भगवतः प्रसादं प्रार्थयन्, राजा उवाच—"यदि त्वं तुष्टोऽसि, भगवन्, दिव्यां हय्यं मे प्रयच्छ।" तत्र भगवतीन्द्रः तां हय्यं दत्त्वा ततः सन्दृश्य अन्तर्धानं जगाम। तस्मिन् काले, पितृशोकविह्वलः परिमलः शिवेन स्वयमेव सर्परोगेण परीक्षितः। पञ्चमासान् यावत् गच्छतः, स राजा बलहीनः अभवत्। मृत्योरर्थं राजा भार्यया सह काशीं जगाम। अथ तत्र कश्चित्सर्पः मूलदेशे वसति स्म। तं सर्पं रुद्राहिं नाम, स राजा उवाच—"त्वं क्रूरः मूढधीः च।" "अयं राजा मूर्खः, स्यात् स्यात् तप्तताम्रं पिबेत्।" "राज्ञः शरीरे प्रतिदिनं मम महत्सुखं जातम्।" "अत्र राजा मूर्खो न स्नेहितं तैलं दत्तवान्।" तदा राजा सर्पवचनानुसारं कृत्वा रोगात् विमुक्तः। ततः स्वयम्भूर्लिङ्गः अङ्गुष्ठमात्रः नित्यः प्रादुरभवत्। मध्यरात्रे तमसि जातायां, स लिङ्गः सर्वतः सूर्यवत् प्रकाशमानः अभवत्। महिम्नः स्तोत्रेण गिरिजापतिं स राजा स्तुतवान्। ततः तदाकर्ण्य राजा देवमिदं वचनमब्रवीत्—"यदि त्वं तुष्टोऽसि, महेश्वर।" "एवं भवतु" इति महादेवः लिङ्गरूपेण प्रादुरभवत्। तदा मलः तुष्टः सन् महागृहं प्राप्तवान्। ततः प्रभृति वर्षान्ते स जयचन्द्रपुरिं ययौ। "भाग्येन ते रोगो नष्टः, भाग्येन मुखं प्रकाशितम्।" "यदा मम विघ्नः जायेत, तदा त्वं मम सहायः भव।" ततो वीरः लक्षणः भगवन्तं उषापतिं प्राप। अर्धमासमात्रेण विष्णुः जगन्नाथः उषापतिः तत्र आगतः। तेन सम्बोधितः, स देवमुपगम्य विनयेन वचनमब्रवीत्। तदाकर्ण्य, जगन्नाथः ऐरावताद् बलं जग्राह। ऐरावत्यां आरूढः लक्षणराजा स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। तस्मिन्नेव काले, तालनादादयः वीराः मदमत्ताः सन् तेन सह महाप्रीतिम् उपगम्य तत्र वसन्। ते राजानमूचुः—"शृणु राजन्, वयं नगराणि गच्छामः, पुत्रेभ्यः राज्यं दत्त्वा पुनरागमिष्यामः।" राज्ञा एवमुक्ताः ते स्वगृहाणि पुनः प्रतिनिवृत्ताः। ततः वीरः तालनदः वाराणसीं नगरीं पुत्रेभ्यः दत्तवान्। तयोः नाम्नी करिणः सुललितश्च। पुत्राज्ञया, राक्षसप्रियः वीर्यवान् तालनदः तथा च वसुमतः द्वौ पुत्रौ, ये राजवत् भूमिपालकौ आसताम्, ताभ्यां सिंहिनी नाम भीषणा हय्यः दत्ता। पञ्चशब्दा रम्या गजेन्द्रदत्तः नाम महागजः। पापीहकः नामाश्वः, सूर्यदत्तः मानुषस्वरः। एते त्रयो वीराः संगम्य महापुर्यां प्रविशन्। षष्टिसहस्रसंख्या तेषां सेना, तेषां नाथः तालनः। तैः रक्षितः राजा स्वधर्मस्य सिद्धिम् अवाप्तवान्। कालयः सहागतः, राजा पुण्ये नर्मदातटे समुपागमत्।