पुत्रः अभवत्, स च पितुः पथानुसारं राज्यं कृतवान्। वैवस्वतादारभ्य राज्ञः सम्यक् राज्यं कृतवन्तः। तस्मिन्काले, महर्षे, सत्ययुगे धर्मः पृथिव्याम् पूर्णः आसीत्। सगरः शिवभक्तः, सदाचारपरायणश्चासीत्; तस्य पुत्राः 'सागरा' इति प्रसिद्धाः। यदा सागराः विनष्टाः, तदा असमञ्जसः तस्य पुत्रः शेषितः। असमञ्जसस्य पुत्रः दिलीपः, शतवर्षहीनं राज्यं कृतवान्। दिलीपस्य पुत्रः श्रुतसेनः, स च शतवर्षहीनं राज्यं कृतवान्। श्रुतसेनस्य पुत्रः अम्बरीषः, सापि शतवर्षहीनं राज्यं कृतवान्। अत्रैव सत्यम् आपाद्यते, अयं तृतीयः भारतस्य सन्तानचक्रः समाप्तः। चतुर्थे चक्रे, तस्य राज्यकालः अष्टादशसहस्रवर्षपर्यन्तम् आसीत्। स च राज्ये नवविंशतिवर्षं स्थित्वा, ततोऽपि त्रिंशद्वर्षं राज्यं कृतवान्। राज्यं शतहीनम् स्थाप्य, ततः दशसहस्राश्वाः समुपागच्छन्। राज्यं शतहीनम् स्थाप्य, तदनन्तरं राजा सर्वान् कामान् अपूर्वत्। राज्यं शतहीनम् स्थाप्य, तदा सुदासस्य पुत्रः राजा अभवत्। राज्यं शतहीनम् स्थाप्य, तदा हरिवर्मा नाम राजा अभवत्। गुरुशापात् सौदासः राज्यं गुरवे त्यक्तवान्। हरिवर्मा, शमकस्य पुत्रः, वैश्यवद् धर्मिष्ठान् पूजयामास। हरिवर्मा राज्ये स्थितः, तस्मात् दशरथः जातः। दशरथः पितुः पथानुगतः राज्यं कृतवान्; ततो भृपपुत्रः विश्वासहः राज्ये प्रतिष्ठितः। तस्मिन्काले अधर्मप्रभावात् दुर्भिक्षम् अभवत्। वसिष्ठः यज्ञं कृत्वा, राज्ञ्याः वचने निष्ठावान्। इन्द्रसहाय्येन राज्यं त्रिंशत्सहस्रवर्षपर्यन्तम् स्थितम्। खट्टाङ्गात् दीर्घबाहुः द्विसहस्रवर्षं राज्यं कृतवान्। एते त्रयः, बलवन्तः, वैष्णवाः च दशरथस्य वंशजाः इति प्रसिद्धाः। सुदर्शनः बुद्धिमान् राजा, काशिराजकन्यां विवाह्य, पञ्चसहस्रवर्षं राज्यं कृतवान्। स्वप्ने महाकाली तस्मै वाक्यम् उक्तवती। "हिमालयं गत्वा, तत्र वस, विप्र," इति। पश्चिमसागरे रत्नखनि, तस्य द्वीपाः विनष्टाः। दक्षिणे सागरे बडवाग्निना द्वीपाः दग्धाः। सर्वे ते द्वीपाः, पूर्वं प्रसिद्धाः, विनष्टाः। सजीवाः अपि नष्टाः; अतः त्वं जीवितुम् यतस्व। स राजा अग्रराजैः, श्रेष्ठवणिजः, द्विजैः सह आगतः। शिलाः पृथिवीं आच्छाद्य, तदा प्राणिनः नष्टाः। यदा वायुः शान्तः अभवत्, तदा सर्वापि आपः शोषिता।