रत्नभानुः गजसेनान्यः, तेषां रूपचिह्नानां च निरीक्षकः, तत्र स्थितः। तं रत्नभानुम् प्रतिपालयन्तौ प्रद्योतः विद्युतः च उभौ तिष्ठतुः। राजानः च स्वबलस्य पदातिसैन्यस्य मध्ये गर्वसमुत्कर्षेण स्थिताः। तत्र हयैः हया हताः, तथा गजैः गजाः विनाशिताः। सर्वे राजभिः संरक्षिताः निर्भयाः समरं प्रविशन्ति स्म। एवं पञ्चदिनानि महायुद्धं प्रवृत्तम्, तत्र वीराणां नाशः अभवत्। तत्र भूमिपतेः पञ्चलक्षपदातिनां विनाशः जातः। काञ्चनकुब्जाधिपतेः नवसहस्रगजानां वधः अभवत्। तत्र शतसहस्राश्वाः मृत्युमुपगताः दिविपुरीं गताः। हृदि शोकसमन्वितः भक्तिमान् नरः रुद्रदेवं स्तोतुम् आरब्धवान्। ततः राजा प्रसन्नचित्तः संयोगिनीं द्रष्टुं गतः। राजानं दृष्ट्वा संयोगिनी तत्रैव मूर्च्छिता। राजा सर्वसैन्येन सह द्वारमुपेत्य स्थितवान्। तत्र शिबिकां न दृष्ट्वा, ते शीघ्रं त्वरया निर्गताः। अर्धसैन्यं स्थित्वा, सः स्वगृहं प्रतिगतः। सूकरक्षेत्रं प्राप्य, उभौ युद्धाय सज्जौ तत्र आगतौ। स्वसैन्येन सह मिलित्वा, तत्र महायुद्धं समारब्धम्। तत्र महत्तमं घोरं रोमाञ्चकारि युद्धं समजायत। अन्ये भीतानि सन्ध्याय निशा अन्धकारपूर्णा इति ज्ञात्वा, ते प्रद्योतमुख्या वीराः द्वारमुपेत्य स्थिताः। तत्र धुन्धुकरः प्रद्योतम् हृदि बाणैः ताडितवान्। भ्रातरं हतम् दृष्ट्वा, बलवान् विद्युतः त्रिभिः शूलैः अभिहतः भूमौ मूर्च्छितः पतितः। ततः कृष्णकुमारः गजमारुह्य शीघ्रं समरभूमिम् अभ्यगच्छत्। सः बाणेन विद्धः मृतः स्वर्गपुरीं गतः। रत्नभानुः महावीर्यः तेन सह समरं कृतवान्। लक्षणः ताभ्यां सहितः तं तीव्रं समरं कृतवान्। रुद्रास्त्रैः सः बलिनं लक्षणं मोहितवान्। तत्रैव ते राजानं धुन्धुकरं विष्णुभक्तैः सह जितवन्तः। उभौ वीरौ समशक्त्याः गजपीठे स्थित्वा युद्धे तस्थतुः। नानाविधं समरं कृतवन्तौ, दुःसाध्यौ च। तत्र तं महावीर्यं हतं दृष्ट्वा, काञ्चनकुब्जजनाः भयेन पीडिताः। युद्धं परित्यज्य, स्वराजशोकपरायणाः गृहं प्रतस्थिरे। राजभीत्या प्रतिव्यक्तं स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। तथापि राजा महाबलः सप्तलक्षसेनया सहितः स्थितः। तद्वद्भीष्मः, परिमलः, लक्षणः च स्वपितरं समुपेत्य स्थिताः। भूमिपतेः विजयः, जयचन्द्रस्य च युद्धकीर्तिः अभवत्। जयचन्द्रः काञ्चनकुब्जायां दिल्लीच राजाधिपः अभवत्। भीष्मः गङ्गातटे सिंहवत् स्थितः, इन्द्रभक्तः च।