चन्द्रवंशे प्रद्योतविद्योतौ द्वौ क्षत्रियौ जातौ। तयोः प्रद्योतस्य पुत्रः परिमलः नाम बलवान् अभवत्। विद्योतस्य तु भीष्मसिंहः पुत्रः अभवत्, यः गजपतित्वं प्राप्तवान्। सः सर्वान् अप्रियम् अवेक्ष्य स्वं राज्यं परित्यज्य, काञ्चिकुब्जनगरं प्राप्तवान्। तत्र सः जयचन्द्रं स्तुत्वा, निर्भयः बलवान् च, मातामहस्य राज्यं प्राप्तवान्। तदानीं तस्याः कथायाः श्रवणेन, 'कथं सर्वाणि राज्यानि भुङ्क्षे?' इति श्रुत्वा, तैः परित्यक्तः। ततः जयचन्द्रः तान् श्रुत्वा, परिमलाय वीराय, 'त्वं मम मन्त्रित्वं प्राप्नुहि' इत्युक्त्वा, जीविकायै महावतीं नगरीं दत्तवान्। एतत् श्रुत्वा सर्वे प्रहृष्टाः तद् युक्तं मेनिरे; किन्तु सः बलवान् राजा दुःखात् तां नगरीं परित्यज्य, अन्यां नगरीं पृथिव्याम् स्थापयित्वा तत्र निवासं कृतवान्। तां नगरीं भूमिराजाय दत्तवान्, अपरां तु परिमलाय। विवाहानन्तरं भूमिराजः अन्यं दुर्गं स्थापयामास। तत्र देवैः शीघ्रमेव द्वारदेशे देहली नाम सिमा स्थापिता। राज्ञा विस्मितेन तस्याः नाम 'देहली' इति कृतम्। त्रयाणि वर्षाणि यावत्, जयचन्द्रः राज्ञः पृथ्वीराजस्य समीपे, 'कस्मात् मम भागो न दत्तः?' इति पृष्टवान्। 'यदि न दास्यसि, तर्हि मम कठोरशस्त्रैः तव सैन्यं विनाशयिष्यामि' इत्यपि उक्तवान्। ततः राजा राज्ञां दूतं प्रेषयामास। 'ये चन्द्रवंश्या मया छिन्नाः, ते च कपटी, त्वं च षष्टिसहस्रयुतं सैन्यं सङ्गृह्य युध्यसे। त्वं शक्तिमान्, न तु दण्डनीयः; तस्मात् मम करं दातव्यः।' इति ज्ञात्वा, भूमौ उभयोः तीव्रं वैरं समुत्पन्नम्। जयचन्द्रः शक्तिमान्, पृथ्वीराजः तु भीतः। स एव पृथ्वीराजः अर्धराज्यं स्वीकृतवान्। दक्षिणदिग्विजयेन सः तेषां निधीन् अपि जिगाय। तद्वृत्तं श्रुत्वा राजा महदाश्चर्यं प्राप। तत्र तिलका नाम यशस्विनी, वीर्ययुक्ता, शुभलक्षणा च स्त्री आसीत्। जयचन्द्रस्य षोडश पत्न्यः आसन्। गौडराजपुत्र्या दिव्यविभावरी नाम कन्या आसीत्, या रूपयौवनसम्पन्ना, कामशास्त्रकुशला च। तस्याः योगिन्याः संयोगिनी नाम शुभा कन्या जाताभूत्। तस्याः स्वयंवरे राजा श्रेष्ठान् नृपान्, मन्त्रिणं, मित्रं चन्द्रभट्टं च आहूतवान्। काञ्चिकुब्जनगरं प्राप्त्वा, स्वर्णप्रतिमां मध्ये स्थापयित्वा, यत् जातं तत् निवेदय। इति श्रुत्वा, चन्द्रभट्टः भवानीभक्तः, तत्र प्रवृत्तिम् अपश्यत्। स्वयंवरे विविधदेशीयाः नृपाः समागताः। तत्र कामाक्षी पितरं पप्रच्छ, 'कस्य प्रतिमा एषा, हे राजन्?' इति। तत् श्रुत्वा, जयचन्द्रः चन्द्रभद्रं प्रति उवाच— 'यदि एषा योगिनी संयुक्ता स्यात्, तर्हि सा मम अतीव प्रिया भविष्यति।' एवं तेषां पुण्यवृत्तान्तः संप्रवृत्तः।