कथाम् एकां सम्यक् शृणु। करिणा च सुललिता—एते तयोः नामानि आसीत्। तेषां पुत्रैः आज्ञापितः, वीरः तलनदः, राक्षसप्रियः, तत्र प्रवृत्तः। तथा वसुमतः द्वौ पुत्रौ, भूमिपालसमौ, तत्र आसाताम्। सिंहिनी नाम अश्वः, उग्रः भीषणः, तत्र दत्तः। पंचध्वनिः रम्यः गजः, इन्द्रदत्तः नाम्ना, तत्र आसीत्। पपीहकः नाम अश्वः, सूर्यदत्तः, मानुषस्वरः, तत्र आसीत्। एते त्रयो वीराः, संगम्य, महापुर्यां प्रविष्टाः। तेषाम् सेनायाः संख्या षष्टिसहस्राणि, तेषां अधिपः तलनः आसीत्। एतेषु वीरेषु संरक्षितः, राजा स्वधर्मसिद्धिम् प्राप्तवान्। कालियेन सह, सः पुण्ये नर्मदातटे आगतः। राजभिः सह, सः देवदेवं पिनाकिनं पूजितवान्। राजा अञ्जलिं कृत्वा, "वरम् इच्छस्व," इति उक्तवान्। "एवं भवतु," इति उक्त्वा, महादेवः ततः शनैः अदृश्यः अभवत्। ततः मोहनः, सर्वसेनानां मध्ये, पितरम् उपसृत्य आगतः। "मम बलैः सह, पुण्यगङ्गां शुद्धजलां गमिष्यामि," इति उक्तवान्। सः स्वसारम् अपि, विजयं इच्छन्तीं, तेजस्विनीं, सम्बोधितवान्। सा कण्ठे रत्नमुक्ताभूषितं हारम् आसीत्। कालियः, लक्षाश्वैः सहितः, शीघ्रं निर्गतः। ब्राह्मणेभ्यः दानं दत्त्वा, जयचन्द्रपुर्यां गतः। कण्याकुब्जे, महमूल्यः महाहारः न लब्धः। बलवान् शिवदत्तः, सौम्यपुर्यां महावतीं गतः। रुद्रे, जटाजूटे शम्भौ, शरणं याचितवान्। नगरात् निर्गम्य, त्रिभिः वीरैः सहितः रक्षितः च अभवत्। तत्र वत्सराजः, अधिपः, षोडशसहस्राश्वान् आसीत्। युद्धमूलं नष्टम्, वीरविनाशः अभवत्; अहोरात्रेण, महान् घोरः संग्रामः अभवत्। शत्रुसैन्यं हत्वा, पुनः पुनः जयघोषः कृतः। ब्राह्मण, तान् दृष्ट्वा, कालियः राजा सर्वतः पलायितः। महादेवं हृदि धृत्वा, मोहजनकं शरं गृहीत्वा। शेषशत्रवः सर्वे, समागत्य, शत्रुनाशाय उद्यताः। तदा भीष्मसिंहः, तद् दृष्ट्वा, सैनिकान् प्रबोधितवान्। भैरवः नाम शरेण, शत्रोः देहे आघातः कृतः। ततः माहिष्मतीसेना सर्वदिशं निर्गता। शरेण, राजा तं शिरः कायात् छिन्नवान्। कालियं विजित्य, तं शत्रुं प्रतिषिध्य। सर्वशत्रून् मोहित्वा, स्वशिबिरं प्रत्यागतः। ततः परिमलः राजा, शत्रुविजयं दृष्ट्वा। जयचन्द्रः, तत् श्रुत्वा, महाविस्मयं प्राप्तवान्। यदा भीष्मसिंहः पञ्चममासे लोकात् निर्गतः, तदा गुरजारराजस्य कन्या मदालसा आसीत्। तस्याः जन्मश्रवणेन, राजा बहुं धनं वितरितवान्।