धुन्धुकारः, महाबलसम्पन्नः, स्वस्य सैन्यं पराजितं दृष्ट्वा कोपेन समाविष्टः अभवत्। तत्र एव, हर्षशोकसम्भ्रमे, देवसिंहः महाबलवान् प्रादुरभूत्। स तु गभीरघातं लब्ध्वा गजे उपविष्टः चेतनां जहौ। ततः वत्सजः स्वखड्गेन शत्रूणां शस्त्रास्त्राणि छित्त्वा व्यधात्। शत्रुसैन्ये निहते, अवशिष्टाः शत्रवः पलायिताः। तदा शिवदत्तवरः, महाबलवान्, गजमारुह्य समागतः। सः आह्लादं च परिमलपुत्रं वीरं च ससम्मानं पूजयामास। अस्त्रविद्यानां पूजनं कृत्वा, सः महद्वधं चकार। एतेषु कालेषु, सुखखानी नाम महाबलवान्, कपोतमारुह्य, आकाशमार्गेण समुपागमत्। सः भूमिपतिं स्वबान्धवान् च तेषां वाहनैः सह मूर्च्छितान् कृतवान्। तदा भूमिपतिः महादेवेन उपदिष्टः उत्थाय, सुदृढैः पाशैः सुखखान्यादीन् काञ्चुरान् च बबन्ध। स्वसैन्यं व्याकुलं क्लिष्टं च दृष्ट्वा उदयहरिः दुःखितः अभवत्। ततः बालः भूमिपतेः गजं गृहित्वा शृङ्खलाभिः बबन्ध। तदा भूमिपतिः तेन पराजितः लज्जितः अभवत्। देवसिंहस्य आज्ञया वत्सपुत्रः शत्रुसैन्यं निगृह्य, शिरीषाख्यां नगरीं स्थापयामास। तत्र वत्सपुत्रः स्वकुटुम्बेन सह निवसन् आसीत्। एतद्वृत्तं श्रुत्वा परिमलराजः हर्षपूर्णः तत्र आगतः। सः ब्रह्मानन्देन सह मिलित्वा पुनः स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। ईशशुक्लपक्षस्य दशम्यां दिने, नृपाः समवेताः। रम्यायां कण्यकुब्जायां नानानृपाः समागच्छन्। तस्मिन्काले, हे मुने, सः कृष्णांशं द्रष्टुम् इच्छत्। यः भूमिपतिः सर्वलोकसम्मानितः तेन विजितः, सः नम्रं भ्रातरं इदं वचनं उवाच— "शृणु, हे शुक्लयशस्कर। कथं त्वं राजाधिराजपदं हर्तुमिच्छसि?" ते नृपाः स्वस्वसैन्यैः परिवृताः सह मिलिताः। ते जानन्तः यत् कृष्णांशः शिरीषानगरे वर्तते, तं महात्मानं पङ्कजनयनं दृष्टवन्तः। तदा राजा कोपितः नृपतिभ्यः इदं वचनं उवाच— "तस्य द्वौ महाबलौ पितरौ महिष्मत्यां निधनं प्राप्तवन्तौ।" "नर्मदानगरजनैः सहितः जम्बुको नाम राजा तयोः शरीराणि शिलायां स्थाप्य चूर्णितवान्। अद्यापि तौ वीरौ 'हन्त पुत्र!' इति क्रोशन्तौ, तयोः उत्थानं व्यर्थं, यशश्च प्रियं अपि निष्फलम्।" एतत् श्रुत्वा, कृष्णांशः नम्रचित्तः नृपान् इदं वचनं उवाच। सः तेन नृपेन सह म्लेच्छैः नरशंसैः च युद्धं कृतवान्, तत्र म्लेच्छाः निहताः, एषा ख्यातकथा श्रूयते। अद्य मातुलः तयोः नवीनमरणं कथितवान्। एवं उक्त्वा, कृष्णांशः शीघ्रं मातरं प्रति अभाषत। तस्य वचनानि वज्रसमानानि श्रुत्वा माता रुरोद। पितुः वधं जम्बुकस्य च शैवसेवकस्य वृत्तान्तं श्रुत्वा— "जय जय जय ते, जगन्माते, भवानि! त्वं एव सर्वलोकानां, देवतानां, पितॄणां, ऋषीणां च माता!" एवं ध्यायन् कृष्णांशः स्वगृहे शयनं चकार; शीघ्रं सर्वान् मोहयित्वा, तान् स्वपार्श्वे नयामास। ततः चतुःशतानि सहस्राणि सेनायाः सहितः तालनः शीघ्रं समुपागमत्।