ततः वीरः लक्षणः भगवन्तं उषापतिं समीपं अगच्छत्। अर्धचन्द्रमासे विष्णुर्विश्वनाथः उषापतिः लक्षणेन सम्यक् उपगतम्। तेन प्रकारेण संबोधितः स भगवान् तं देवम् प्रणम्य नम्रचित्तः वाक्यम् अयाचत्। तत् श्रुत्वा जगन्नाथः ऐरावतात् शक्तिं आददात्। ऐरावतीं समारुह्य लक्षणराजः स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। तस्मिन्नेव काले तालनादाद्याः वीराः मदोन्मत्ताः तेन सह महाप्रेम्णा निवसन्तः। तेन सहैव स्नेहं कृत्वा ते राजानं ऊचुः—“शृणु राजन्, नगरेषु गच्छामः; पुत्रेभ्यः अधिकारं दत्त्वा पुनः त्वां समीपं आगमिष्यामः।” राजेन तथाभिहिताः ते स्वगृहं पुनः प्रत्यगच्छन्। वीरः तालनादः वाराणसीपुरं पुत्रेभ्यः दत्तवान्। तयोः नामानि क्रमशः करिणः सुललितः च। पुत्राज्ञया वीरः तालनादः राक्षसप्रियः तत्र प्रविष्टः। वसुमतस्य अपि द्वौ पुत्रौ राजदृशौ भूमिपालौ। तत्र सिंहिनी नाम अश्वा उग्ररूपा दत्ता। पञ्चनादः रम्यः महागजः इन्द्रदत्तः नाम्ना। सूर्येन दत्तः पपीहकः नाम अश्वः मानवस्वरः। एते त्रयो वीराः समागत्य महापुरं प्रविष्टाः। तेषां सेना षष्टिसहस्रसंख्या, तेषां अधिपः तालनः। एतेषां रक्षायाः कृते राजा धर्मसिद्धिं प्राप्तवान्। कालयेन सह स शुभनर्मदातटे आगतः। राज्ञः सह राजा देवदेवं पिनाकिनं पूजितवान्। “वाञ्छितं वरं वृणु,” इति राजा अञ्जलिं कृत्वा उक्तवान्। “तथास्तु,” इति महादेवः तत्र तत्कालं अदृश्यः अभवत्। मोहनः सर्वसेनानां समीपं पितरं आगतः। “मम सैन्येन सह शुभगङ्गां शुद्धवारिण्यां गमिष्यामि,” इति अवदत्। स विजयोत्सुकः तेजस्विनी भगिनीं अपि उक्तवान्। तस्याः कण्ठे मणिमुक्तासुशोभितं हारं आसीत्। कालयः लक्षसैन्ययुक्तः शीघ्रं निर्गतः। ब्राह्मणेभ्यः दानं दत्त्वा जयचन्द्रपुर्यां गतः। कन्यकुब्जे महमूल्यं महाहारं न प्राप्तवान्। बलसम्पन्नः शिवदत्तः महावतीपुरं अगच्छत्। रुद्रं जटाजूटं शम्भुं शरणं याचितवान्। तः नगरात् निर्गतः, त्रिभिः वीरैः सहितः रक्षितः च। तत्र वत्सराजः राजा षोडशसहस्राश्वान् अधितिष्ठत्। युद्धमूलं नष्टं, वीरविनाशः अभवत्; अहर्निशं महाघोरं युद्धं अभवत्। शत्रुसैन्यं हत्वा पुनः पुनः जयघोषं कृतवन्तः। तान् दृष्ट्वा कालयराजः सर्वदिशं पलायितः। हृदि महादेवं धृत्वा मोहमयम् बाणं आददात्। शेषाः शत्रवः समागताः शत्रून् विनाशयितुं उद्युक्ताः। ततः भीष्मसिंहः तं दृष्ट्वा सैन्यान् प्रेरितवान्।