यदा मल्लानां बलं पराजितं तदा राजा खड्गधारणः तत्र स्थितः। तं राजानं एवं स्थितं विज्ञाय भूमिपतिरेव तं निर्ययौ। नवमे वर्षे कृष्णवंशेषु तत्र युवराजाः प्रमुदिताः आसन्। ते राजानं प्रणम्य, “नमस्ते राजर्षे, सर्वानन्ददायकः त्वं,” इति उक्तवन्तः। तेषां वचनं श्रुत्वा राजा प्रत्युवाच, “तथास्तु।” ततः हर्षपूर्णः राजा तेषां यद्वत् मृगीण्या उद्भूतान् अश्वान् दत्तवान्, यथा मृगात् अश्वः जातः, यथा मम वचनात् त्वया श्रुतम्, हे सूत। ते इन्द्रात् देवाधिपात् भीष्मसिंहं आगच्छन्, हे मुने। दिव्याभरणैः भूषिताः ते गगने जलमध्ये च विचलन्तः आसन्। सूतः तत्र उक्तवान्। स सूर्यस्य द्वादशवर्षाणि सेवां कृतवान्। स सूर्यं नमस्कृत्य, “यदि वरदः त्वं, वरं दातुम् इच्छसि,” इति उक्तवान्। सूर्यः “तथास्तु” इति उक्त्वा पपीहकं पक्षिणं तस्मै दत्तवान्। अतः पपीहकः नाम्ना लोकपालनकर्त्ता अभवत्। कामबलात् अभिभूतः स तां रमयामास, तस्मात् अश्वाः उत्पन्नाः। ततः मृगीण्या मेघः पुष्पः बलाहकः च जाताः। ते चत्वारः दिव्यरूपधारिणः पूर्वं महाबलिनः उत्पन्नाः। एवं तव श्रुतम्, हे मुने; तत्र शुभं चरित्रं शृणु। देवसिंहाय बलिनं तस्य हृदयेष्टं अश्वं दत्तवान्। तस्य पुत्राय ब्रह्मानन्दाय मृगपुरं दत्तवान्। बलखानी रम्यां श्वेतां अश्व्यां आरोहितः। हर्षेण, जीवजन्तूनां भयङ्करः व्याघ्रः हतः। ब्रह्मानन्देन तत्र महावने मृगः हतः। तस्मिन्नेव समये देवी शारदा रम्यवदना तत्र आसीत्। तां दृष्ट्वा सर्वे मोहिताः स्वैः बाणैः तां विघ्नितवन्तः। अह्लादाद्याः वीराः तत्र विस्मिताः अभवन्। ततः देवी व्यथिता, भीता वनं प्रविष्टा। वनस्य अन्तराले प्रवेश्य देवी स्वं रूपं धृतवती। यदा कदाचित् भयेन अभिभूतः भवसि, तदा मां स्मर सदा। एवं उक्त्वा देवी शारदा सर्वमङ्गला तत्र अदृश्यता। ततः तेषां वीर्यं दृष्ट्वा राजा हृष्टः अभवत्। वसन्तकाले रम्ये तैः रम्यवनं गतम्। तत्र माधवाय कृष्णप्रियाय व्रतानि आचरन्तः आसन्। पुष्पैः धूपैः दीपैः ऋतुकालानुसारं विधिवत् पूजनं कृतवन्तः। मूलफलकन्दैः जीवहिंसां वर्जयित्वा तैः आहारः कृतः। तत्र सा देवी तेषां रम्यं वरं दत्तवती, शृणु। सा देवाय कालज्ञानं, राज्ञे ब्रह्मज्ञानं दत्तवती। कार्यसिद्धौ तैः स्वगृहं प्रतिनिवृत्तम्। तया कृष्णांशेन श्यामवर्णः शुभलक्षणः पुत्रः जातः, सायतिकेः अंशः। आषाढमासे आगते, कृष्णांशः अश्वारूढः जातः। तत्र रम्यां नगरीं चतुर्वर्णसमन्वितां दृष्ट्वा। द्विजातिभ्यः सुवर्णं दत्त्वा ब्राह्मणदेवान् तृप्तवान्।