महान् वनमध्ये ब्रह्मानन्देन मृगः तत्र हतः। तस्मिन्नेव काले, देवी शारदा, सुन्दरमुखी, तत्र आगच्छत्। तां दृष्ट्वा सर्वे मोहिता अभवन्, स्वैः बाणैः ताम् आघातयन्। अह्लादाद्याः वीराः तस्याः अद्भुतं रूपं दृष्ट्वा विस्मिता अभवन्। सा देवी, व्यथिता भयभीता च, वनं प्रविष्टा। वनस्य अन्तः प्रविश्य, स्वं स्वरूपं देवी धारयत्। सा उवाच—"यदा यदा भयेन अभिभूतः भवसि, तदा तदा माम् स्मर सदा।" एवं उक्त्वा, सर्वमंगलया शारदा देवी अदृश्यता। तदनन्तरं, तेषां वीर्यं दृष्ट्वा राजा हृष्टः अभवत्। वसन्तकाले रम्ये, ते सुखोद्यानं गताः। तत्र माधवस्य, कृष्णप्रियस्य, व्रतानि विधिपूर्वकं अचरन्। पुष्पैः, धूपैः, दीपैः, ऋतुकालानुसारं, विधिना पूजनं कृतवन्तः। मूलफलकन्दैः जीवद्वेषं वर्जयित्वा जीवनं कृतवन्तः। सा देवी तेषां सुन्दरं वरं दत्तवती—श्रुणु। देवाय कालज्ञानं, राज्ञे ब्रह्मज्ञानं दत्तवती। तेषां कार्यसिद्धिं कृत्वा, स्वगृहं प्रत्यगच्छन्। ततः देवी, शुभलक्षणयुक्तं, श्यामवर्णं पुत्रं, सात्यकिभागं, प्रसूतवती। आषाढमासे आगते, कृष्णांशः, अश्वारूढः, जातः। तं सुन्दरं नगरं, चतुर्वर्णसमूहेन सेवितं, दृष्ट्वा। द्विजातिभ्यः सुवर्णं दत्तवान्, ब्राह्मणदेवान् तुष्टवान्। मातुलं बुद्धिमन्तं, सभ्यान् च, प्रणम्य। तदनन्तरं, राजाज्ञया, युद्धाय वीराः बन्धनाय सज्जीभूताः। तं राजानं मोहयित्वा, दुर्मनाः राजा कर्म अकरोत्। तस्मिन्नेव काले, दिव्यया मायया वीरः जागृतः। अश्वारूढः, वीरः, पञ्चशतान् हत्वा, पृथिव्यां नगरं प्राप्तवान्, जलपानाय मनः कृतवान्। तत्र, कूपे, उत्तमस्त्रियः जलपात्राणि पूरयन्त्यः दृष्ट्वा। तेषां सुन्दरं रूपं दृष्ट्वा, ताः तं मोहितुं प्रवृत्ता। वनं गत्वा, शत्रुं विजित्य, बलवान् उभौ बध्नात्। दुःखपूर्णं वचनं श्रुत्वा, स्वं नगरं त्यक्त्वा निर्गतवान्। एतत् श्रुत्वा, परिमलराजा द्विजातिभ्यः धनं दत्तवान्। एकादशे वर्षे, कृष्णपक्षे, युद्धावस्थायाम्। सः, भीतः, स्वस्रियै यथोचितं करं दत्तवान्। स्वस्रा, भ्रातृदुःखं दृष्ट्वा, आगता। "अद्य स्वबलैः सह तत्र महनगरं गमिष्यामि," इति उक्त्वा, धुन्धुकारं बलिनं आह्वयत्। केचन वीराः, अश्वारूढाः, ऊष्ट्रारूढाः, अतिबलिनः आसन्। देवसिंहः, यथाकालज्ञः, शत्रोः आगमनं शृतवान्। एतत् श्रुत्वा, परिमलराजा कम्पितः, भयपूर्णः अभवत्। "अद्य अहं धुन्धुकारस्य सेनया सह, महराजं युध्यिष्यामि," इति उक्त्वा, तं प्रणम्य, सेनापतित्वं प्राप्तवान्, हे मुने।