साऽब्रवीद् — “माते, यदि त्वं मे वरं दास्यसि, हे स्वामिनि!”। ततः देवी प्रत्युवाच — “तथास्तु” इति, तत्रैव अन्तर्धानं कृतवती। ततः राजा धर्मानुसारं तां परिणय्य स्वगृहं निनाय। राजा नाम्ना आवार्यः शतगजबलसम्पन्नः आसीत्। तस्य म्लेच्छः शतयत्तः नाम वानराधिपः वीर्यशाली प्रसिद्धः आसीत्। तस्य उर्ध्वगमनं तालवृक्षस्य समं आसीत्। तयोः राजयोः रोमाञ्चजनकं युद्धं अभवत्। ततः तयोः मैत्री संजाताऽथ तालेन सह दानं कृतम्। पुत्रार्थं राजा शिवयज्ञं विधिवत् कारयामास। ततः शिवांशस्य प्रसादेन कन्या जाताऽभवत्। तस्य पिता चन्द्रकान्तिं काञ्यकुब्जाधिपाय ददौ। स सोमेश्वरोऽपहानवंशीयः राजा आसीत्। तत्र हिमालये जया-शर्मा नाम द्विजः ध्याननिष्ठः आसीत्। स शुद्धात्मा देहम् उत्सृज्य चन्द्रकान्त्याः पुत्रः अभवत्; तस्य अनुजः रत्नभानुः महावीर्यवान् अभवत्। स गौड-वङ्ग-मरु-प्रदेशान् अहंकारितान् विजित्य जयम् प्राप्तवान्। गङ्गासिंहस्य भगिनी वीरवती नाम शुभा आसीत्। ततः शिवाज्ञया नकुलस्य पुत्रः तस्मिन् भूमौ जातः, सप्तवर्षेभ्यः अनन्तरं स पितुः तुल्यः अभवत्। कीर्तिमालिन्याः त्रयः पुत्राः जाताः, ते सर्वे अहंकारिणः कीर्तिमन्तः; ज्येष्ठः पृथ्वीराजः, अन्यौ अनुजौ अभवताम्। द्वादशवर्षे समागतः सिंहखेलः अभवत्; हिमालयं गत्वा योगध्याननिष्ठः अभवत्। मथुरायां धुन्धकारः जातः, अजमेर्यां तस्य अनुजः। चन्द्रवंशे प्रद्योतः विद्योतश्च क्षत्रियौ जातौ। प्रद्योतस्य पुत्रः परिमलः नाम बलवान् अभवत्। विद्योतात् भीष्मसिंहः जातः, गजाधिपः अभवत्। सर्वान् तान् अप्रियान् दृष्ट्वा स स्वं राज्यं त्यक्तवान्। काञ्यकुब्जनगरं गत्वा जयचन्द्रं स्तुतवान्। स निर्भयः बलवान् मातामहस्य राज्यं प्राप्तवान्। “कथम् सर्वाणि राज्यानि भुङ्क्षे?” इति श्रुत्वा तैः स परित्यक्तः। एतत् श्रुत्वा राजा जयचन्द्रः तान् सम्बोधितवान् — “वीर परिमल, त्वं मम मंत्री नाम्ना भविष्यसि। जीविकायै महावतीमहानगरं दत्तम्।” एतद् श्रुत्वा सर्वे हृष्टाः तद् उचितं स्वीकृतवन्तः; किन्तु शक्तिमान् राजा दुःखात् तद् नगरं परित्यक्तवान्। स भूमौ अन्यं नगरं स्थापयित्वा तत्र निवासं कृतवान्। तत् नगरं भूमिराजाय दत्तम्, अपरं परिमलाय। विवाहानन्तरं भूमिराजः अन्यं दुर्गं स्थापयामास। तस्य दुर्गद्वारे देवैः शीघ्रं द्वारस्थानं स्थापितम्। राजा विस्मितः तस्य नाम “देहली” इति कृतवान्। त्रिवर्षेभ्यः अनन्तरं, हे ब्राह्मणाः, राजा जयचन्द्रः — “पृथ्वीराज, किमर्थं मम भागं न दत्तवान्?” इति उवाच। “यदि न दास्यसि, तर्हि मम कठोरशस्त्रैः तव सेनाः विनश्यन्ति।” ततः अहंकारितः राजाधिराजः दूतं प्रेषितवान्।