राजा तुष्टः सन् संयोगिनीं द्रष्टुं समीपं गतवान्। तं राजानं दृष्ट्वा संयोगिनी तत्कालं मूर्चिताभवत्। ततः राजा समग्रसेनया सह द्वारं प्राप्तवान्। पालकीं तत्र न दृष्ट्वा ते शीघ्रं प्रस्थितवन्तः। अर्धसेनं स्थित्वा, सः स्वगृहं स्वयं गतः। सूकरक्षेत्रं सम्प्राप्य, उभौ युद्धाय सज्जौ अभवताम्। स्वस्वसेनाभिः संयुक्तौ, तत्र महान् संग्रामः प्रवृत्तः। घोरः रोमाञ्चनः महायुद्धः उत्पन्नः। तत्र अन्ये भीताः, रात्रौ तमसि आवृतायाम्, प्रद्योतस्य नेतृत्वे वीराः द्वारं प्रति आगच्छन्। धुन्धुकारः प्रद्योतं हृदि बाणैः आहतवान्। भ्रातृवधं दृष्ट्वा, बलशाली विद्योतः, त्रिभिः शूलैः अभिहतः भूमौ मूर्चितः पतितः। तदा कृष्णकुमारः गजमारूढः शीघ्रं अग्रे गतः। सः बाणेन विद्धः, मृतः स्वर्गपुरीं गतः। रत्नभानुः महावीरः तेन सह युद्धं कृतवान्। लक्षणः तयोः सहाय्येन तं समरे तीव्रं युद्धं कृतवान्। रुद्रास्त्रैः सः शक्तिमन्तं लक्षणं मोहितवान्। तैः समं धुन्धुकारराजः वैष्णवैः सह पराजितः। उभौ वीरौ समबलौ गजपृष्ठे स्थित्वा समरे युद्धं अकुर्वताम्। तौ बहुधा युद्धशिल्पनिपुणौ दुःसाध्यौ अभवताम्। यदा स महाबलः वीरः हतः, कन्यकुब्जवासिनः भयग्रस्ताः अभवत्। युद्धं परित्यज्य, राजवियोगदुःखपरायणाः, गृहं गताः। राजभीत्या, प्रत्येकः स्वगृहं प्रत्यागतः। किन्तु राजा, महाबलः सप्तलक्षसेनया सहितः। तद्वत् भीष्मः, परिमलः, लक्षणः स्वपितरं समीपं आगच्छन्। पृथिवीपतिविजयः, जयचन्द्रस्य युद्धकीर्ति च प्रसिद्धा अभवत्। जयचन्द्रः कन्यकुब्जदिल्लीमण्डले पृथिव्याः स्वामी अभवत्। भीष्मः गङ्गातटे सिंहवत् स्थितः, इन्द्राराधकः अभवत्। मासान्ते, भगवदिन्द्रः तस्य परमभक्तिं ज्ञात्वा—"यदि तुष्टः असि, भगवन्, दिव्याश्वां मे दत्तुं" इति प्रार्थितवान्। तत्र भगवदिन्द्रः तां दिव्याश्वां दत्त्वा अन्तर्धानं गतः। तस्मिन्काले, परिमलः पितृशोकपरायणः, शिवेन स्वयं सर्परोगेन परिक्षायाम् उपनिपातितः। पञ्चमासानां व्यतीते, राजा बलहीनः अभवत्। मृत्युसाधनाय, राजा स्वपत्नी सहितः काशीं गतः। तस्मिन्नेव काले, कश्चित् सर्पः मूलस्थले निवसन् आसीत्। सर्पः रुद्राही नाम, उवाच—"त्वं निर्दयः मन्दबुद्धिः।" "एष राजा मूर्खः, सः तप्तं ताम्रं अपि पिबेत्!" प्रतिदिनं राजशरीरे महोत्सवः मम जातः। अत्र राजा मूर्खः, सः उष्णतैलं न दत्तवान्।