कलियुगस्य इतिहाससङ्ग्रहे, चतुर्षु युगेषु, प्रतिसर्गपर्वणि श्रीभविष्यमहापुराणस्य चतुर्थत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः, पञ्चत्रिंशेऽध्यायारम्भे, तत्र आसीत् प्राज्ञः गुरुः पतञ्जलिः। स वेदानां वेदाङ्गानां च तत्त्वज्ञः, गीताशास्त्रनिष्ठः च। एकदा स शुद्धात्मा तीर्थान्तरं प्रति प्रस्थितवान्। वर्षान्ते तं ब्राह्मणं देवीभक्तः पराजितवान्। स तदा शिवायाः सर्वमङ्गलप्रदायाः नमः, विष्णुशक्तये च नमः, इत्युक्त्वा स्तुतिमकरोत्। सा देवी विश्वासः, बुद्धिः, स्मृतिः, ज्ञानं, मङ्गलप्रदा च इति स्तुत्याः। तस्मिन्नेव क्षणे, असरीरवाणी ब्राह्मणं प्रति प्रादुरभवत्— "तस्य चरित्रस्य प्रभावेन सत्यज्ञानं प्राप्स्यसि; मम भक्त्याः प्राप्तं पतञ्जलिः पराजितः।" एवं देवीवचनं श्रुत्वा, स ब्राह्मणः विंध्यवासिन्याः देवालयं गत्वा, कृपाजन्यं ज्ञानं प्राप्य, विष्णुभक्तः अभवत्। स तिलकं शिरसि, तुलसीमालां कण्ठे धारयन्, सर्वसङ्ग्रहेषु महाव्याख्यानं कृत्वा हर्षं जनयति स्म। एवं ब्राह्मण, सर्वेषां जपेषु परमं जपं तव कथितम्। सर्वे मङ्गलं पश्यन्तु, दुःखभागः कश्चन न भवतु। विष्णुः मङ्गलः, गरुडध्वजः अपि मङ्गलः। शुद्धः पुरुषः यः प्रतिदिनं इतिहाससङ्ग्रहं पठति... कलियुगस्य महाचरित्रमहात्म्यवर्णने पञ्चत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः तृतीयपर्वे, एकशतद्वादशशासनं पृथिव्यां द्वापरसमं अभवत्। तस्मिन्काले, भाग्यशालिन्, भगवद्विलासः अभवत्। तदा देवी सरस्वतीं व्यासं च आह्वयित्वा, जयशब्दं कर्तव्यम्। भविष्यनामकः महाचक्रः वैवस्वतान्तरे आगच्छति चेत्... सर्वे कौरवाः युद्धमदन्विताः पाण्डवैः पराजिताः। दिनान्ते, श्रीकृष्णः, कालदुर्दिनं ज्ञात्वा, पुनः पुनः कालकर्त्रे, जगदधाराय, पापनाशाय नमः इत्युक्त्वा स्तुतिं कृतवान्। "हे भगवन्, पाण्डवान् रक्ष, मम भक्तान् भूतभयभीतान्; तेषां रक्षार्थं, शिविराणां च रक्षार्थं, शूलधारः आगतः।" इत्युक्त्वा, राजाज्ञया कृष्णः गजसाह्वयमगच्छत्। निशायां, द्रौणी, भोजः, कृपः च तत्र आगच्छन्। अश्वत्थामा शक्तिमान् शिवदत्तात् खड्गं गृहित्वा, यथेष्टं हत्वा, तौ द्वौ सह द्रौणी निर्गतः। पार्षतस्य सारथिः जीवन्, भयाकुलः अवशिष्टः। शिवे अपराधं ज्ञात्वा, भीमादयः कोपाविष्टाः अभवन्। तेषां शस्त्रास्त्राणि शिवस्य शरीरे प्रविष्टानि। तदा रुद्रः तान् शप्तवान्— "यूयं कृष्णभक्ताः भविष्यथ।" कलियुगे पुनर्जन्मं प्राप्य, अपराधस्य फलम् अनुभविष्यथ। तदनन्तरं, ते हरौ शरणं गत्वा, अपराधमुक्त्यर्थं प्रार्थयन्। अन्तः शिवं स्तुत्वा, शिवः प्रकटितः। शिवः उवाच— "यानि शस्त्रास्त्राणि मम शरीरे विनष्टानि..." इत्युक्त्वा, कृष्णं प्रति, "नमः ते" इति। "तेन तव इच्छया, हे भगवन्, तं घोरं शापं दत्तवान्।" एवं श्रीभविष्यमहापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि कलियुगस्य इतिहाससङ्ग्रहे, देवीभक्तस्य जयः, पतञ्जलिनः ज्ञानप्राप्तिः, विष्णुभक्तत्वं, पाण्डवकौरवयुद्धं, शिवशापः, कृष्णभक्तत्वं च, सर्वं विस्तारपूर्वकं वर्णितम्।