बाह्लिकाः, कामरूपाः, रोमकाः, खुरजाः, शठाश्च—एतेषां सर्वेषां म्लेच्छाधिपतीनां पृथक् पृथक् सीमाः तेन महात्मना स्थापिताः। स एव म्लेच्छानां सिन्धूनदीं परतः देशं न्ययच्छत्। हूणदेशस्य मध्ये पर्वतवास्येकः धर्मात्मा तिष्ठति स्म। स पृष्टः—“कः त्वम्?”—इति, स सुमुदितः प्रत्युवाच। स म्लेच्छधर्मवक्ता सत्यनिष्ठः प्रतिज्ञापरायणश्च आसीत्। तस्य वचनं श्रुत्वा, महती सत्यस्य क्षतौ प्राप्य, महाराजः उवाच। तत्र तेषां मध्ये भयङ्करः चौराधिपः जातः। म्लेच्छेषु धर्मं मया स्थापितं, एतद् शृणु राजन्। वणिजां पाठं गृहित्वा, शुद्धं परं पठेत्। ध्यानपूर्वकं सूर्यमण्डलस्थितं भगवन्तं पूजयेत्; स एव स्थाणुः भगवान् दृश्यते, सूर्यश्च नित्यं स्थिरः। स सर्वत्र तत्त्वानां चलांशान् समं संहृत्य धारयति। हृदि प्राप्तं भगवतो रूपं नित्यशुद्धं, कल्याणदं च भवति। एवं श्रुत्वा, राजा तं म्लेच्छपूजकं प्रणम्य ववन्दे। स राजा राज्यं प्राप्य अश्वमेधं चकार; तस्य च स्वर्गारोहणानन्तरं यथावृत्तं शृणु। श्रीसूत उवाच—शालिवाहनवंशे दश राजानः आसन्। तस्मिन्काले धर्माचारः शनैः शनैः भूमौ नष्टः; धर्मक्षये दृष्टे, स शक्तिमान् दिशो जिगीषुः निर्गतः। दशसहस्रसेनया कालिदासेन च सहितः स अग्रे प्रस्थितः। स गान्धारराजान्, म्लेच्छान्, कश्मीरजनान्, नृशंसनारांश्च विजित्य, तस्मिन्नेव काले म्लेच्छाचार्यः तेन सह सन्नद्धः। स राजा मरुस्थले स्थितं महादेवं चन्दनादिभिः पूजयामास, हरं च मानसैः स्तुत्वा। राजा भोज उवाच—त्रिपुरासुरविनाशिने, मायाजालप्रवर्तकाय, म्लेच्छैः गूढाय, शुद्धाय, सत्चितानन्दस्वरूपिणे नमः। भोजराजः महाकालेश्वरस्थानं गन्तव्यमिति निश्चितवान्। वाहीकाख्यं देशं म्लेच्छैः सम्पूर्णं दूषितम्। तत्र स महामायावी प्रादुरासीत्, यं पूर्वं मया दग्धम्। स यो योनिजः नाभूत्, मत्तः वरं लब्ध्वा दानवानां वृद्धिकर्ता अभवत्। राजन्, तं दानवानां मायाविनां देशं त्वं न गन्तव्यः। एतच्छ्रुत्वा, राजा पुनः स्वदेशं प्रत्यागच्छत्। ततः मायाविशारदः स्नेहेन राजानं सम्बोध्य उवाच—“राजन्, पश्य, मया अवशिष्टं यथा भक्षयेत्।” तस्मिन् राजा म्लेच्छधर्मे स्थूलचित्तः अभवत्। तदाकर्ण्य, कालिदासः क्रुद्धः महामदं प्रति उवाच—“एषः पापिष्ठो वाहीकः, अधमः, मया हन्तव्यः।” दशसहस्रजपं कृत्वा, तस्य दशमांशं होमाय न्यवेदयत्। स्वगुरोः भस्म गृहित्वा, अहंकारं परित्यज्य मुक्तः अभवत्। तत् तैः मध्ये स्थापनं कृतम्; अहंकारपरायणाः तत्रैव स्थिताः। रात्रौ दिव्यरूपधारी, बहुमायाविशारदः स राजा। राजन्, तव धर्मः श्रेष्ठतमः, स्मृतः परमो धर्मः। यो लिङ्गच्छिन्नः, शिखाहीनः, श्मश्रुधरः—स पापकारी इति।