राजा महादेवं मरुप्रदेशवासिनं गन्धचन्दनादिभिः सम्यक् पूजयामास। सः स्वचित्ते हरं स्तुतवान्। तदनन्तरं भोजराजः तं त्रिपुरासुरविनाशकं, नानाविधमायाप्रवर्तकम्, स्तोतुं प्रचक्रमे। सः परकीयैः गोपितः, शुद्धः, सत्चित्सुखस्वरूपः इति भोजराजेन मनसा स्तुतः। तस्यैव महाकालेश्वरस्य स्थलम् गन्तव्यमिति निश्चितम्। वाहीकाख्यं देशं परकीयैः सम्यक् दूषितं दृष्ट्वा, तत्र पूर्वं येन मया दग्धः महान् मायावी पुनः प्रादुरभूत्। सः यो योनिजः नास्ति, मया दत्तवरः, दानवानां वृद्धिकर्ता अभवत्। तस्मात्, राजन्, तस्मिन्स्थले, यत्र दानवा मायाविनश्च वसन्ति, त्वं न गन्तव्यः। एतदाकर्ण्य राजा पुनः स्वदेशं प्रत्यागच्छत्। तदा मायापटुः सः मायावी स्नेहेन राजानम् इदं वचनम् उवाच— हे राजन्, पश्य मया अवशिष्टं शेषभोजनं कथं भक्षयेत्। तेन राज्ञः चित्तं परकीयदुष्टधर्मे स्थितं जातम्। एतत् श्रुत्वा कालिदासः कोपेन महामदं प्रति इदं वचनम् अब्रवीत्— अहं एतं पापिष्ठं अधर्मिष्ठं वाहीकं नृशंसतमं हनिष्यामि। दशसहस्रं जपित्वा दशांशं हविषा समर्पयामास। स्वगुरोः भस्म गृहित्वा अहं दर्परहितः अभवम्। तद् देशमध्ये तैः प्रतिष्ठापितं, दर्पयुक्ता तत्रैव स्थिताः। रात्रौ दिव्यरूपधारी सः मायापटुः नानामायाविशारदः तत्र स्थितः। राजन्, स धर्मो हि तव, सर्वधर्मोत्कृष्टः स्मृतः। यो लिङ्गहीनः, शिखावर्जितः, श्मश्रुधारी च, स पापकृद् उच्यते। येषां पशवः कौलेन विधिना न संस्कृताः, ते मया भोक्तव्या इति मम मतम्। अतः मुसलजाता धर्मदूषकाः सन्ति। एवं उक्त्वा देवः तत्रैव अन्तर्धानं गतः, राजा स्वदेशं प्रत्यागच्छत्। शूद्रेषु तेन प्राज्ञेन स्वभाषा स्थापिता। तेन सर्वदेवतुल्यं आचरणं स्थापितम्। तत्रैव आर्यवर्गाः स्थिताः, विन्ध्यस्य अन्ते सङ्करवर्णाः आसन्। म्लेच्छभूमौ, तुषदेशे, विविधानि द्वीपानि च तत्रैव। तत्र जाताः अल्पायुषः, मन्दबुद्धयः, त्रिशतवर्षान्ते मृत्युमाप्नुवन्। तेषां राज्ये भूमिः अनेकनृपवशगा जाता। तेषां वंशे त्रयः नृपाः द्विशतवर्षे मृत्युमुपेताः। कल्पदेशे राजा धर्मेण स्वं शासनं स्थापयामास। सः इन्द्रप्रस्थाधिपः, तोमरवंशसम्भूतः आसीत्। तेन अग्निवंशस्य विस्तारः अधिकं बलीयान् जातः। उत्तरस्यां दिशि चीनसीमायाम्, दक्षिणे च सेतुबन्धे, तैः अग्निहोत्रयज्ञाः गोब्राह्मणहिताय कृताः। सर्वत्र द्वापरसमः कालः आवर्तते। प्रतिग्रामे देवः वर्तते, प्रतिदेशे यज्ञः प्रतिष्ठितः। एतद् दृष्ट्वा भीषणः कलिः, भीतः, परकीयैः सहितः, तत्र प्रादुरभूत्। द्वादशवर्षपर्यन्तं सः ध्यानयोगनिष्ठः अभवत्। तत्र राधया सह सः हरिं मनसा स्तुतवान्।