गौडराजस्य कन्या दिव्यविभावरीति नाम्ना बभूव। सा रूपयौवनसम्पन्ना, कामकलाविशारदा च आसीत्। तस्याः शुभा कन्या जातास्ति, या संयोगिनीति देवीति प्रसिद्धा। तस्याः स्वयंवरे राजा श्रेष्ठराजान्, मुख्यामात्यं, प्रियं चन्द्रभट्टं च, हे सखे, आमन्त्रयामास। ततः काश्यां काञ्चनमयमात्मनः प्रतिमां सभायां मध्ये स्थापयित्वा, यद्वृत्तं तदाख्यातुं समादिशत्। एतच्छ्रुत्वा, चन्द्रभट्टः भवानीभक्तः, तत्रैव चित्तं निवेशयामास। स्वयंवरे तु राजानः देशदेशात् संमिलिताः। तत्र कामाक्ष्याख्या कन्या पितरं पप्रच्छ—कस्येदं प्रतिमारूपं, हे राजन्। ततः जयचन्द्रः चन्द्रभद्रं प्रति प्रोवाच—यदि एषा योगिनी संयुज्यते, तर्हि सा मम परमप्रियाभविष्यति। इति श्रुत्वा, भूमिपः स्वसैन्यं समादिशत्। तत्र पञ्चसहस्राणि रथानि, सर्वे धनुर्बाणकुशलाः। त्रिशतं राजानः, राजवंशानुगाः। धुन्धुकारो नाम बन्धुः, स सर्वदा हस्त्यध्यक्षः। तत्र राजानः अपि पदातिसैन्यानां नायकाः आसन्। स महाबलः विंशति योजनदूरे स्वबलं न्यवेशयत्। स्वबलस्य संख्या षोडशलक्षं आसीत्। अष्टलक्षाणि अश्वानां, सर्वे युद्धकौशलसम्पन्नाः। राजानं विघ्नमिति ज्ञाय, शुक्लवंशजाः प्रवृत्ताः। ततः ईशना-नद्याः पार्श्वे तं पालकीं न्यवेशयन्। रत्नभानुः हस्तिसेना-अधिपः, तेषां रूपलक्षणनियन्ता च। प्रत्युत प्रद्योतविद्ध्यौतौ रत्नभानुम् अपालयेताम्। राजानः गर्वसमन्विताः स्वपदातिसैन्यमध्ये स्थिताः। अश्वैः अश्वाः निपातिताः, हस्तिभिः हस्तयः हताः। सर्वे राजभिः संरक्षिताः, निर्भयाश्च युद्धे प्रविविशुः। एवं पञ्चदिनानि युद्धं जातम्, यत्र वीरनाशः अभवत्। तत्र पञ्चलक्षाणि पदातीनां भूमिपतेः निपातितानि। नवसहस्राणि हस्तीनां कन्न्यकुब्जराजस्य हतानि। तत्र लक्षमेकं अश्वानां मृत्युमुपगम्य देवनगरं गताः। तदा दुःखितहृदयः भक्तः रुद्रं स्तुतवान्। राजा प्रसन्नः संयोगिन्याः साक्षात्करणाय जगाम। तं दृष्ट्वा संयोगिनी सस्मार्शु मूर्च्छिता अभवत्। राजा सर्वसैन्येन सह प्राङ्गणं ययौ। तत्र पालकीमनुपश्यन्, ते शीघ्रतया त्वरमाणाः ययुः। अर्धबलं स्थापयित्वा, सः स्वयं स्वगृहं प्रतस्थे। सूकरक्षेत्रं प्राप्त्वा, उभौ युद्धाय सज्जौ अभवताम्। स्वस्वसैन्येन सह संगम्य, महायुद्धं कृतवन्तौ। तत्र भीषणं रोमाञ्चकरं महायुद्धमुत्पन्नम्। भीताः अन्ये रजनीं तमसि निलीनां ज्ञात्वा, प्रadyोतमुख्यैः वीरैः सह प्राङ्गणं प्रति जग्मुः।