राज्ञः सह सर्वैः नृपतिभिः स देवदेवं पिनाकिनं सम्यक् पूजयामासुः। ततो राजा ससञ्जलिपुटः “वरं वृणुष्व यं कामयसे” इति उक्तवान्। तस्मिन् क्षणे महादेवः “एवं भवतु” इत्युक्त्वा तत्रैव अन्तर्धानं जगाम। ततः सर्वसेनानां मोहनः स्वपितरम् उपसृत्य अवदत्—“स्वबलैः सह अहं पुण्यतोया गङ्गां यास्यामि।” स विजिगीषुर्वीर्यशालिनीं स्वभगिनीं तेजस्विनीं सम्बोधितवान्। सा रत्नमुक्ताभूषितमणिग्रीवाभरणधारिणी आसीत्। कालयः शतसहस्राश्वैः सहितः शीघ्रं प्रस्थितवान्। स ब्राह्मणेभ्यो दानानि दत्त्वा जयचन्द्रपुरीम् अगच्छत्। कन्यकुब्जे तु महद्विलक्षणं महार्हं हारं न लब्धवान्। महाबलसम्पन्नः शिवदत्तः रम्ये महावतीपुर्यां जगाम। स जटिलं शम्भुं रुद्रं शरणं प्रपेदे। ततः नगरात् निर्गत्य त्रिभिः पराक्रान्तवीरैः सहितः संरक्षितश्च प्रस्थितवान्। तत्र वत्सराजो राजा षोडशसहस्राश्वपति अभूत्। तेषां युद्धमूलं नष्टं, वीरवधश्च जातः; अहोरात्रं महद् अतिभयङ्करं संग्रामं प्रवृत्तम्। शत्रुसैन्यं निहत्य ते पुनः पुनः जयध्वनिं निनदुः। हे ब्राह्मन्, तान् दृष्ट्वा कालयः सर्वतो दिशः पलायितः। स महादेवं हृदि धृत्वा मोहयन्तं बाणमादत्त। शेषाः शत्रवः सर्वे मिलित्वा स्वशत्रून् नाशयितुम् उद्धताः। तदा भीष्मसिंहः तद्विलोक्य सैन्यान् प्रेरयामास। भैरवनाम्ना बाणेन शत्रोः देहम् अभ्याहनत्। ततः माहिष्मतीसैन्यं दशसु दिशः प्रस्थितम्। राजा तु बाणेन तस्य शिरः शरीरात् छित्त्वा पातयामास। कालयं जित्वा तं रिपुं प्रत्यावर्तयन्। सर्वान् शत्रून् मोहयित्वा स्वपदे पुनरागतः। तदा परिमलराजा रिपूणां पराजयं दृष्ट्वा, जयचन्द्रश्च तद्वार्तां श्रुत्वा महदाश्चर्यं प्राप। यदा पञ्चमे मासि भीष्मसिंहः लोकात् प्रयातः, तदा गुर्जरराजस्य कन्या मदालसा नाम जाता। तस्याः जन्मश्रवणेन राजा बहुधनं वितरति स्म। सः शैवाज्ञया सहदेववंशे भूमौ जातः। अथ दलवाहनराजा गोपालभूमिं जगाम। सहस्रचण्डीयज्ञकाले विविधराजसमागमे पूर्वं द्वाभ्यां राजकन्याभ्यां नित्यबन्धः कृतः। देवकी भूमिपाय दत्ता, ब्राह्मी तु तस्य अनुजाय समर्पिता। गीतनृत्यविशारदा गणिका लक्षधनार्जनसमेता अपि दत्ता। शतं गजाः, पञ्च रथाः, सहस्रं हयाः च दत्ताः। बहुधनसम्पन्ना कन्या सेवकसेविकासहितं दत्ता। मालनः तां वधूं दृष्ट्वा हारं दत्तवान्। राजा तेन अतीव तुष्टः, तं हारं भूमिपालवीराय समर्पितवान्।