स तदा भैरवनाम्ना बाणेन शत्रोः शरीरे प्रहारं चकार। ततः माहिष्मतीनां सेना दशसु दिशासु निर्गता। राजा तु बाणेन शिरः शरीरेण पृथक् चकर्त। कालयं जित्वा तं शत्रुं प्रतिषिध्य पुनः स्वपक्षे स्थिताः। सर्वान् शत्रून् मोहयित्वा सः स्वशिबिरं प्रत्यागच्छत्। तस्मिन् समये परिमलराजा शत्रुपराभवं दृष्ट्वा, जयचन्द्रश्चैतद्वृत्तान्तं श्रुत्वा महदाश्चर्यं जगाम। पञ्चमे मासे, हे राजन्, भीष्मसिंहस्य लोकात् प्रयाणे, गुर्जराधिपतेः कन्या मदालसा नाम जाता। तस्याः जन्मवृत्तान्तं श्रुत्वा राजा बहुधनं वितीर्य तुष्टिम् अवाप। सः सहदेववंशसम्भूतः शिवाज्ञया पृथिव्यां जातः। ततः दलवाहनराजा गोपालदेशं गतः। सहस्रचण्डीयज्ञकाले, नानाराजसमावेशे, पूर्वं द्वाभ्यां राजकन्याभ्यां नित्यबन्धः कृतः। देवकी तु देशराजाय दत्ता, ब्राह्मी तस्य अनुजाय समर्पिता। गाननृत्यविशारदा गणिका लक्षशः सम्पदन्विता अपि दत्ता। शतानि दश गजाः, पञ्च रथाः, सहस्रमश्वाः च दत्ताः। बहुधनसम्पन्ना कन्या, सेवकसेविकासहिताः अपि समर्पिता। मालना तां वधूं दृष्ट्वा हारं ददौ। राजा तेन हर्षितः स देशवीराय तं हारं प्रददौ। तत्र तौ वीरौ, राज्ञा पूजितौ, महाबलसम्पन्नौ तस्थतुः। तत्र एकः शुक्लवर्णः पद्मलोचनः स्वतेजसा विराजमानः जातः। स शङ्खध्वनिं कृत्वा जयशब्दं पुनः पुनः उच्चैरुक्तवान्। बहवो वेदशास्त्रनिष्ठा ब्राह्मणाः तत्र समागताः। तं बालकं रामांशं, सुखमङ्गलमुखं विज्ञाय, तं कृतिका इव जातं, पितृवंशस्य कीर्तिवर्धनं, अवलोकयन्। मासान्ते ब्राह्म्या अपि पुत्रः जातः। सर्वे ब्राह्मणाः तं शुभमुखं बालकं दृष्ट्वा, द्विजैः सः बलखानिन् इति नाम कृतः। देवक्याः पुत्रः चामुण्डः, स्वकुलस्य भीषणः, स्नेहेन तं बालकं न जहौ। त्रयाणि वर्षाणि गच्छन्ति तस्मिन् पुण्यात्मके बलखानिनि। ततः वत्सराजः गुर्जरदेशं कन्यया मदालसया सह गत्वा तस्मिन्नेव दिने तत्र आगतः। वत्सराजस्य आगमने, जम्बुकः स्वसेनया परिवृतः, परिमलराजस्य नगरं समन्तात् परिवव्रे। सप्तशतानि माहिष्मतानां सहितं महद् युद्धं अभवत्। शिवस्य वरप्रभावात् भ्रातॄणां पराजयः अभवत्। लक्षारतीं गणिकां तस्याः गजं च हत्वा, सः सम्पूर्णं नगरं गृहीत्वा दग्ध्वा स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। दुर्गरत्नानि प्राप्य हर्षेण निर्गतः। तदा देवानां प्रिया देवी कृष्णस्य सप्तमांशं स्वगर्भे न्यवेशयत्।