सूर्यः स्वयमेव ‘‘एवं भवतु’’ इत्युक्त्वा तस्मै पपीहकाख्यं पक्षिणं दत्तवान्। तस्मात् सः पपीहकः नाम्ना लोकरक्षणस्य कार्यकर्त्ता अभवत्। तदा कामवेगेन अभिभूतः सः तां रमयामास, तस्मात् अश्वाः जाताः। ततः कृष्णमृगीतः मेघः पुष्पः बलाहकः च जाताः। ते चत्वारः दिव्यस्वरूपिणः पूर्वं महाबलिनः जाताः इति श्रुतम्। एवं ते कथा त्वया श्रुता, मुने, अधुना तत्र शुभां कथां शृणु। सः बलवान् देवसिंहाय तस्य हृदयस्याभिलषितं अश्वं दत्तवान्। तस्य पुत्राय ब्रह्मानन्दाय मृगनगरीं दत्तवान्। बलखानी रम्यां श्वेतां तुरग्यां आरूढः। हर्षेण, प्राणिनां भीषणः व्याघ्रः निहतः। ब्रह्मानन्देन तत्र महावने मृगः हतः। तस्मिन्नेव काले देवी शारदा सुन्दरवदना तत्र आसीत्। तां दृष्ट्वा सर्वे मोहिताः स्वैः शरैः ताम् आहतवन्तः। अह्लादाद्याः ते वीराः विस्मिताः अभवन्। ततः देवी संतप्ता भयेन च वनं प्रविष्टा। वनस्य अन्तराले प्रविश्य सा देवी स्वं स्वरूपं धारयामास। ‘‘यदा कदाचिद् भयेन पीड्यसे, तदा मां स्मर सदा’’ इत्युक्त्वा देवी सर्वमङ्गला शारदा अन्तर्धानं गतवती। तेषां वीर्यं दृष्ट्वा राजा हृष्टः अभवत्। वसन्तकाले रम्ये ते काननं गत्वा विहारवनं प्रविशन्ति स्म। तत्र ते माधवप्रियस्य कृष्णस्य व्रतानि आचरन्। पुष्पैः, धूपैः, दीपैः ऋतूनुकूलैः विधिपूर्वकं पूजनं चक्रुः। मूलफलादिभिः जीवन्तः, प्राणिनां हिंसां वर्जयन्तः। सा देवी तेषां सुन्दरं वरं दत्तवती—इदं सावधानं शृणु। सा देवाय कालज्ञानं, राज्ञे ब्रह्मविद्यां च दत्तवती। तेषां कार्यसिद्धौ ते स्वगृहाणि प्रत्यगच्छन्। सा देवी श्यामवर्णं पुत्रं, सात्यकिप्रतिभागिनं, शुभलक्षणयुक्तं, प्रसूतवती। आषाढमासे प्राप्ते कृष्णांशः अश्वारूढः जातः। सः रम्यां नगरीं ददर्श, चतुर्वर्णसमन्वितां। द्विजातिभ्यः सुवर्णं दत्त्वा ब्राह्मणान् देवान् च तर्पितवान्। सः स्वपण्डितमातुलं सभ्यांश्च प्रणम्य। ततः राज्ञा आज्ञप्त्या वीराः बन्धनाय सज्जाः अभवन्। तं राजा मोहयित्वा, दुष्टबुद्धिः तदनुष्ठानं चकार। तस्मिन्नन्तरे वीरः मायाशक्त्या प्रबोधितः। स वीर्यवान् अश्वारूढः पञ्चशतान् निहत्य, भूमौ नगरीं प्राप्तः, जलपानाय चित्तं चकार। तत्र कूपे सः कुलवधूं जलभराय रतां ददर्श। तासां रूपशोभां दृष्ट्वा, ताः तं मोहितुम् आरब्धवन्तः। सः वनं गतः, शत्रुं जित्वा, बलवान् तौ उभौ बबन्ध। तेषां दुःखितवचनानि श्रुत्वा, स्वनगरीं परित्यज्य निर्गतः। एतद् श्रुत्वा राजा परिमलः द्विजातिभ्यः धनं दत्तवान्।