ध्यानेन तु स एव भगवान् सूर्य-मण्डले स्थितः पूजनीयः, अचलं स्वरूपं साक्षात्कृत्य पूजितव्यः, यथा सूर्यः सदा अचलः तद्वत् स भगवान् अपि अचलः प्रकाशते। स एव सर्वत्र समं सर्वाणि चलानि तत्त्वानि संहृत्य धारयति। हृदयगतं तु भगवतः स्वरूपं नित्यं शुद्धं, कल्याणकारि च भवति। एवं श्रुत्वा राजा स म्लेच्छ-पूजकं तं नमस्कृत्य प्रणमामास। स राजा राज्यं प्राप्त्वा अश्वमेधं चकार। तस्मात् राजा स्वर्गं गतः, ततः परं यथा अभवत् तद् शृणु। श्रीसूत उवाच—शालिवाहनस्य वंशे दश राजानः आसन्। तस्मिन् काले शनैः शनैः सदाचारः पृथिव्यां नष्टः। धर्मस्य ह्रासं दृष्ट्वा स बलवान् दिशो विजेतुं प्रस्थितवान्। दशसाहस्रसेनया च कालिदासेन च सह अग्रे जगाम। स गान्धारराजान्, म्लेच्छान्, काश्मीरजनान्, नटान् चापि मायाविनः विजित्य विजयी अभवत्। तस्मिन्नेव काले स म्लेच्छाचार्यः तं समाययौ। राजा स महादेवं मरुभूमौ स्थितं चन्दनादिभिः पूजयामास, अन्तःकरणेन हरं स्तुत्वा। राजा भोजः उवाच—त्रिपुरासुर-विनाशकाय, बहुमायाविन्यासकाय, म्लेच्छैः गुह्याय, शुद्धाय, सत्-चित्-आनन्दस्वरूपाय महाकालेश्वरस्थानं गन्तव्यम्। वाहीकाख्यं देशं म्लेच्छैः सम्पूर्णं दूषितम्। तत्र स महायोगी पूर्वं मया दग्धः पुनः प्रादुरभूत्। यो गर्भसम्भवो नासीत्, मया वरं लब्ध्वा दानवानां वर्धकः अभवत्। हे राजन्, तं राक्षस-मायाविनां देशं त्वं न गन्तव्यः। इत्येवमुक्त्वा स राजा पुनः स्वदेशं प्रत्यागच्छत्। तदा मायाविद् स्नेहपूर्वकं राजानं सम्बोध्य उवाच—हे राजन्, पश्य, मद्वशेषभोजनं कथं भोक्तव्यम्। तदा तस्य राज्ञः मनः म्लेच्छधर्मे स्थिरं जातम्। तदाकर्ण्य कालिदासः क्रुद्धः महामदं प्रति उवाच—एषः दुष्टः अधार्मिकः वाहीकः अधमः मया हन्तव्यः। स दशसहस्रं जपित्वा तस्य दशमांशं होमाय दत्तवान्। स्वगुरोः भस्म गृहीत्वा अहंकारमुक्तः अभवत्। तद् मध्ये स्थापयित्वा, दम्भयुक्ताः तत्रैव स्थिताः। रात्रौ तु दिव्यरूपधारी, बहुमायावान् स तत्र आसीत्। हे राजन्, तव धर्म एव श्रेष्ठतमः स्मृतः। ये शुण्डिताः, मूर्ध्ना शून्याः, श्मश्रुधारिणः, ते पापिनः। तेषां कौलविधिना अयुक्तानि पशवः भोक्तव्याः मया। यः मुसलजः स धर्मदूषकः। एवं उक्त्वा देवता तत्रैव अन्तर्धाय राजा स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। शूद्रेषु तु स्वाभाविकभाषा तेन धिमता स्थापिताऽभवत्। तेन सर्वदेवतुल्यः आचारः अपि स्थापितः। तत्र आर्याः स्थिताः, विंध्यान्ते तु मिश्रवर्णाः आसन्। म्लेच्छदेशे, तुषदेशे, द्वीपेषु च विविधेषु। तत्र जाताः अल्पायुषः, मन्दबुद्धयः, त्रिशतवर्षे मृत्युम् आप्नुवन्ति। तेषां राज्ये भूमिः अनेकैः राजभिः युक्ता अभवत्। तेषां वंशे त्रयः राजानः द्विशतवर्षे एव मृत्युम् आप्नुवन्। एवं भागवत्यमहापुराणे वर्ण्यते।