धर्मशास्त्रेऽपि सः प्रमुखः अभवत्। तेन विजयोद्देशेन स्वसेनां महापुर्यां प्रेषितवान्। ते चन्द्रवंशसम्भूतं राजा परिमलमिदं प्राहुः— “शृणु, हे राजन्।” ते अवदन्— “षष्ठांशं कररूपेण गृहित्वा अस्माकं नृपाय दत्तवन्तः स्म। अद्यप्रभृति यः कश्चन तस्मै नृपाय करं दास्यति, तस्य करः न स्वीक्रियते। ये नृपाः जयचन्द्रस्य पक्षे स्थिताः, ते तस्य भीतया एवं कुर्वन्ति।” इति श्रुत्वा सः राजा महात्मानं राजानं समीपमुपेत्य, लक्षं वित्तं गृहित्वा सह तैः एकत्र समागच्छत्। ततो लक्षनायकाः वीराः कन्यकुब्जं समुपेयुः। ते प्राहुः— “राजन् पृथ्वीराजः, सः महाबलः, त्वत्तः करं इच्छति।” तदा स राजा अवदत्— “मम देशे अधुना अनेकाः सामन्तराजानः सन्ति।” इत्युक्त्वा सः क्रुद्धः वैष्णवंास्त्रं प्रतिगृह्य तेषां प्रति प्राह। एतदाकर्ण्य सः महाराजः महाभयेन समन्वितः अभवत्। तत्र नानावीर्ययुक्ताः मल्लाः तेन राज्ञा सत्कृताः आगच्छन्। भूमिपतिसुतः, षोडशवर्षीयः बलवान्, सः स्वमातुलं अभयं नाम, बलिनं, राजानं प्रणम्य उपागच्छत्। युद्धविशारदः सः मातुलः स्नेहेन स्वभगिन्याः पुत्रं इदं प्रोवाच— “त्वं वज्रसदृशः, कथं तव तुल्यः अयं कोमलः पुत्रः?” इति श्रुत्वा सः राजामातुलः, भूमिपतिः, स्मृत्वा इदं अवदत्— “शृणु, राजन्, कथमिदं बालस्य विषये मया ज्ञातम्।” ततः सः पण्डितानाहूय, शुभमुहूर्ते जिज्ञासया हर्षेण पप्रच्छ। तैः चिह्नानि निगद्य, परमं वचनं भूमिपतये उक्तम्— “एषः प्रादेशिकराजपुत्रः कृष्णवंशाय योग्यः।” इति श्रुत्वा, लक्षणः वीरः पूर्ववत् बर्हिष्मतीं प्रति प्रस्थितः। सः नैमिषारण्यस्य उत्तरभागे स्वं राज्यं स्थापयामास। हे राजन्, सर्पोत्सवे निर्मले दिवसे पञ्चमी तिथौ— एतदाकर्ण्य कृष्णवंशसम्भूतः, कठोरवाक्यैः दुःखितः, शीघ्रं बाहुभ्यां आत्मरक्षणं कृत्वा, बलवान् युद्धाय सज्जः अभवत्। क्षणमात्रेण युद्धित्वा, सः तं रणमध्ये पतितवान्। स्वपुत्रं मूर्च्छितं ज्ञात्वा, राजा खड्गहस्तः अभवत्। कृष्णवंशीयः, तान् क्रुद्धान् विज्ञाय, अधिकबलसम्पन्नः अभवत्। मल्लबलं निहत्य, राजा खड्गहस्तः पुनः अभवत्। तम् एवं स्थितं ज्ञात्वा, भूमिपतिः तं नृपं निगृह्य तस्थौ। नवमे वर्षे, कृष्णवंशेषु, प्रमुदिताः कुमाराः— “नमस्ते राजेन्द्र, सर्वानन्दप्रद!” इति प्राहुः। तेषां वचनं श्रुत्वा, राजा प्रत्युवाच— “तथास्तु।” हृष्टः सः, मृग्योनिसम्भूतान्, यथाऽश्व्याः मृग्याः, यथाश्रुतं, तान् दत्तवान्। ते इन्द्रात्, देवपतिं प्रति, भीष्मसिंहं समुपेयुः। दिव्याभरणभूषिताः, गगनं जलं च विचरन्तः, सुतः प्रोवाच। सः द्वादशवर्षाणि सूर्यसेवां चकार। सः उवाच— “भगवन्, नमः ते।