तेषां युद्धं नानाविधं, कौशलसमन्वितं दुर्जयञ्चाभवत्। यदा स महाबलवान् वीरः निहतः, तदा कन्यकुब्जजनाः भीतिम् आगता अभवन्। ते स्वराज्ञः शोकपरायणाः, संग्रामं परित्यज्य, गृहाणि प्रतिपेदिरे। राजा भीतिं जनयन्, प्रत्यूष्य स्वगृहं प्रत्यपद्यत। किन्तु राजा, सप्तलक्षसेनया सहितः, बलसम्पन्नः अभवत्। एवमेव भीष्मः, परिमलः, लक्षणश्च स्वपितरम् उपसंपेदिरे। पृथिवीपतिना विजयः प्राप्यते स्म, युद्धे जयचन्द्रस्य कीर्तिश्च व्याप्ता। जयचन्द्रः कन्यकुब्जदिल्लीपुर्यां भूमिपालः अभवत्। भीष्मः तु गङ्गातटे सिंहवत् स्थित्वा, इन्द्राराधनपरः आसीत्। मासस्य अन्ते, पुण्यः इन्द्रः तस्य परमभक्तिं विज्ञाय, तस्मै दिव्यां हयान् दातुम् इच्छन्, तेन प्रार्थितः—"यदि संतुष्टोऽसि भगवन्, दिव्यां हयान् ददातु मे" इति। तत्र पुण्यः इन्द्रः तां हयां दत्वा, तत्रैव अन्तर्धानं गतः। तस्मिन्नेव काले, परिमलः पितृशोकसमाविष्टः, शिवेन स्वयमेव सर्पव्याधिना परीक्षितः। पञ्चमासान् यावत् व्यतीतान्, तदा राजा शक्तिहीनः अभवत्। मृत्युसाधनाय, राजा भार्यया सहितः काशीनगरं जगाम। तत्रैकः सर्पः मूले निवसन् आसीत्। स सर्पः रुद्राहिः नाम, अवदत्—"त्वं निर्दयः मन्दबुद्धिश्च। एष राजा मूर्खः, स्यात् साक्षात् ताम्रपात्रं पिवेत्। प्रतिदिनं राज्ञः शरीरे मम महत् सुखं जातम्। अत्र राजा मूर्खः, स न तैलं उष्णं दत्तवान्।" तदा राजा सर्पस्य वचः कृत्वा, तस्मात् व्याधेः विमुक्तः अभवत्। तत्रैव दिव्यः लिङ्गः स्वयम्भूः, अङ्गुष्ठमात्रः, नित्यः, प्रादुरभूत्। मध्यरात्रौ तमः संजातः, स लिङ्गः सर्वतो भास्करवत् प्रकाशमानः अभवत्। सः महिम्नस्तोत्रेण गिरिजापतिं स्तोतुम् आरब्धवान्। तदाकर्ण्य, राजा देवमुवाच—"यदि प्रसन्नोऽसि महेश्वर, वरं ददातु मे" इति। तदा महादेवः "तथा अस्तु" इति लिङ्गरूपेण प्रादुरभूत्। तस्मिन् काले मलसः तृप्तिम् अनुभूय, गृहम् आगतः। तस्मात् कालात् संवत्सरान्ते सः जयचन्द्रपुरीं गतः। "भाग्येन तव रोगः नष्टः, मुखं च प्रकाशितम्। यदा मम किञ्चित् विघ्नः जायते, तदा त्वं मम साहाय्यम् आवश्यं कुरु" इति उक्तम्। ततः वीरः लक्षणः उषापतेः भगवन्तम् उपससाद। अर्धमासमात्रेण, विष्णुः जगन्नाथः उषापतिः तेन सम्यक् उपासितः। तेन एवमुक्तः, स देवमवलोक्य, नम्रचित्तः प्रणम्य वाक्यम् अवदत्। तदाकर्ण्य, जगन्नाथः ऐरावताद् बलं गृहित्वा, लक्षणराजानम् ऐरावत्याम् आरुह्य स्वगृहं प्रत्यनयत्। एतेषु कालेषु, तालनादादयः वीराः मदोन्मत्ताः, तेन सह स्नेहम् उपगम्य, तत्रैव निवसन्तः अभवन्। ते राजानम् ऊचुः—"शृणु राजन्, वयं नगराणि गच्छामः; पुत्रेभ्यः अधिकारं दत्वा, पुनः त्वत्सकाशं आगमिष्यामः"। राज्ञा एवमुक्ताः, ते स्वगृहाणि पुनरगच्छन्। वीरः तालनदः वाराणसीं नगरीं पुत्रेभ्यः दत्तवान्।