शिवस्य आज्ञया सहदेववंशे पृथिव्यां सः अभवत्। ततः राजा दलवाहनः गोपालभूमिं अगच्छत्। सहस्रचण्डीयज्ञकाले, विविधराजन्यसमूहस्य संमेलनं अभवत्। पूर्वं राजकन्याभ्यां प्रतिदिनं स्नेहबंधनं कृतम्। देवकी राजभूम्याः नृपाय दत्ताः, ब्राह्मी तस्य अनुजाय समर्पिता। गीतनृत्यकुशलां गणिकां लक्षारति नाम्ना, शतसहस्रवेतनां च दत्तम्। शतं गजाः, पञ्च रथाः, सहस्रं अश्वाः अपि दत्ताः। बहुधनसम्पन्ना कन्या, दासदास्यैः सहिताः, समर्पिता। तस्याः वध्व्याः दर्शनं कृत्वा मलना तां कण्ठमणिं दत्तवान्। राजा अतिप्रीतः तं कण्ठमणिं भूमिनृपते वीराय दत्तवान्। तत्र तौ वीरौ, राजेन सम्मानितौ, महाबलसम्पन्नौ, स्थितौ। तत्र शुक्लवर्णः, पद्मलोचनः, स्वदीप्त्या दीप्तिमान् बालः आसीत्। सः शङ्खध्वनिं उच्चैरकृत्, पुनः पुनः जयध्वनिं घोषयामास। वेदशास्त्रनिष्ठाः बहवः ब्राह्मणाः तत्र आगच्छन्। तं बालं रामांशं, शुभमुखं, सुखदर्शनं इति ज्ञात्वा, कृतिका इव जातः, पितृवंशस्य कीर्तिं वर्धयन्। मासस्य अन्ते ब्राह्मी पुत्रं प्रसूतवती। ततः सर्वे ब्राह्मणाः, तं शुभमुखं बालं दृष्ट्वा, द्विजैः तस्य नाम बलखानिन् इति कृतम्। देवक्याः पुत्रः चामुण्डः, स्ववंशस्य भीषणः, तं बालं न त्यक्तवान्, करुणया पूर्णः। त्रिवर्षे पूर्णे, धर्मात्मा बलखानिन् पुत्रः, राजा वत्सराजः गुरजरदेशं नीत्वा, स्वकन्यां मदालसां सह, तत्र आगच्छत्। वत्सराजस्य आगमनकाले, जम्बुकः स्वबलसमूहैः सहितः, परिमलनृपस्य नगरीं घेरितवान्। सप्तलक्षमाहिष्मतैः सह महान् युद्धम् अभवत्। शिवस्य वरात् भ्रातृभ्यः पराजयः अभवत्। लक्षारति गणिकां च तस्य गजं च हत्वा, समग्रनगरीं गृह्य, भस्मीकृत्य, स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। दुर्गरत्नानि लब्ध्वा, हर्षेण निर्गतः। ततः देवताप्रियदेवी सप्तमांशं कृष्णस्य गर्भे स्थापयामास। सा कल्पक्षेत्रे आगत्य, तं कालिन्द्यां विसृज्य, सामन्तः नाम्ना पुरुषः तं गृह्य, श्वशुरगृहं अगच्छत्। शुभाष्टम्यां, भाद्रपक्षस्य कृष्णाष्टम्यां, ब्राह्मणक्षत्रनक्षत्रयोगे, कृष्णवर्णः, पद्मनयनः, इन्द्रनीलमणिसदृशदीप्तिमान् बालः अभवत्। माता तत्र विस्मिता, तं अद्भुतं बालं दृष्ट्वा, "किमिदं उदितम्? किम् अद्भुतं जातम्? देवस्वरूपः सूर्यसदृशः!" इति विचारयामास। कृष्णांशः भूमौ जातः, सर्वेभ्यः हर्षं ददाति। आकाशवाणीं श्रुत्वा, ते परमसन्तोषं अनुभवन्। बालः कृष्णवर्णः, सुन्दरः, सर्वमङ्गलचिह्नैः युक्तः। ततः समग्रनगरी हर्षपूर्णा अभवत्।