एतद् श्रुत्वा सर्वे प्रमोदन्ते, तद् युक्तमिति स्वीकृत्य। परन्तु बलवान् राजा दुःखाविष्टः तां पुरीं परित्यज्य निर्गतः। स भूमौ अपरां पुरीं स्थापयित्वा तत्रैव वासं कृतवान्। सा पुरी भूमिराजाय दत्ता, अपरां परिमलाय च। विवाहानन्तरं भूमिराजः अपरं दुर्गं स्थापयामास। तस्य दुर्गस्य द्वारे देवैः स्वल्पकाले एव एकः प्राग्गः स्थाप्यते स्म। स राजा विस्मितः तस्य नाम 'देहली' इति चकार। त्रयाणां वर्षाणां समाप्तौ, हे ब्राह्मणाः, जयचन्द्रराजा प्रथिवीराजं प्रति एवं वचनम् उवाच— "कस्मात् कारणात् माम् अंशं न दत्तवान्?" यदि न दास्यसि, तर्हि मम कठोरशस्त्रैः तव सैन्यं विनाशयिष्यामि।" तदा मान्यः स राजा दूतं प्रेषयामास। "यदा मया चन्द्रवंश्याः मायया परित्यक्ताः, तदा त्वया षोडश लक्षसंख्यया युद्धसेना संचिताः। त्वं शक्तिमान् असि, दण्डनीयः नासि; किन्तु मम करं दातव्यं युक्तम्।" एवं ज्ञाय, पृथिव्यां तयोः मध्ये घोरः वैरभावः अभवत्। जयचन्द्रः बलवान्, परन्तु प्रथिवीराजः भयभीतः। ततः एव प्रथिवीराजः राज्यस्य अर्धं स्वीकृतवान्। दक्षिणदिशं विजित्य, तेषां धनानि अपि अधिगृहीतवान्। एतत् श्रुत्वा राजा अतिविस्मितः अभवत्। तत्र तिलका नाम कीर्तिमती, शूरा, शुभलक्षणा च स्त्री आसीत्। जयचन्द्रस्य षोडश पत्न्यः आसन्। गौडराजस्य कन्या दिव्यविभावरी नाम आसीत्, या रूपयौवनसम्पन्ना, कामशास्त्रेषु निपुणा च। तस्याः कन्या जाताऽभवत्, या शुभा देवी संयोगिनी नाम्ना। तस्याः स्वयंवरे राजा श्रेष्ठान् नृपतीन्, मुख्यामात्यं, चन्द्रभट्टं च प्रियतमं आमन्त्रयामास। "कन्यकुब्जनगरे आगत्य, सुवर्णमयीं मम मूर्तिं सभायाम् मध्ये स्थापयित्वा यद् घटितं, तत् निवेदय।" एवं श्रुत्वा, चन्द्रभट्टः भवानीभक्तः, तत्रैव प्रवृत्तः। स्वयंवरे सर्वदेशात् नृपतीनः समागतवन्तः। तत्र कामाक्षी पितरं प्रति पप्रच्छ— "एषा कस्य मूर्तिः, हे राजन्?" इत्युक्ते, जयचन्द्रः चन्द्रभद्रं प्रति उक्तवान्— "एषा योगिनी यदि संयुज्यते, तर्हि मम अतीव प्रिया भविष्यति।" एवं श्रुत्वा, भूमिपालः स्वसैन्यं सज्जीकर्तुं आज्ञापयामास। तत्र पञ्चसहस्राणि रथानि, सर्वे धनुर्विद्यायाम् निपुणाः। त्रिशतं नृपतीनां राजवर्याणां च। धुन्धुकारः तस्य बान्धवः, सदैव गजसेनायाः सेनापतिः। तत्र अन्ये राजानः अपि पदातिसेनायाः नायकाः आसन्। तस्य महती सेना विंशति योजनदूरे स्थित्वा, षोडशलक्षसंख्यया स्वसैन्यं व्यवस्थितवान्। अष्टलक्षाणि अश्वानां, ये सर्वे युद्धकौशलसम्पन्नाः। तदा शुक्लवंशजाः तं राजानं विघ्नरूपेण चिन्तयित्वा प्रवृत्तवन्तः। ततः ईशना-नद्याः पार्श्वे तं शिबिकां न्यवेशयन्।